ΜΑΤΙΕΣ Λιακάδα…

Θυμάμαι ένα ποίημα του Ναζίμ Χικμέτ, γραμμένο το 1938 και μεταφρασμένο από τον
Γιώργο Παπαλεονάρδο. Έχει τίτλο «Κυριακή» και λέει: «Είναι σήμερα Κυριακή/ Για
πρώτη φορά, σήμερα/ μ’ άφησαν να βγω στον ήλιο/ Κι εγώ/ για πρώτη φορά στη ζωή
μου/ κοίταξα τον ουρανό ασάλευτος/ απορώντας πώς είναι τόσο μακριά από μένα/
πώς είναι τόσο γαλανός/ πώς είναι τόσο απέραντος/ Κάθησα καταγής/ γεμάτος
δέος/ και κόλλησα τη ράχη μου πάνω στον άσπρο τοίχο/ Δεν υπάρχει ρώτημα τούτη
τη στιγμή/ για να με ρίξει στ’ αξεδιάλυτα/ Ούτε ο Αγώνας τούτη τη στιγμή/ ούτε
η Ελευθερία ούτε η Γυναίκα/ Η Γη, ο ήλιος κι εγώ/ Είμαι ένας ευτυχισμένος άνθρωπος».

Την Παρασκευή 13 Μαρτίου πήγα για τρεις μέρες στην Φρανκφούρτη, στο 6ο
Συνέδριο της ποντιακής νεολαίας. Ήμουν ένας από τους εισηγητές. Θέμα μου,
«Μανόλης Γλέζος: ένας ήρωας και όχι μόνο». Θα μιλούσα το βράδυ του Σαββάτου.
Ξύπνησα πρωί, άρχισα να διαβάζω τις σημειώσεις μου και κατά τις 11,
συμφωνήσαμε με τον Γλέζο να πάμε μια βόλτα στην πόλη. Βγήκαμε απ’ το
ξενοδοχείο και τα χάσαμε! Η γκρίζα και βροχερή, μονίμως, Φρανκφούρτη, είχε
γίνει απροσδόκητα, ανοιξιάτικη… Αθήνα! Γεμάτη ήλιο, ομορφιά, χαρά!

Πήρα δύο φίλους μου, τον Λευτέρη Τσιρίδη και τον Γιάννη Λαρχανίδη και μαζί με
τον Γλέζο κατευθυνθήκαμε προς το κέντρο. Τι κοσμοχαλασιά ήταν αυτή! Δεκάδες
χιλιάδες άνθρωποι, με πουκάμισα και πουλόβερ, κυκλοφορούσαν σαν μεθυσμένοι
στους πεζόδρομους, ξάπλωναν στα παγκάκια, έπιναν μπίρες, καφέ, αναψυκτικά, σε
καφετέριες και μπιραρίες με «τραπεζάκια έξω», κυλιόντουσαν στο γκαζόν,
πήγαιναν κι ερχόντουσαν, χαμογελώντας πλατιά, σε πλατείες και πάρκα!…

«Τι είν’ αυτό το πράγμα;» ρώτησα τον Λαρχανίδη, μη πιστεύοντας στα μάτια μου.
«Έτσι γίνεται πάντα όταν έχουμε ωραία λιακάδα! Είναι, ας πούμε, ένα είδος
γιορτής και πανηγυριού, για το τέλος του χειμώνα, για την αρχή της άνοιξης. Οι
βλοσυροί, οι καταπιεσμένοι, οι φουκαράδες οι Γερμανοί, που δουλεύουν σα
σκυλιά, απ’ το πρωί ίσαμε το βράδυ, με τα καλοριφέρ στο φουλ και με το χιόνι
να σκεπάζει τα πεζοδρόμια και τις στέγες μήνες ολόκληρους, έτσι και φτιάξει ο
καιρός και ξεμπουκάρει ο ήλιος, τρελαίνονται! Παρατάνε τα μαγαζιά, τα γραφεία,
τα σπίτια τους και τρέχουν, σαν παιδιά ευτυχισμένα, στους δρόμους! Μόνο που,
τέτοιες μέρες, σπάνια ξημερώνουν στη Γερμανία»…

Ο ήλιος! Τι υπέροχο δώρο χάρισαν στη χώρα μας οι Θεοί… Όλος ο Μάρτης, εκτός
από 3-4 μέρες, ήταν καλοκαιρινός! «Από Μάρτη καλοκαίρι…». Μόνο που αυτόν τον
εξαίσιο ήλιο, μας τον τρώει η δουλειά… Πόσο δίκιο, αλήθεια, είχε εκείνος ο
ήρωας του Αντώνη Σαμαράκη, που δούλευε στο Πρωτόκολλο κάποιας υπηρεσίας, επί
40 χρόνια, χωρίς να την έχει κοπανήσει ποτέ και, ξαφνικά, μιαν ηλιόλουστη
ημέρα κάνει την επανάστασή του: παρατάει μολύβια, χαρτιά και σφραγίδες,
παίρνει άδεια από τη… σημαία και τρέχει στον Εθνικό Κήπο, για ατελείωτες τσάρκες!…