Πάγωσα όταν είδα τον Άπο

Ο Ζήσης Πεχλιβανούδης, κυβερνήτης του αεροσκάφους που μετέφερε τον Οτζαλάν
στην Αθήνα κατέθεσε:

Εργάζομαι στην εταιρεία «Αεροπορία Αιγαίο» και είμαι κυβερνήτης και δ/ντής
πτητικής εκμετάλλευσης της εταιρείας. Στις 29-1-99 ειδοποιήθηκα από τον δ/ντή
της εταιρείας κ. Σιμιγδαλά Αντώνιο ότι πρόκειται να κάνουμε μια πτήση για την
Αγ. Πετρούπολη χωρίς περισσότερες λεπτομέρειες. Ειδοποίησα τον Μιχάλη
Νικολόπουλο, ο οποίος είναι επιμελητής πτήσεων και ζήτησα την προετοιμασία
(ενημέρωση προσωπικού, δηλ. μηχανικού – συγκυβερνήτου κ.λπ.). Έφτασα στο Ανατ.
Αεροδρόμιο στα γραφεία της εταιρείας περί ώρα…. Εκεί λοιπόν ενημερώθηκα για
τις ενέργειες που είχε κάνει ο επιμελητής και ειδικότερα και έχει κανονίσει
τις σχετικές άδειες για πτήση και ανάλογη προσγείωση, υπέρπτησης από εναέριους
χώρους κ.λπ. Πληροφορήθηκα ότι οι επιβάτες είχαν αφιχθεί και ανέμεναν, χωρίς
να γνωρίζω ποιοι ήταν. Γνώριζα απλώς ότι ήταν 3 επιβάτες από εδώ και ότι θα
παίρναμε κάποιον υφυπουργό στη Ρωσία από εκεί. Ο πράκτορας που είχε κανονίσει
τη μίσθωση του αεροσκάφους είχε ενημερώσει την εταιρεία μας ότι κατά την
επιστροφή μας θα άνοιγε η αίθουσα των VIP’S στο αεροδρόμιο. Επιβιβάσθηκα στο
αεροπλάνο με τον συγκυβερνήτη Νίκο Κουφουδάκη. Ο Στεργιόπουλος που ήταν ο
πράκτωρ και είχε μεσολαβήσει για τη μίσθωση του αεροσκάφους όρισε για συνοδό
την Ελένη, της οποίας ακόμη δεν γνωρίζω το επίθετο. Οι επιβάτες ήσαν τρεις, 2
άνδρες και 1 γυναίκα. Εξακρίβωση των στοιχείων δεν έκανα διότι δεν ανήκει στην
αρμοδιότητά μου. Φθάσαμε στην Αγ. Πετρούπολη όπου μας παραχώρησαν ένα χώρο
στάθμευσης δίπλα σ’ ένα αεροπλάνο που ο ένας κινητήρας βρισκόταν σε
λειτουργία. Ακολούθησε έλεγχος και από πλευράς μου ενημέρωση για αναμονή προς
παραλαγή ατόμου και ότι ο ανεφοδιασμός με καύσιμα θα έπρεπε να γίνει στο χώρο
όπως και έγινε. Η αναμονή διήρκεσε περίπου μία ώρα. Κάποια στιγμή
απεβιβάσθησαν οι αλλοδαποί επιβάτες, ο Έλληνας όχι και επιβιβάσθηκαν σ’ ένα
λεωφορείο που βρισκόταν σε κοντινή απόσταση όπου παρέμειναν περί την μισή ώρα.
Στο διάστημα αυτό, επανειλημμένως υπέπεσε στην αντίληψή μου ότι η κοπέλα
μπαινόβαινε στο προαναφερόμενο αεροπλάνο του οποίου ο ένας κινητήρας
λειτουργούσε και το οποίο ήταν ρωσικό και ιδιωτικό (τζετ). Ο Έλληνας στο
μεταξύ που παρέμενε στο αεροσκάφος καίτοι το τηλέφωνό του κάλεσε
επανειλημμένως δεν απαντούσε, αλλά εκινείτο συνεχώς μπρος πίσω στο διάδρομο,
γεγονός που μαρτυρά ότι ήταν εκνευρισμένος. Τον ρώτησα «τι συμβαίνει» ­ δηλ.
υπάρχει κάποιο πρόβλημα; Μου απάντησε αρνητικά παραμένοντας στην ίδια
κατάσταση. Τον ρώτησα να μου γνωρίσει το όνομα του επιβάτη για να το γράψουμε
στο δηλωτικό που ήταν απαραίτητο για την αναχώρηση, αφού θα το δίναμε στις
υπηρεσίες τις αρμόδιες της Ρωσίας. Μου απάντησε ότι λέγεται «Μαύρος» του
απάντησα, δηλ. Έλληνας; Και μου είπε με νεύμα, που εξέλαβα ως θετική απάντηση,
και απομακρύνθηκε. Ο συγκυβερνήτης ακολούθως πήγε και τακτοποίησε τις
οικονομικές υποχρεώσεις στο αεροδρόμιο. Στο μεταξύ ρώτησα τον Ρώσο, αρμόδιο
εξυπηρέτησης, αν γνωρίζει πού βρίσκεται ο επιβάτης που πρόκειται να παραλάβω.
Μου απάντησε εδώ, χωρίς να συγκεκριμενοποιήσει. Κάποια στιγμή επέστρεψαν οι
δύο αλλοδαποί και άρχισαν να μιλούν με τον Έλληνα, χωρίς να μπορέσω να ακούσω
τι έλεγαν, απλώς κατάλαβα ότι οι δύο ξένοι μιλούσαν τούρκικα. Αφού ρώτησα τον
Έλληνα τι γλώσσα μιλούσαν οι αλλοδαποί μού απάντησε ότι μιλούσαν κουρδικά. Ο
Έλληνας με αγωνία με ρώτησε πότε αναχωρούμε και πού βρίσκεται ο συγκυβερνήτης.
Του είπα ότι από πλευράς μας ήταν όλα έτοιμα και απλώς περιμέναμε…. Ο Ρώσος
αρμόδιος εξυπηρέτησης κατόπιν σχετικής ερώτησής μου, μου είπε ότι όλα είναι
έτοιμα και ότι μπορεί να ζητήσει από τον Πύργο Ελέγχου άδεια απογείωσης.

Ενώ κανόνιζα τα της απογείωσης ελέγχοντας και απασχολημένος τόσο με τη
διαδικασία και την λήψη της σχετικής άδειας, επιβιβάστηκε άτομο συνοδευόμενο
από πολλών, χωρίς να μπορώ να διακρίνω ποιος ήταν ο επιβάτης. Μετά την
αποχώρηση των ατόμων που συνόδευαν τον επιβάτη που θα παρελάμβανα, πρόσεξα ότι
είχε καλυμμένο το κεφάλι του μ’ ένα κασκόλ και φορούσε μια μακριά καμπαρντίνα.
Δεν ξενίστηκα στην αρχή, γιατί έκανε υπερβολικό κρύο. Κατά τη διάρκεια της
πτήσης και συγκεκριμένα μετά την απογείωση οπότε μου εδόθη η ευκαιρία να
ελέγξω τον χώρο, γύρισα πίσω, και ο επιβάτης, έχοντας αφαιρέσει το κασκόλ
πλέον και την καμπαρντίνα, διαπίστωσα πως ήταν ο Αμπντουλάχ Οτζαλάν. Πάγωσα.
Δεν ήλθα σε καμία επαφή με τον ΑΠΟ. Ο Ναξάκης στο μεταξύ πλησίασε στο
πιλοτήριο και στην παρατήρησή μου ότι πρέπει να είμαι γνώστης του προσώπου που
μεταφέρουμε, μου είπε: «Όλα είναι εντάξει, μην ανησυχείς». Ζήτησα κανονική
άδεια προσγείωσης και τηρήθηκε η κατά νόμον διαδικασία, όπως συνηθίζεται. Μετά
την προσγείωση οδηγήθηκα από το «follow me» στην θέση VIP του 19. Μου κίνησε
την περιέργεια ότι στο χώρο βρισκόταν μόνο ένα άτομο που ήταν υπάλληλος του
Στεργιόπουλου που πρέπει να ήταν αρμόδιος για εξυπηρέτηση. Δεν κρύβω ότι
ξαφνιάστηκα διαπιστώνοντας την απουσία αρμοδίων (κυβερνητικών παραγόντων –
αστυνομικών – φρουρών κ.λπ.). Ρώτησα τον Ναξάκη «συγγνώμη, δεν σας περιμένουν;
και μου απάντησε: Εντάξει, μας περιμένουν» και παράλληλα έπαιρνε τηλέφωνο με
το κινητό του. Ο υπάλληλος του Στεργιόπουλου άνοιξε την πόρτα και ζήτησε τα
διαβατήρια, τα οποία του έδωσε ο Ναξάκης και απομακρύνθηκε. Οι επιβάτες
περίμεναν μέσα. Ξαφνικά επέστρεψε ο υπάλληλος του Στεργιόπουλου, τους
παρέλαβε, κατευθύνθηκε προς την έξοδο χωρίς να ξέρω πού πήγαν. Την άλλη μέρα
το πρωί οχλήθηκα από την Ασφάλεια για να καταθέσω για τη συγκεκριμένη πτήση
και πήγα και κατέθεσα σε κάποιον κ. ΡΟΥΜΠΗ στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας, μάλιστα
έστειλαν άτομο και με παρέλαβαν. Εξιστόρησα επακριβώς ό,τι και σε σας, χωρίς
να υπάρχει έγγραφη κατάθεσή μου. Μου υπέδειξαν άτομα σε φωτογραφίες, οπότε και
αναρωτήθηκα, αλλά σε κάθε περίπτωση αναγνώρισα τα άτομα που επέβαιναν στο
αεροσκάφος. Αυτό μου έκανε να σχηματίσω την πεποίθηση ότι τα άτομα που
αφίχθησαν δεν ήταν αναμενόμενα, και οπωσδήποτε ανεπιθύμητα, όπως συμπέρανα
άλλωστε και από την επιμονή τους να με ρωτούν συνέχεια. Το συγκεκριμένο
πρόσωπο, δηλ. ο ΑΠΟ, ήταν σε μένα γνωστό και αυτό γιατί τον Οκτώβριο του 1998
με την φροντίδα της ΕΥΠ απομακρύθνηκε από την Ελλάδα αμέσως μόλις είχε
εισέλθει κρυφά από την Συρία προερχόμενος, σύμφωνα με δημοσιεύματα εκείνων των
ημερών, οπότε κλήθηκα και τον μετέφερα στη Ρωσία. Εκεί, δηλ. στη Ρωσία, για
πρώτη φπρά, πληροφορήθηκα ότι επρόκειτο για τον Αμπντουλάχ Οτζαλάν, οπότε και
κατέστη σε μένα γνωστό. Στις 31-1-99 ημέρα Κυριακή, και περί ώρα 03.00 δέχθηκα
τηλέφωνο από τον Διοικητή της ΕΥΠ κ. Σταυρακάκη και μου πρότεινε να κάνω πτήση
με σκοπό την απομάκρυνση του ΑΠΟ από την Ελλάδα και συγκεκριμένα την μεταφορά
του στη Ρωσία. Τον παρέπεμψα στον Προϊστάμενό μου κ. Σιμιγδαλά, που ήταν
αρμόδιος για την μίσθωση του αεροσκάφους και γενικά την σύναψη συμφωνιών. Μου
εξήγησε ότι το επιτάσσει το Εθνικό συμφέρον, οπότε και ενημέρωσα τηλεφωνικώς
τον κ. Σιμιγδαλά ζητώντας του να μην πραγματοποιήσουμε εμείς τη συγκεκριμένη
πτήση, άλλως να τους εξυπηρετήσει με άλλο αεροπλάνο και φάνηκε να συμφωνεί
αρχικά με την πρότασή μου. Ακολούθως όμως το πρωί, δηλ. περί ώρα 10.00, ο κ.
Σιμιγδαλάς επικοινώνησε μαζί μου τηλεφωνικώς και τονίζοντάς μου ότι όπως
πειστικά και αναμφισβήτητα του γνώρισαν οι αρμόδιοι της ΕΥΠ πρόκειται για
ενέργεια που σκοπεί στην εξυπηρέτηση του εθνικού συμφέροντος είναι σε
επίγνωση, αλλά και παράλληλα άκρως μυστική γι’ αυτό και ζήτησε να τον καταλάβω
ότι επιβάλλεται να τους εξυπηρετήσω. Τελικά αποδέχθηκα θέτοντας τρεις όρους:
1) Τον υπό την ΕΥΠ εξονυχιστικό έλεγχο των πραγμάτων που θα μπουν στο
αεροπλάνο, 2) την παρουσία κατά τη διάρκεια της πτήσης ενός υπαλλήλου της ΕΥΠ
και 3) την διαβεβαίωση ότι στον τόπο μετάβασης θα γίνει δεκτός ο ΑΠΟ. Έτσι και
αφού συμφώνησαν και με διαβεβαίωσαν για τα προεκτεθέντα το αεροπλάνο ανεχώρησε
στις 14.00 με προορισμό το ΜΙΝΣΚ της Λευκορωσίας. Στο ταξίδι τον ΑΠΟ συνόδευαν
οι Καλεντερίδης, αγνώστων στοιχείων γυναίκα, κάτοχος γερμανικού δελτίου
ταυτότητας, άτομο φερόμενο ως Κύπριος με το επίθετο «Αριστείδου» αν ενθυμούμαι
καλώς και άτομο ολλανδικής καταγωγής που, απ’ όσα άκουσα, ήταν δικηγόρος του.
Συγκυβερνήτη μου δε, είχα τον Νίκο Κουφουδάκη, χωρίς άλλο μέλος πληρώματος.
Από τον Κύπριο πληροφορήθηκα ότι θα παραμείνουμε στο αεροδρόμιο του ΜΙΝΣΚ
περίπου μία ώρα, μέχρι να αφιχθεί ένα άλλο αεροπλάνο από ΡΙΓΚΑ που θα
παρελάμβανε όλους τους επιβάτες. Περιμέναμε μέχρι την πρώτη πρωινή της
επόμενης ημέρας, δηλ. 1-2-99, αναποτελεσματικά. Φυσικά ο εκνευρισμός και η
ανησυχία ήταν δεδομένα και το κρύο αφόρητο, αφού η θερμοκρασία ήταν -20ΨC.
Άρχισα ενέργειες για να πληροφορηθώ αν επίκειτο η άφιξη αεροσκάφους από ΡΙΓΚΑ.
Οι απαντήσεις ασαφείς και αρνητικές, με ανάγκασν να έλθω σε επικοινωνία με τον
Προϊστάμενό μου κ. Σιμιγδαλά. Του εξέθεσα ότι οι επιβάτες βρίσκονται στο
αεροπλάνο και εγώ δεν μπορώ να αποφασίσω, αλλά ούτε και να ενεργήσω κάτι για
να λυθεί το πρόβλημα. Επικοινώνησε με τον κ. Σταυρακάκη, έχοντας δε ανοιχτή
γραμμή μαζί μου, του εξέθεσε το πρόβλημα και τελικά μου γνώρισε ότι χρειάζεται
κάποια πίστωση χρόνου για να ληφθούν αποφάσεις. Αφού επικοινώνησα
επανειλημμένως χωρίς αποτέλεσμα, κινδυνεύοντας δε από στιγμή σε στιγμή να
γίνουμε αντιληπτοί και να συλληφθούμε από τις τοπικές αρχές, πρότεινα είτε να
αποβιβασθούν οι επιβάτες και να οδηγηθούν στο τράνζιτ και να είναι σε αναμονή
είτε να επιστρέψουμε στην Ελλάδα. Υπήρξε σθεναρή αντίσταση από τον ΑΠΟ και την
γυναίκα για αποδοχή της πρώτης λύσης, πρόταση δε που μου έγινε από τον
φερόμενο ως Κύπριο για μετάβαση στην Ολλανδία κρίθηκε ως μη συζητήσιμη καν και
έτσι επιστρέψαμε στην Ελλάδα. Προσγειώθηκα στο διάδρομο και κατευθύνθηκα,
τροχοδρομώντας προς την παλαιά αμερικανική βάση, όπου μας περίμεναν αρμόδιοι
της ΕΥΠ, ανάμεσα στους οποίους και ο κ. Σταυρακάκης. Όλοι, πλήρωμα και μέλη,
πήγαμε στα γραφεία της εταιρείας μας που είναι στον χώρο της παλαιάς αμερικ.
βάσης, για λόγους ασφαλείας. Μου έγινε πρόταση από τον προϊστάμενό μου και την
αποδέχθηκα να κάνω μια πτήση και να μεταφέρω τους επιβάτες και αστυνομικούς
στην Κέρκυρα. Ξεκινήσαμε γύρω στις 04.30 και προσγειωθήκαμε στο αεροδρόμιο της
Κέρκυρας χωρίς να τηρηθούν προς τούτο οι νόμιμες διατυπώσεις. Εκεί
επιβιβάσθηκαν και επιτέλους επέστρεψα εγώ στην Αθήνα. Όσον αφορά το General
declaration που δεν αναφέρει το όνομα του Αμπντουλάχ Οτζαλάν ή κάποιου άλλου,
που ανήκε στην αρμοδιότητά μου, είναι μια παράλειψη που έγινε για τους
ευνόητους λόγους, πέραν του ότι δεν είχα ανακατευθεί στη συμπληρωσή του, αφού
ο νομοθέτης θέτει διαζευτικά ως αρμόδιο προς συμπλήρωση τον υπεύθυνο της
επίγειας εξυπηρέτησης, όπως και εν προκειμένω είχε γίνει στα General
declaration. Δεν έχω τίποτα άλλο να προσθέσω. Συντάχθηκε, αναγνώσθηκε και υπογράφεται.

Δεν μας περίμενε αεροπλάνο στο Μινσκ

Ο πιλότος Ν. Κουφουδάκης κατέθεσε τα εξής: Είμαι πιλότος, εργάζομαι στην
Αεροπορία Αιγαίου, έχουμε βάση το αεροδρόμιο Ελληνικού, είμαι υπάλληλος της
εταιρείας από το 1991. Στις 29-1-99 ειδοποιήθηκα από την εταιρεία μου και
συγκεκριμένα από τον υπάλληλο της εταιρείας Νικολόπουλο Μιχάλη, ο οποίος είναι
υπεύθυνος για την οργάνωση της πτήσεως και με ενημέρωσε ότι πρόκειται να
πετάξουμε μαζί με τον κυβερνήτη κ. Πεχλιβανούδη από το Ανατολικό Αεροδρόμιο
του Ελληνικού, με προορισμό την Αγία Πετρούπολη και άμεση επιστροφή στην
Αθήνα. Όταν έφθασα στο γραφείο της εταιρείας πληροφορήθηκα ότι θα είχα μαζί
μου 3 επιβάτες στη διαδρομή μας από Αθήνα – Πετρούπολη και ότι θα
παραλαμβάναμε από την Πετρούπολη κάποιο Ρώσο Υπουργό. Μετά ταύτα οργανώσαμε με
τον κ. Πεχλιβανούδη τις λεπτομέρειες πτήσεως και περί ώρα 11.10 απογειωθήκαμε
για τον προορισμό μας με τους 3 επιβάτες μας, εκ των οποίων ο ένας ήταν ο κ.
Ναξάκης, τον οποίο για πρώτη φορά έβλεπα και τους λοιπούς τους οποίους επίσης
δεν γνώριζα μέχρι εκείνη τη στιγμή. Ως πλήρωμα του αεροσκάφους ήταν ο κ.
Πεχλιβανούδης ως κυβερνήτης, εγώ ως συγκυβερνήτης και η κ. Ελένη Μαυραντώνη,
αεροσυνοδός, η οποία δεν ανήκει στην εταιρεία μας, αλλά την έβαλε ο
εκναυλωτής. Μετά από 3 ώρες και 1 τέταρτο περίπου προσγειωθήκαμε στην Αγ.
Πετρούπολη, όπου οι επιβάτες μάς δήλωσαν ότι θα αναμένανε τον προσκεκλημένο
τους. Μετά την άφιξη εξήλθα του αεροσκάφους, ασχολήθηκα με την προετοιμασία
του αεροσκάφους και ετοιμάστηκα για την αναχώρηση και την επιστροφή μας στην
Αθήνα. Πρέπει να ήταν μία ώρα και ένα τέταρτο περίπου μετά από την εκεί
προσγείωσή μας. Ήμασταν έτοιμοι πλέον για την απογείωσή μας για την Αθήνα και
που πρέπει να τονίσω ότι όταν εγώ εισήλθα στο αεροσκάφος μετά από τις παραπάνω
προετομασίες που είχα προβεί, τότε διαπίστωσα ότι ήδη είχε προσέλθει και ο
τέταρτος αναμενόμενος επιβάτης, του οποίου τα στοιχεία κατά τη διάρκεια της
πτήσεως της επιστροφής τα πληροφορήθηκα από τον κ. Ναξάκη, ότι δηλ. το όνομα
του νέου επιβάτη ήταν Λάζαρος Μαύρος. Όταν πληροφορήθηκα τα στοιχεία του νέου
επιβάτη διερωτήθηκα πού είναι ο Ρώσος, ο οποίος μας είχαν ενημερώσει και
ρώτησα τον κυβερνήτη μου, τον κ. Πεχλιβανούδη, αν γνωρίζει τι συμβαίνει.
Εκείνος μου απάντησε ότι δεν χρειάζεται να γνωρίζω, δεν συμβαίνει απολύτως τίποτα.

Κατά την προσωπική μου γνώμη, ίσως και να γνώριζε κάτι και παρ’ όλες τις
ερωτήσεις μου δεν πήρα απάντηση. Μετά τρεισήμισι ώρες φτάσαμε στην Αθήνα και
προσγειωθήκαμε στο Ανατ. Αεροδρόμιο του Ελληνικού. Προσγειωθήκαμε στο εν λόγω
αεροδρόμιο περί την 19.25 (βραδυνή) και οδηγήθηκε κατά τις εντολές των
αερολιμενικών στη θέση 17, όπως προβλέπεται για τους VIP (αίθουσα επισήμων).
Αφού σταθμεύσαμε μού έκανε εντύπωση ότι κανένας δεν περίμενε τους επισήμους,
οι δε 4 επιβάτες μας αποβιβάστηκαν και οδηγήθηκαν προς την είσοδο της αίθουσας
των επισήμων. Εγώ ο ίδιος ξεφόρτωσα τις αποσκευές των επιβατών, τις εναπόθεσα
στην είσοδο του αεροσκάφους, όπου παρελήφθησαν από προσωπικό εδάφους.
Ξαναεισήλθα στο αεροσκάφος με όλο το πλήρωμα και οδηγήσαμε το αεροπλάνο στη
μόνιμη θέση σταθμεύσεως. Από κει και πέρα δεν γνωρίζω τίποτα άλλο, καθ’ όσον
εγώ πήγα στα γραφεία της εταιρείας για να συμπληρώσω τα χαρτιά της πτήσεως.
Διευκρινίζω ότι όσον αφορά το τελευταίο σχετικά με τη συμπλήρωση εγγράφων της
πτήσεως αφορά έγγραφα αρχείου πτήσεως της εταιρείας μας. Το από 29-1-99
δηλωτικό με τα στοιχεία AEGEAN AVIATION – GENERAL DECLARATION – Π/Γ 19.22, που
μου επιδεικνύετε και αναγράφει κυβερνήτη Πεχλιβανούδη, συγκυβερνήτη εμένα,
αεροσυνοδό Μαυραντώνη και 3 επιβάτες με στοιχεία Naxakis / MR, Yakar / MR,
Kaya / Mrs δεν έχει συνταχθεί και υπογραφεί από εμένα και δεν γνωρίζω γιατί
δεν αναγράφεται και το όνομα του τέταρτου που είχαμε παραλάβει από την Αγ.
Πετρούπολη. Την Κυριακή πλέον, 31-1-99 και περί ώρα 06.30 ενημερώθηκα από τον
υπάλληλο της εταιρείας και υπεύθυνο πτήσεως Νικολόπουλο, ότι σε δύο ώρες θα
είχα αναχώρηση με προορισμό την Αγ. Πετρούπολη, μεταφέροντας τους ίδιους
επιβάτες που είχα δύο μέρες πριν. Στις 08.00 έφθασα στα γραφεία της εταιρείας
όπου και ενημερώθηκα για την πτήση χωρίς να γνωρίζουμε την ακριβή ώρα
αναχωρήσεως, διότι δεν είχαμε ακόμη παραλάβει την έγγραφη άδεια της υπηρεσίας
της Πολιτικής Αεροπορίας της Ρωσίας, όπου θα μας επέτρεπε την προσγείωση εκεί.
Περίπου περί 12.00 μεσημβρινή μετά από ενημέρωση της εταιρείας, το αεροδρόμιο
προορισμού άλλαξε και θα ήταν το Μινσκ της Λευκορωσίας. Εγώ έκανα τις
κατάλληλες προετοιμασίες για την πτήση και για τη νέα ώρα αναχωρήσεως περί
13.00 μεσημβρινή, όπου και πράγματι εκείνη την ώρα προσήλθαν στο αεροπλάνο οι
επιβαίνοντες για την αναχώρηση προς το αεροδρόμιο του Μινσκ. Επρόκειτο τη φορά
αυτή περί 5 ατόμων, εκ των οποίων μόνο ο ένας ήταν ο ίδιος εκ των επιβατών της
αποστολής από Αγ. Πετρούπολη προς Αθήνα και συγκεκριμένα ο Λάζαρος Μαύρος που
αργότερα και κατά τη διάρκεια αυτής της πτήσεως πληροφορήθηκα πλέον από τον κ.
Καλεντερίδη ότι επρόκειτο περί του Οτσαλάν. Πρέπει να διευκρινίσω ότι και τα
στοιχεία του κ. Καλεντερίδη που ήταν ένας εκ των 5 καινούργιων επιβατών, τα
πληροφορήθηκα κατά τη διάρκεια της πτήσης. Των υπολοίπων τριών εκ των πέντε
στοιχεία επιβατών δεν τα έχω συγκρατήσει καθ’ όσον μου ήσαν άγνωστοι και αυτοί.

Κατά τη διάρκεια της πτήσης ο κ. Καλεντερίδης μού γνωρίζει ότι στην άφιξή μας
στο Μινσκ ένα άλλο αεροσκάφος θα περιμένει τους επιβαίνοντες με προορισμό το
Ρότερνταμ και εμείς θα επιστρέψουμε στην Αθήνα άδειοι. Όταν φτάσαμε στο Μινσκ
και είδαμε ότι δεν τους περίμενε άλλο αεροπλάνο και μετά από τηλεφωνικές
επικοινωνίες του κυβερνήτη μου με την εταιρεία, αποφασίστηκε να επιστρέψουμε
στην Αθήνα με τους ίδιους επιβάτες, όπως και πράγματι επιστρέψαμε και
προσγειωθήκαμε μετά από τρεισήμισι ώρες στη μόνιμη θέση σταθμεύσεως της
εταιρείας στον Ανατ. Αερολιμένα Ελληνικού. Αποβιβαστήκαμε όλοι και
κατευθυνθήκαμε στο γραφείο της εταιρείας στο Ανατολικό Αεροδρόμιο. Μετά από 2
ώρες περίπου, ο δ/ντής της εταιρείας μας κ. Σιμιγδαλάς Αντώνης μάς εζήτησε να
μεταφέρουμε τους επιβαίνοντες στην Κέρκυρα, όπου θα αποβιβάζονταν αμέσως και
εμείς θα επιστρέφαμε στην Αθήνα, όπως και πράγματι έτσι έγινε και περί ώρα
05.00 πρωινή προσγειωθήκαμε στο αεροδρόμιο της Κέρκυρας. Οι επιβαίνοντες του
αεροσκάφους μας αποβιβάστηκαν, παρελήφθησαν με αυτ/τα και αναχώρησαν προς
κατεύθυνση που δεν γνωρίζω εγώ και εμείς επιστρέψαμε στην Αθήνα άδειοι. Θέλω
να σημειώσω ότι με τους προαναφερθέντες επιβάτες και των παραπάνω πτήσεων ποτέ
στο παρελθόν δεν είχα συνταξιδέψει μαζί τους και δεν εγνώριζα κανέναν από αυτούς.