ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Οι βόμβες με τ’ όνομά τους

ΉΤΑΝ ένας παππούς στο Στεπανακέρτ. Γυρνούσε κρατώντας στα χέρια του την
φωτογραφία ενός νεαρού άνδρα. Ήταν ο γιος του. Είχε σκοτωθεί στη διάρκεια ενός
βομβαρδισμού της πρωτεύουσας του Ναγκόρνο-Καραμπάχ. Ενός από αυτούς τους
βομβαρδισμούς που έκανη η αζερική αεροπορία σε συνεργασία με τις τουρκικές
ένοπλες δυνάμεις.

«Οι βομβαρδισμοί», έλεγε ο ηλικιωμένος Αρμένιος, «είναι το πιο άνανδρο πράγμα
στον κόσμο. Ποτέ δεν θα μάθω ποιος σκότωσε το παιδί μου. Ούτε τι σκεφτόταν ο
πιλότος που έριξε τις βόμβες. Ποια νίκη μπορεί ποτέ ν’ αξίζει αυτή την τυφλή βία;»

Ήταν μια γυναίκα στην Βηρυτό. Το σπίτι της ήταν διάφανο. Το μόνο που έστεκε
από την πολυκατοικία στην οποία έμενε ήταν δύο τοίχοι. Οι βόμβες δεν είχαν
αφήσει τίποτε άλλο όρθιο. Κοιμόταν, μαγείρευε, τάιζε τα παιδιά της και έπλενε
σε κοινή θέα. Στον πρώτο όροφο. Δεν χρειαζόταν τηλέφωνο για να επικοινωνήσει
με τις γειτόνισσές της ­ κανένα σπίτι δεν είχε και τους 4 τοίχους του σ’
εκείνο το μέρος της λιβανικής πρωτεύουσας.

«Πώς νιώθετε που ζείτε κατ’ αυτό τον τρόπο;» την είχα ρωτήσει. «Οι βόμβες με
το όνομά μας δεν έπεσαν ακόμα», απάντησε. «Κι αν αυτή η ζωή σάς φαίνεται
δύσκολη, πιστέψτε με είναι πιο εύκολο να μοιραστούμε τις αγωνίες και τους
φόβους μας. Στις δύσκολες ώρες αρκούν τα μάτια του άλλου για να βρεις καταφύγιο…»

Στις δύσκολες ώρες δεν μπορείς να βρεις καταφύγιο πουθενά. Οι φίλοι είναι
μακριά και οι εχθροί πολύ κοντά. Στις δύσκολες ώρες δεν ξέρεις πού θα πέσει η
βόμβα. Στο σπίτι σου ή λίγο πιο πέρα. Ο φόβος, η αδυναμία να υπερασπιστείς τον
εαυτό σου, το γιατί που σε βασανίζει, η αγωνία για τα αγαπημένα πρόσωπα ­ όλα
αυτά σε κυριεύουν. Ποιά νίκη, άραγε, μπορεί ποτέ να τ’ αξίζει όλα αυτά;