Πολεμοκάπηλοι ειρηνιστές

Μοιάζει σαν να ήταν μόλις χθες που δεκάδες αρθρογράφοι κατήγγελλαν τον πρόεδρο
Μπιλ χαρακτηρίζοντάς τον «νάνο ηθικής» που αξίζει τη δριμύτερη κατακραυγή
επειδή χάιδεψε τα στήθη της Μόνικα Λιουΐνσκι. Σήμερα πολλοί εξ αυτών
απευθύνουν μετριοπαθή εγκώμια στον ίδιο πρόεδρο επειδή κομματιάζει μικρά
παιδιά. Το να είναι κανείς ειρηνιστής είναι σαφώς εκτός μόδας. Οι φιλελεύθεροι
μαθαίνουν για μία ακόμη φορά ­ άραγε το είχαν ποτέ πραγματικά ξεχάσει; ­ ότι
είναι διασκεδαστικό να είναι κανείς πολεμοκάπηλος και να ζητωκραυγάζει ενώ
πέφτουν οι βόμβες. Μετά τη δυσπεψία που έπαθαν προς το τέλος της υπόθεσης του
Βιετνάμ, απήλαυσαν ξανά τη γεύση του πολέμου στα μέσα της δεκαετίας του 1990
με τη Βοσνία. Έγιναν οι «βομβαρδιστές με τα λάπτοπ κομπιούτερ».

«Τέρατα οι Σέρβοι»

Επί μήνες, τότε, δεν περνούσε εβδομάδα που οι φιλελεύθεροι να μη ζητήσουν τον
βομβαρδισμό της Σερβίας. Οι Σέρβοι έγιναν δαίμονες, τέρατα, και ο Σλόμπονταν
Μιλόσεβιτς το πιο δαιμονικό τέρας απ’ όλα. Στη Βρετανία, τον βομβαρδισμό των
Σέρβων ζητούσε ένας συνασπισμός που ξεκινούσε από τη Μάργκαρετ Θάτσερ κι
έφτανε ως το φιλεργατικό περιοδικό «Νιού Στέιτσμαν». Ο Κεν Λίβινγκστον, ο
«κόκκινος» πρώην δήμαρχος του Λονδίνου, ούρλιαζε για βόμβες. Ο ηγέτης του, ο
Τόνι Μπλερ, μιλάει για τον «πρώτο προοδευτικό πόλεμο». Στις Ηνωμένες
Πολιτείες, μπορεί κανείς να βρει τους βομβαρδιστές με τα λάπτοπ κομπιούτερ από
τη σελίδα των άρθρων της «Ουόλ Στριτ Τζέρναλ» ως τον Ουίλιαμ Σαφάιρ, τον
Αντονι Λιούς, τους Δημοκρατικούς Σοσιαλιστές της Αμερικής.

Οι Κροάτες

Ο Τύπος αγνοούσε επιμελώς περιγραφές για το πώς οι Μουσουλμάνοι της Βοσνίας
χειραγωγούσαν τη δυτική κοινή γνώμη. Όταν οι Κροάτες «καθάρισαν εθνικά» την
Κράινα από εκατοντάδες χιλιάδες Σέρβους ­ η μεγαλύτερη τέτοια εκκαθάριση στα
Βαλκάνια μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ­ παίρνοντας οδηγίες από
αξιωματικούς του αμερικανικού στρατού και της CIA, οι δημοσιογράφοι κοιτούσαν
οι περισσότεροι από την άλλη πλευρά ή επευφημούσαν.

Οι χάρες του πολέμου

Η Βοσνία στα μέσα της δεκαετίας του ’90 προκάλεσε μια υστερία που ουδέποτε
συζητήθηκε καθώς έπρεπε, με αποτέλεσμα να πληρώνουμε τώρα το τίμημα.
Περισσότεροι από το 80% των Δημοκρατικών στη Βουλή των Αντιπροσώπων
ζητωκραυγάζουν για τις βόμβες και φιλελεύθεροι στη Γερουσία, όπως η Μπάρμπαρα
Μπόξερ της Καλιφόρνιας, ανακαλύπτουν τις χαρές του πολέμου.

Τούτες τις μέρες, για να βρεις κοινή λογική πρέπει να περάσεις στη
ρεπουμπλικανική πλευρά της αίθουσας και να ακούσεις ανθρώπους όπως ο
ρεπουμπλικανός βουλευτής της Πενσιλβάνια Κουρτ Ουέλντον, ο οποίος έκανε μια
θαυμάσια ομιλία στο Κογκρέσο αναφερόμενος στις επαφές του με μέλη της ρωσικής
Δούμας (όπου έχει πολλούς φίλους). Υποστήριξε την ιδέα των Ρώσων να δεσμευτεί
η Ρωσία πως ο Μιλόσεβιτς θα συμμορφωθεί προς τις συμφωνίες του Ραμπουγέ με την
προϋπόθεση ότι μια διεθνής ειρηνευτική δύναμη θα έρθει στο Κόσοβο, στην οποία
δεν θα συμμετέχει προσωπικό από χώρες που τώρα βομβαρδίζουν τη Σερβία.

Οι άμαχοι

Η ακριβής φύση μιας τέτοιας δύναμης είναι αυτό που κάνει τις βόμβες να πέφτουν
πάνω σε αμάχους στο Βελιγράδι και το Κόσοβο. Θυμηθείτε ότι ο Μιλόσεβιτς
ουσιαστικά συμφώνησε σε όλα που βρίσκονταν στο τραπέζι στο Ραμπουγέ, με δύο
εξαιρέσεις. Γι’ αυτόν το καθεστώς του Κοσόβου ως τμήματος της Σερβίας είναι
αδιαπραγμάτευτο και επίσης δεν θα συμφωνούσε στη στάθμευση δυνάμεων του ΝΑΤΟ
σε γιουγκοσλαβικό έδαφος.

Είναι αρκετά σαφές ότι μια λύση θα μπορούσε να είχε βρεθεί. Οι ΗΠΑ και οι
υφιστάμενοί τους στο ΝΑΤΟ ήθελαν μια σύγκρουση και τελικά την επέβαλαν. Σήμερα
δεν θα ήταν δύσκολο να επιτευχθεί μια συμφωνία κατόπιν διαπραγματεύσεων και με
την εγγύηση μη εμπόλεμων δυνάμεων υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών, παρεκτός
αν οι ΗΠΑ αρνηθούν να παραιτηθούν από το γενικό στόχο τους να κάνουν το ΝΑΤΟ
μοναδικό ρυθμιστή του μέλλοντος της Ευρώπης. Γι’ αυτό γίνονται ο πόλεμος και
οι βομβαρδισμοί. Σ’ αυτή τη στρατηγική, η οποία προϋποθέτει μια συνεχή άρνηση
να επιτραπεί στη Ρωσία να αναλάβει οποιοδήποτε ρόλο στην εξασφάλιση μιας
κατάπαυσης του πυρός ή μιας ειρηνικής διευθέτησης, δεν μπορεί να υπάρξει
εκεχειρία ή διακοπή των εχθροπραξιών.

Στο 1962

Αυτός ο πόλεμος μας πάει πίσω, κάπου γύρω στα 1962, όταν οι «διεθνιστές» του
Αϊζενχάουερ και οι φιλελεύθεροι του Κέννεντυ πίστευαν ότι ο πόλεμος στο
Βιετνάμ ήταν μια θαυμάσια και απαραίτητη ιδέα. Οι ρεπουμπλικανοί απομονωτιστές
είχαν βγει από το παιχνίδι από τη στιγμή που ο ρεπουμπλικανός γερουσιαστής
Άρθουρ Βάντενμπεργκ προσυπέγραψε τον Ψυχρό Πόλεμο στα τέλη της δεκαετίας του
1940. Αλλά αυτόν τον καιρό δεν υπάρχει κομμουνιστική απειλή. Ο Κινέζος
πρωθυπουργός μόλις κατέκτησε την Αμερική χωρίς όπλο στο χέρι, απλώς με τις
μαγικές λέξεις, «φτηνή εργατική δύναμη» και «μεγάλες αγορές». Έτσι ίσως η
μοναδική ελπίδα μας να είναι τώρα η ρεπουμπλικανική παράδοση του απομονωτισμού.