Άναψε «πράσινο», αλλά μόνο για 1 χρόνο

Μόνος του έμαθε ελληνικά ο Αμπντούλ, και μέσα σε έναν χρόνο μπορεί και διαβάζει βιβλία

Όταν ήρθε για διακοπές στην Ελλάδα, το καλοκαίρι του 1990, δεν φανταζόταν ότι
θα έμενε έως σήμερα. Ούτε είχε περάσει από το μυαλό του πως θα πετύχει και μια
«πρωτιά» που πολλοί συμπατριώτες του ­ και όχι μόνο ­ θα ζήλευαν!

Ο Αμπντούλ Ραχμάν Ολουάν από τη Συρία κατέχει τον τίτλο του πρώτου νόμιμου
αλλοδαπού στη χώρα μας, που κατάφερε να αποκτήσει την πολυθρύλητη πράσινη
κάρτα πριν από έναν μήνα περίπου. Σήμερα, έναν μήνα μετά, η ζωή του
συνεχίζεται με τους φυσιολογικούς της ρυθμούς. Βέβαια ο ενθουσιασμός του δεν
έχει περάσει ακόμη. Ωστόσο, ο Αμπντούλ, παρά το γεγονός ότι πολλοί θα ήθελαν
να βρίσκονται στη θέση του, δεν κρύβει τον προβληματισμό του. Μπορεί τα πρώτα
χρόνια της μεγάλης αγωνίας και της αβεβαιότητας, όταν ζούσε με τον φόβο μην
τον συλλάβουν και τον στείλουν πίσω στην πατρίδα του, να έχει παρέλθει, ο
ίδιος όμως, παρά την απόκτηση του «μαγικού» χαρτιού, δεν αισθάνεται ακόμη
σίγουρος για τίποτα.

Τα συναισθήματά του είναι ανάμεικτα. Από τη μια η χαρά του και η ελπίδα της
παραμονής στην Ελλάδα που τον συντρόφεψε αυτά τα δύσκολα χρόνια. Από την άλλη
το παράπονο και μια σιωπηρή διαμαρτυρία. Η αίσθηση πως για ακόμη μία φορά το
κράτος δεν φέρθηκε έντιμα. Πως έκανε ένα μέρος μόνο από όσα είχε υποσχεθεί
αρχικά. «Τουλάχιστον τώρα είμαι νόμιμος», λέει, αλλά δεν παύει να αισθάνεται
πως «τον έριξαν», αφού «τελικά η πράσινη κάρτα δεν διαφέρει και τόσο από τη
λευκή». Κι αυτό επειδή περίμενε πως η η κάρτα αυτή θα νομιμοποιούσε την
παραμονή του στην Ελλάδα για πέντε χρόνια. Θυμάται που είχαν δηλώσει πως «όσοι
έχουν κλείσει πενταετία παραμονής, θα πάρουν κάρτα για μια πενταετία». Το
αποτέλεσμα όμως τον απογοήτευσε, αφού η κάρτα τον νομιμοποιεί μόνο για έναν χρόνο.

Δεν ονειρεύονται

Και δεν μπορεί να κάνει όνειρα για το μέλλον γιατί αισθάνεται ανασφάλεια,
παρόλο που όταν λέει πως «η Ελλάδα είναι η δεύτερη πατρίδα του», το εννοεί.
«Είμαι 32 ετών. Σκέφτομαι να παντρευτώ μια κοπέλα από τη Συρία, αλλά δεν
μπορώ. Δεν μπορώ να πάω εκεί και να την φέρω. Δηλαδή να περιμένω να περάσουν
πέντε ή δέκα χρόνια για να παντρευτώ;», είναι μία από τις σκέψεις που τον
προβληματίζουν τον τελευταίο καιρό. Έχει επιθυμήσει όμως και τους δικούς του
ανθρώπους. Τη μάνα του και τα επτά αδέλφια του που βρίσκονται στην πατρίδα.
Τους συνάντησε στη Συρία πριν από λίγο καιρό και αφού είχαν περάσει οκτώ
χρόνια από τη μέρα που έφυγε. «Ακόμη και τώρα όμως δεν έχει αλλάξει τίποτα.
Δεν μπορεί να έρθει η μητέρα μου να με δει, παρά μόνο για έναν μήνα. Πρέπει να
έχεις πενταετή άδεια παραμονής για να μπορείς να το κάνεις αυτό».

Ο Αμπντούλ επέλεξε να ζήσει στην Ελλάδα συνειδητά, γιατί ήρθε ένα καλοκαίρι
στην Κέρκυρα και τη Ρόδο και μαγεύτηκε, γιατί πιστεύει πως η χώρα μας έχει
πολύ ωραία μέρη, γιατί του αρέσουν οι άνθρωποί της. Γι’ αυτό άλλωστε με την
επιμονή και την προσωπική του προσπάθεια, διαβάζοντας και γράφοντας
ολομόναχος, κατάφερε να μάθει ελληνικά. Γιατί «δεν μπορείς να είσαι σε μια
χώρα και να συνεννοείσαι με νοήματα. Εγώ ήθελα να μιλάω με τους ανθρώπους». Οι
δικοί του φίλοι το ξέρουν αυτό καλά, γιατί είναι οι περισσότεροι Έλληνες.
Μοιράζεται τον ελεύθερο χρόνο του «βγαίνοντας με την παρέα», διαβάζοντας
ελληνικά βιβλία και γράφοντας επίσης ελληνικά. Στην ιεροτελεστία της
προετοιμασίας του καφέ, όμως, επιμένει αραβικά! Και όσοι τον επισκέφθηκαν και
δοκίμασαν το σκουρόχρωμο υγρό με την περίεργη μυρωδιά, δεν το μετάνιωσαν…

Είκοσι χιλιάδες είναι σήμερα οι αλλοδαποί που βρίσκονται νόμιμα στην Ελλάδα,
έναν μήνα μετά τους δέκα που απέκτησαν πρώτοι την πράσινη κάρτα. Ο διοικητής
του ΟΑΕΔ κ. Κώστας Ευστρατόγλου εκτιμά ότι «μέχρι το τέλος Απριλίου, που λήγει
η προθεσμία υποβολής των αιτήσεων, θα προστεθούν και άλλες αιτήσεις στις
270.000 που έχουν ήδη υποβληθεί».

Σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία του ΟΑΕΔ, περίπου 60% των αλλοδαπών που ζητούν
τη νομιμοποίηση είναι Αλβανοί. Το ποσοστό αυτό ισοδυναμεί με 200.000 άτομα,
από τα οποία το 55% ζουν στην Αθήνα. Οι αλλοδαποί είναι κυρίως ενήλικοι από 25
μέχρι 45 ετών και σε ποσοστό 70% είναι ανειδίκευτοι εργάτες, αγρότες ή
οικιακοί βοηθοί.