Ελλάδα – Σερβία παράλληλη Ιστορία με κοινά δεινά

Το ΝΑΤΟ και η Ευρώπη δυσκολεύονται να καταλάβουν γιατί οι Έλληνες νιώθουν τόσο
δεμένοι με τον σερβικό λαό. Γράφει ο κ. Σπύρος Τζουβελόπουλος, δικηγόρος, από
την Αθήνα:

«Ο κ. Κλίντον και οι Ευρωπαίοι συνεταίροι του δυσκολεύονται ίσως να εννοήσουν
γιατί όλοι, ανεξαιρέτως, οι Έλληνες είναι τόσο συναισθηματικά δεμένοι με τον
σερβικό λαό. Η Ιστορία μας ήταν πάντα παράλληλη και τα δεινά μας κοινά. Στις 6
Απριλίου 1941, την ίδια μέρα και ώρα, ο Χίτλερ εισέβαλε συγχρόνως στην Ελλάδα
και τη Σερβία και βομβάρδισε ανηλεώς το Βελιγράδι, τον Πειραιά και άλλες
ελληνικές και σερβικές πόλεις με χιλιάδες νεκρούς. Είχαν προηγηθεί οι νίκες
μας στην Αλβανία και η επανάσταση των Σέρβων κατά της φιλοναζιστικής
κυβέρνησης του Αντιβασιλέα Παύλου. Προσέχτε το αυτό! Την εποχή της φασιστικής
παντοδυναμίας ο σερβικός λαός ξεσηκώθηκε και αντιτάχθηκε στην υπογραφή
συμφώνου με τον Χίτλερ, γνωρίζοντας βεβαίως ότι θα αντιμετωπίσει τις
ναζιστικές ορδές. Έδειξαν επομένως οι Σέρβοι τότε μιαν απαράμιλλη λεβεντιά,
ανάλογη με το ελληνικό Όχι. Την ίδια εποχή ο αήττητος μέχρι τότε γερμανικός
στρατός είχε καταλάβει ολόκληρη σχεδόν την Ευρώπη περιλαμβανομένης και της
Γαλλίας. Μόνη η Αγγλία παρέμενε ελεύθερη και αντιμετώπιζε τους ανηλεείς
βομβαρδισμούς της αεροπορίας του Γκέριγκ. Αν ο κ. Μπλερ ρωτούσε τους
παλιότερους που θυμούνται, τότε ίσως θα συναισθανόταν τι θα πει να πέφτουν
βροχή οι βόμβες γύρω από το κεφάλι σου κι εσύ να βγαίνεις το πρωί από το
καταφύγιο για να μαζέψεις τους νεκρούς και τα συντρίμμια, όπως έκαναν οι
συμπατριώτες του στην περίφημη “μάχη της Αγγλίας”. Γιατί να μην γελιόμαστε.
Όποιος κι αν είναι ο Μιλόσεβιτς, δεν δέχεται αυτός προσωπικά τις βόμβες του
ΝΑΤΟ, αλλά δοκιμάζεται και υποφέρει ολόκληρος ο σερβικός λαός και
καταστρέφεται αλύπητα η υποδομή του. Αλλά οι δεσμοί των δύο λαών μας είναι
ακόμα παλαιότεροι. Στους Βαλκανικούς Πολέμους του 1912-1913 πολεμήσαμε ο ένας
δίπλα στον άλλο και στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, όπως και στον Β’, βρισκόμαστε
στο ίδιο στρατόπεδο, στο πλευρό των συμμάχων, μόνοι από τους βαλκανικούς
λαούς. Κατά τον 14ο και 15ο αιώνα ο αγώνας και των δύο εθνών μας για την
απόκρουση της οθωμανικής κατάκτησης ήταν παράλληλος και απεγνωσμένος.
Κατορθώσαμε εντούτοις και μέσα στην πιο μαύρη σκλαβιά να διατηρήσουμε και οι
δύο λαοί την εθνική μας ταυτότητα, τη γλώσσα και τη θρησκεία μας, ενώ άλλοι
κάμφθηκαν γρήγορα και εξισλαμίσθηκαν και είναι ακριβώς αυτοί που αποτελούν το
σημερινό πρόβλημα στην περιοχή των Βαλκανίων. Η μακραίωνη συναδέλφωσή μας με
τους Σέρβους έχει πια γραφεί στο ομαδικό μας υποσυνείδητο και δεν μπορεί να
εξαλειφθεί ούτε με τις υπερφίαλες δηλώσεις του κ. Κλίντον ούτε και με τις
σώφρονες υποδείξεις του κ. Σημίτη ότι έτσι ή αλλιώς είμαστε κι εμείς σήμερα
στριμωγμένοι στη γωνιά και δεν μπορούμε να κάνουμε διαφορετικά παρά να υπακούμε».