ΜΑΤΙΕΣ Το Κόσοβο

Μεγάλη Παρασκευή, μέρα δυνατή, βαριά και είπα να διώξω απ’ τον νου μου, για
λίγο, το Κόσοβο και το Βελιγράδι, τις βόμβες και τους πυραύλους, τη φωτιά και
την καταστροφή. Έβαλα στο πικάπ τον δίσκο της Φεϊρούζ. Της μεγάλης Λιβανέζας
τραγουδίστριας, που ψάλλει καλύτερα από οποιονδήποτε άλλο το «Άξιον εστί» και
το «Ω γλυκύ μου έαρ». Κι ύστερα, έσκυψα σ’ ένα από τα ωραιότερα ποιήματα που
γράφτηκαν στον αιώνα μας. Στο ποίημα του Άγγελου Σικελιανού «Στ’ Όσιου Λουκά
το μοναστήρι». Κι άρχισα να διαβάζω:

«Στ’ Όσιου Λουκά το μοναστήρι, απ’ όσες / γυναίκες του Στειριού συμμαζευτήκαν
/ τον Επιτάφιο να στολίσουν, κι όσες / μοιρολογήτρες ώσμε του Μεγάλου /
Σαββάτου το ξημέρωμα αγρυπνήσαν / ποια να στοχάστη ­ έτσι γλυκά θρηνούσαν ­ /
πως κάτου απ’ τους ανθούς τ’ ολόαχνο σμάλτο / του πεθαμένου του Άδωνη ήταν
σάρκα / που πόνεσε βαθιά;

Γιατί κι ο πόνος / στα ρόδα μέσα, κι ο Επιτάφιος Θρήνος / κ’ οι αναπνοές της
Άνοιξης που μπαίναν / απ’ του ναού τη θύρα αναφτερώναν / το νου τους στης
Ανάστασης το θάμμα / και του Χριστού οι πληγές σαν ανεμώνες / τούς φάνταζαν
στα χέρια και στα πόδια / τι πολλά τού σκεπάζανε λουλούδια / που έτσι τρανά,
έτσι βαθιά ευωδούσαν!

Αλλά το βράδι το ίδιο του Σαββάτου / την ώρα π’ απ’ την Άγια Πύλη το ένα /
κερί επροσάναψε όλα τ’ άλλα ως κάτου / κι απ’ τ’ Άγιο Βήμα σάμπως κύμα απλώθη
/ το φως ώσμε την ξώπορτα, όλοι κι όλες / ανατριχιάξαν π’ άκουσαν στη μέση /
απ’ τα «Χριστός Ανέστη» μιαν αιφνίδια / φωνή να σκούξει: ­ Γιώργαινα, ο Βαγγέλης!..».

Πάνω στο « ­ Γιώργαινα, ο Βαγγέλης!..», γλίστρησε απ’ το φαξ ένα κείμενο του
Σαμαράκη: «Φοβάμαι πια να ονειρευτώ», είπε το εξάχρονο παιδί από το Κόσοβο,
που τα όνειρά του αναπαράγουν τους εφιάλτες του παράλογου πολέμου. Εμείς δεν
φοβόμαστε τίποτα; Έχει χαθεί κάθε ίχνος ανθρωπιάς και απλής λογικής; Πώς να
τολμήσουμε πια να ονειρευόμαστε; Λευτέρη μου, δεν έκλεισα μάτι όλη τη νύχτα!
Το εξάχρονο παιδί από το Κόσοβο με διώκει, με στήνει στον τοίχο. Δεν έχουμε
λοιπόν χρέος να αγωνιζόμαστε, έστω και για να μη φοβούνται πια τα παιδιά να
ονειρεύονται; Τα χαράματα, έκατσα στο τραπέζι μου κι έγραψα ένα ποίημα. Αυτό:

«Νύχτωσέ με, Κύριε! / Δεν θέλω τίποτ’ άλλο αυτήν την ώρα / μόνο να με
νυχτώσεις / Αυτό το δάσος μέσα μου / που καίγεται / νύχτωσέ το / Αυτήν τη
θάλασσα μέσα μου / που εκχύνει θάνατο / νύχτωσέ τη / Αυτή την πολιτεία μέσα
μου / την εν πολέμω / νύχτωσέ τη / Το δάσος / τη θάλασσα / την πολιτεία: / την
καρδιά μου / Νύχτωσέ με λοιπόν / βαθιά, για πάντα / νύχτωσέ με, Κύριε!».

Ό, τι κι αν πούμε, ό,τι κι αν κάνουμε, το Κόσοβο μάς ακολουθεί. Κουράγιο και
καλή Ανάσταση, αδέλφια…