ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Ο Γ. Νταλάρας

Ο λόγος στους αναγνώστες. Η Μάρα Σιάμπου, Ευρυάλης 37, Κηφισιά, γράφει: «Κάθε
φορά, που βλέπω την παρουσία του δημοφιλούς Γιώργου Νταλάρα σε κάποια
(αφιλοκερδή συνήθως) εκδήλωση ­ πατριωτική, εθνική ή συμπαράστασης σε λαούς
καταδυναστευόμενους ­ σκέπτομαι ότι πρέπει να γράψω κάτι για τη στήλη σας· και
κάθε φορά το αναβάλλω, γιατί, ίσως, διαισθάνομαι ότι θα ακολουθήσει και κάτι
άλλο, πιο δυνατό. Και πράγματι αυτή τη φορά ήταν η ενεργός παρουσία του στην
καλλιτεχνική εκδήλωση συμπαράστασης στον δοκιμαζόμενο κουρδικό λαό.

Ο Γιώργος Νταλάρας, κατά τη δική μου γνώμη ­ και φαντάζομαι και της
πλειοψηφίας των Ελλήνων ­ πρέπει να ανακηρυχθεί “εθνικός καλλιτέχνης” και να
τιμηθεί από το κράτος.

Είναι ένας χαρακτηρισμός και μια τιμή που του αξίζουν, εν αντιθέσει με άλλους
καλλιτέχνες που έχουν υιοθετήσει τον τίτλο του “εθνικού καλλιτέχνη” χωρίς να
έχουν προσφέρει τίποτα στο κράτος και τον λαό, αλλά μόνο στην τσέπη τους!

Δεν υπάρχει εθνική εκδήλωση (όπως η τελετή αναλήψεως των Ολυμπιακών Αγώνων από
τη χώρα μας), δεν υπάρχει αγώνας καταπιεζόμενου λαού, που να μην έδωσε το
καλλιτεχνικό “παρών” του ο Γ. Νταλάρας (Χιλή, Αργεντινή, Κύπρος, Νικαράγουα).

Για να μην ξεχνάμε τις επιτυχημένες συναυλίες του για τους Έλληνες της
ξενιτιάς στην Ευρώπη, Αμερική, Καναδά, Αυστραλία, ενώ ιδιαίτερα συγκινητική
ήταν η παρουσία του στους Έλληνες της Ίμβρου, τους λίγους εναπομείναντες.

Τι να πρωτοπεί κανείς για αυτόν τον μεγάλο Έλληνα ο οποίος κάθε φορά ­
στερούμενος συχνά την οικογένειά του ­ θέτει ως σκοπό και καθήκον της ζωής
του, τη συμπαράσταση σε κάθε αδικημένο και καταπιεσμένο λαό· κάθε λαό
αγωνιζόμενο για τα ανθρώπινα δικαιώματα, για τις ανθρώπινες αξίες. Ένας
γνήσιος Έλληνας, που τιμά την πατρίδα του, αλλά και την καταγωγή του.

Δεν θα μπορούσε, άλλωστε, να είναι διαφορετικός ένας μικρασιατικής καταγωγής
Έλληνας, ο οποίος, φαντάζομαι, έχει ακούσει τόσα πολλά από τους γονείς του για
τον ξεριζωμό του Ελληνισμού από τις αλησμόνητες πατρίδες.

Δεν είναι τυχαίο, νομίζω, ότι στη συναυλία για τον κουρδικό λαό οι
περισσότεροι καλλιτέχνες, που αυθόρμητα συμμετείχαν, είναι παιδιά Μικρασιατών
προσφύγων (αναφέρω την Χάρι Αλεξίου, την Τ. Τσανακλίδου, την Ελ. Αρβανιτάκη,
τη Γλυκερία, τον Στ. Ζαλμά) και άλλους που δεν γνωρίζω.

Είναι άδικο, που όλοι εμείς οι μικρασιατικής καταγωγής Έλληνες νιώθουμε μια
ξεχωριστή περιφάνια για την καταγωγή μας;

Με περηφάνια σφίγγω το χέρι του Γ. Νταλάρα».