ΠΡΟΣΩΠΑ Οι μεταμορφώσεις

Μόναχο, Άουσβιτς, Σρεμπρένιτσα: τρία ονόματα που καθορίζουν τη σκέψη και την
πολιτική του Γιόσκα Φίσερ και, κατά τη «Λε Μοντ», δικαιολογούν τις
μεταμορφώσεις του.

Γιόσκα Φίσερ: «Ουδέποτε υπήρξα ειρηνιστής»

«Ουδέποτε υπήρξα ειρηνιστής», λέει ο Φίσερ στη γαλλική εφημερίδα. «Προέρχομαι
από την επαναστατική αριστερά. Η βία δεν είναι κάτι που απορρίπτω κατ’ αρχήν.
Ο πόλεμος του Βιετνάμ ήταν για μένα ένας αποικιακός πόλεμος και ήμουν μαζί μ’
εκείνους που πολεμούσαν αυτή την αποικιακή καταπίεση, στον Ισπανικό Εμφύλιο θα
ήθελα να είχε νικήσει η δημοκρατία, όχι με προκηρύξεις, αλλά με τα όπλα στο
χέρι». Δεν τον ενδιαφέρει λοιπόν ότι θα μείνει στην Ιστορία ως ο υπουργός
Εξωτερικών της Γερμανίας που έστειλε στον πόλεμο Γερμανούς στρατιώτες για
πρώτη φορά μετά το 1945; «Δεν ήμουν υπέρ της επέμβασης… μέχρι τη
Σρεμπρένιτσα», εξηγεί. Ο Γιόσκα Φίσερ είναι πεισμένος ότι, «για πρώτη φορά
αυτό τον αιώνα, η Γερμανία βρίσκεται στη σωστή πλευρά»: η Δύση δεν πρέπει να
υποχωρήσει από δειλία στον Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς, όπως έκαναν κάποτε οι
δημοκρατίες στο Μόναχο· δεν πρέπει να επιτρέψει «νέα Άουσβιτς» και πρέπει να
πολεμήσει γι’ αυτό. Και φαίνεται να έχει πείσει τους συμπατριώτες του, αφού
είναι σήμερα ο δημοφιλέστερος πολιτικός στη Γερμανία. Μέχρι να φτάσει σ’ αυτές
τις απόψεις και σ’ αυτό το αξίωμα, ο Φίσερ πέρασε από πολλές μεταμορφώσεις.
Επαναστάτης εξ απαλών ονύχων, παράτησε στα 16 του το σχολείο για να νυμφευτεί
την καλή του στη Σκωτία (έκτοτε νυμφεύθηκε άλλες τρεις φορές). «Αγκιτάτορας»
της Αριστεράς στη δεκαετία του ’70, συμπλήρωσε τις γνώσεις του παρακολουθώντας
τις πανεπιστημιακές παραδόσεις του Χάμπερμας και του Αντόρνο και διαβάζοντας
Έγελο, Μαρξ και Μάο. Αποκήρυξε την επαναστατική βία και το 1983 μπήκε στο
«σύστημα» εκλεγόμενος με τους Πράσινους στην Μπούντεσταγκ ­ «Διαμαρτυρήθηκε»,
πάντως, πηγαίνοντας να ορκιστεί με τζιν και αθλητικά παπούτσια και αργότερα
αποβλήθηκε από την αίθουσα επειδή έβρισε τον πρόεδρο. Στη συνέχεια άλλαξε
ντύσιμο και τρόπους και ο αντικαπιταλιστής προσηλυτίσθηκε στην οικονομία της
αγοράς και τη δημοσιονομική ορθοδοξία. Στις 13 Μαΐου, στο συνέδριο των
Πρασίνων, ο «καλύτερος ρήτορας της Μπούντεσταγκ», κατά τον Χάινριχ Μπελ, θα
πρέπει να πείσει τους συντρόφους του ότι η πολιτική του στο θέμα της
Γιουγκοσλαβίας είναι η ορθή και να μεταμορφώσει τους Πράσινους σε κόμμα
εξουσίας. Οι παρατηρητές εκτιμούν σήμερα ότι θα τα καταφέρει, αλλά ως τότε το
ΝΑΤΟ μπορεί να τον δυσκολέψει κάνοντας κι άλλα λάθη με κόστος ζωές αμάχων.
Ίσως και μ’ αυτό τον φόβο, ο «πράσινος» υπουργός έχει αφήσει να διαρρεύσει πως
μπορεί και να περάσει στους Σοσιαλδημοκράτες…