ΜΑΤΙΕΣ Το θαύμα

Για τον Βάμο, δεν ήξερα τίποτα. Ούτε καν πού πέφτει! Το έμαθα το 1982. Όταν με
επισκέφθηκαν στα «ΝΕΑ», για να μου ζητήσουν να τους βοηθήσω, η Ελένη
Φρατζεσκάκη και ο Γιάννης Χατζηδάκης. «Το χωριό μας, στον Αποκόρωνα της
Κρήτης, μαραζώνει», μου είπαν. «Οι νέοι φεύγουν για τα Χανιά και την Αθήνα,
δουλειές δεν υπάρχουν, ο κόσμος κλαίει τη μοίρα του. Μόνο με ένα ταρακούνημα,
με ένα σοκ, μπορεί ν’ αλλάξει η κατάσταση. Αν, αίφνης, οργανώναμε πολιτιστικές
εκδηλώσεις, που θα τις παρακολουθούσαν χιλιάδες λαού, ίσως ο τόπος μας να
ξανάπαιρνε τ’ απάνω του…».

Μου άρεσαν, η Ελένη και ο Γιάννης. Με συγκίνησε το πάθος τους. Και είπα «ναι»
στην πρότασή τους να οργανώσω πολιτιστικές εκδηλώσεις, με άξονα το τραγούδι
και πρωταγωνιστές τους μεγαλύτερους Έλληνες τραγουδιστές. Απευθύνθηκα σε
όλους. Και όλοι ανταποκρίθηκαν! Χωρίς καμιά εξαίρεση! Και, βέβαια, χωρίς να
πάρουν δραχμή για αμοιβή!

Οι εκδηλώσεις, τριήμερες, κράτησαν τέσσερα χρόνια. Κατά τη διάρκειά τους, ο
Βάμος των 1.500 κατοίκων, πλημμύριζε από 60.000 ανθρώπους! Ραδιόφωνα,
τηλεοράσεις, εφημερίδες, μιλούσαν συνεχώς για τις συναυλίες μας! Το χωριό
ακούστηκε σ’ όλη την Ελλάδα! Οι νέοι άρχισαν να το βλέπουν με άλλο μάτι.
Κτίστηκαν κάμποσα καινούργια σπίτια, γεννήθηκαν παιδιά, άνθισαν κάποια
χαμόγελα αισιοδοξίας.

Οι εκδηλώσεις αυτές υπήρξαν ο σπινθήρας για να ανάψει αργότερα η μεγάλη
πυρκαγιά. Δέκα Βαμιανάκια, που τα έβαζαν στις συναυλίες για «περιφρούρηση»,
όλοι επιστήμονες σήμερα, αφού συγκρότησαν μια «κομπανία» και οργάνωσαν
εκθέσεις και διαλέξεις, αποφάσισαν να προχωρήσουν και παραπέρα: κατέθεσαν σε
ένα κοινό ταμείο «ό,τι είχαν και δεν είχαν» και δημιούργησαν την αναπτυξιακή
εταιρεία «Βάμος Α.Ε.».

Πάλεψαν σκληρά. Εκτός από τα λεφτά τους κατέθεσαν και καθημερινή δεκάωρη
προσωπική δουλειά. Και τα κατάφεραν! Άνοιξαν μια ταβέρνα με υπέροχα,
παραδοσιακά φαγητά, άνοιξαν μπακάλικο, με παραδοσιακά, επίσης, προϊόντα,
έστησαν ένα καταπληκτικό καφενείο, πήραν σπίτια – ερείπια, τα ξανάχτισαν κι
άρχισαν να τα νοικιάζουν σε προσιτές τιμές στους τουρίστες, έδωσαν πνοή
ζωογόνο στον Βάμο. Αποτέλεσμα: σήμερα, η τουριστική ­ ελεγχόμενη όμως ­ κίνηση
έχει ανέβει κατακόρυφα, ενώ δεκάδες ντόπιοι και ξένοι σηκώνουν οικοδομές στο
χωριό, που φημίζεται για την ομορφιά του.

Πέρασα τις μέρες του Πάσχα στον Βάμο. Και θέλω να σφίξω το χέρι στους δέκα
νέους που πέτυχαν αυτό το θαύμα. Μα, πάνω απ’ όλα, θέλω να συγχαρώ τον δήμαρχο
Γιάννη Χατζηδάκη. Γιατί, χωρίς αυτόν, χωρίς την αγάπη του για τον τόπο, χωρίς
τους αγώνες του, ο Βάμος θα ήταν ένα ξεχασμένο χωριό, με γέροντες κατοίκους.