ΜΑΤΙΕΣ Χαιρετισμοί

ΠΑΛΙΑ, ΠΡΙΝ από 15-20 χρόνια, πάνω – κάτω τέτοια εποχή, πήγαινα κάθε Παρασκευή
στην εκκλησία, για τους Χαιρετισμούς. Δεν το έκανα από θρησκευτικό καθήκον.
Αλλά για λόγους αισθητικής, πρωτίστως. Μου άρεσαν οι Χαιρετισμοί. Τα υπέροχα
ποιήματα, οι εξαίσιες μελωδίες, οι ωραίες φωνές των ψαλτάδων. Μου άρεσε και ο
κόσμος. Που άναβε με ευλάβεια το κερί του, προσευχόταν ταπεινά και
παρα-κολουθούσε τη λειτουργία με κατάνυξη.

Δεν ξέρω τι μεσολάβησε, δεν μπορώ να το προσδιορίσω και κάποιαν ώρα, ξαφνικά,
έφυγαν οι Χαιρετισμοί από τη ζωή μου. Έγιναν μια γλυκιά ανάμνηση, γεμάτη
ήχους, μυρωδιές από λιβάνι και άνοιξη και πρόσωπα σεμνά και ευγενή. Προχθές,
όμως, πάλι ξαφνικά και χωρίς να υπάρξει καμία εσωτερική προετοιμασία,
αποφάσισα να ξαναπάω στην εκκλησία. Παρασκευή 19 Μαρτίου, ώρα 8 το βράδυ.

Διάλεξα την Αγία Αικατερίνη. Στην Πλάκα. Τον βυζαντινό αυτό ναό, με το
ωραιότατο, όλο μαρμαρόπλακες, προαύλιο. Με το που μπήκα, έμεινα έκπληκτος: δεν
έπεφτε καρφίτσα! Κι όλο ερχόντουσαν κι άλλοι άνθρωποι όσο περνούσε η ώρα!
Μεσόκοποι, γέροντες, αλλά και νέοι και αλλοδαποί! Δεκάδες αλλοδαποί!

Θέλω να μιλήσω για τους νέους: ήταν πολλοί. Χωρίς κοστούμια. Με μακριά μαλλιά,
με σκουλαρίκια, με στρατιωτικά αμπέχονα, με δερμάτινα μπουφάν, με μπότες.
Πολλές ήταν και οι νέες. Κι αυτές ντυμένες, όπως τα περισσότερα εικοσάχρονα,
εικοσιπεντάχρονα κορίτσια του καιρού μας: σφιχτές μπλούζες με ζωηρά χρώματα,
πανταλόνια που κολακεύουν το κορμί, παπούτσια με διώροφα τακούνια.

Επέμεινα σ’ αυτές τις λεπτομέρειες, για να τονίσω πως το εκκλησίασμα δεν το
αποτελούσαν μόνον ηλικιωμένοι και «θεούσες» ­ όπως τις λένε ­ με τη «Σύνοψη»
στο χέρι, αλλά και νέοι – νέες των μπαρ, της αγοράς, των γηπέδων, των
χορευτικών κέντρων, της ζωής, με δυο λόγια, που σπαρταράει ολόγυρά μας!

Κατά τις 9, βγήκα στο προαύλιο για να πάρω λίγον αέρα. Έκανε ψόφο! Παρόλα
αυτά, άκουγαν τη λειτουργία, κουκουλωμένοι στα πανωφόρια τους, τουλάχιστον 50
άνθρωποι! Κανείς δεν κάπνιζε. Κανείς δεν έπιανε κουβέντα με τον διπλανό του.
Όλοι ήταν απορροφημένοι από τις ουράνιες μελωδίες, που ‘ρχονταν από μέσα!

Κάποια στιγμή, οι ψυχές όλων μας γέμισαν από το «Τη υπερμάχω». Ένας άνδρας με
μούσι, γύρω στα 28-30, ήρθε προς το μέρος μου. Μιλούσε τσάτρα – πάτρα τα
ελληνικά. Με ρώτησε: «Ποιο είναι αυτό το τραγούδι;». Του είπα. Σήκωσε τα χέρια
του ψηλά, όπως κάνουν οι φίλαθλοι, όταν η ομάδα τους βάζει γκολ.
«Καταπληκτικό!» ψιθύρισε. Και τα μάτια του έλαμπαν από ευδαιμονία.