Για τον Οτζαλάν

Υπεύθυνος για όσα συνέβησαν στην υπόθεση Οτζαλάν είναι ο ίδιος ο Κούρδος
ηγέτης. Αυτό σημειώνει ο κ. Ιωσήφ Π. Σηφαλάκης, από το Παλαιό Φάληρο,
εξηγώντας ως εξής την άποψή του:

«Υπάρχει, κατ’ αρχήν, το αυτονόητο, ότι υπαίτιος για τη δημιουργία μιας κρίσης
δεν μπορεί να είναι άλλος από αυτόν ο οποίος την προκάλεσε και ότι δεν μπορεί
να καταλογιστούν ευθύνες σε εκείνον ο οποίος, όταν αιφνίδια και χωρίς δική του
ευθύνη βρέθηκε προ τετελεσμένων γεγονότων, προσπάθησε, καλόπιστα και
ειλικρινά, να αποφύγει ή να περιορίσει τις επιπτώσεις της.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι σαφές ότι ο Οτζαλάν, χωρίς σεβασμό για τη
χώρα μας ή ενδοιασμούς για τους κινδύνους στους οποίους την εξέθετε, προκάλεσε
την κρίση με τη λάθρα, παράνομη και ανεπιθύμητη είσοδό του σε αυτήν. Ο ίδιος
ευθύνεται επίσης και για τα όσα δυσάρεστα συνέβησαν στη συνέχεια από τη συνεχή
χρήση του κινητού του τηλεφώνου και τον εντοπισμό του στην Κένυα. Συνεπώς όχι
μόνο θύμα δεν υπήρξε ο Οτζαλάν, αλλά στην πραγματικότητα θύτης, με θύμα του τη
χώρα μας, την οποία αρχικά προσπάθησε να εκμεταλλευτεί και στη συνέχεια
εξέθεσε και ενέπλεξε σε σοβαρή περιπέτεια.

Ακούγεται, εξάλλου, μάλλον φαιδρό το ότι τον Οτζαλάν έφερε στην Ελλάδα, δίκην
αποσκευής, με πρωτοβουλία, ενθάρρυνση και δαπάναις του ο περίφημος πια κ.
Ναξάκης. Ρεαλιστικότερη είναι η εκδοχή ότι την παράνομη είσοδο στη χώρα μας
επιδίωξε ο ίδιος ο Οτζαλάν, πέτυχε δε, αξιοποιώντας τις υπηρεσίες του κ.
Ναξάκη, στην απέλπιδα προσπάθειά του το μεν να σώσει τον εαυτό του, το δε να
εξασφαλίσει εκβιαστικά ­ με τη σκέψη ότι η ελληνική κυβέρνηση, κάτω από την
πίεση των γεγονότων και της ελληνικής κοινής γνώμης θα ήταν, εκούσα ή άκουσα,
υποχρεωμένη να του παράσχει, εκ των υστέρων, το πολυπόθητο γι’ αυτόν άσυλο ­
μία βάση, μέσα στην εμβέλεια του κινητού του τηλεφώνου, από την οποία να
κατευθύνει, ανενόχλητος και ανεξέλεγκτος, τις δραστηριότητες της οργάνωσής του.

Εάν μπορεί να επικριθεί μία απόφαση της ελληνικής κυβέρνησης σε σχέση με την
υπόθεση Οτζαλάν, αυτή είναι της αποδοχής τής, ευνοϊκής, όπως διαφαινόταν τότε,
γι’ αυτόν, λύσης της Κένυας αντί της, φυσικής, σύμφωνης με τους νόμους του
κράτους και με τα διεθνώς ισχύοντα, λύσης της σύλληψης και παραπομπής του στην
κρίση της Ελληνικής Δικαιοσύνης τόσο για την παράνομη είσοδό του στη χώρα όσο
και για την έκδοσή του στην Τουρκία με τη ρητή, προς όλες τις κατευθύνσεις,
δήλωση ότι σε περίπτωση απόρριψης του αιτήματος έκδοσης από τον, κρίνοντα σε
τελικό βαθμό υποθέσεις αυτής της μορφής, Άρειο Πάγο δεν θα του χορηγούσε
πολιτικό άσυλο, αλλά θα προχωρούσε άμεσα στην απέλασή του από τη χώρα».