ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ Ο Οτζαλάν και εμείς

Εν αρχή ην τα πετρέλαια και οι αγωγοί των πετρελαίων. Οι αμερικανικές
εταιρείες, η ρωσική μαφία και ο κ. Πριμακόφ (τέως αρχηγός της KGB). Το ΡΚΚ
έπρεπε να συντριβεί με τα όπλα της φύσης. Έτσι προέκυψε ο Οτζαλάν,
περιφερόμενος στους ουρανούς, χωρίς να βρίσκεται κάποια γωνία στην
«ουμανιστική» Ευρώπη του Σένγκεν. Έτσι, ο ηγέτης των Κούρδων μεταφέρθηκε από
ανεύθυνους στη χώρα μας.

Τι θα έπρεπε να κάνει μια κυβέρνηση με στοιχειώδη αξιοπρέπεια; Να
γνωστοποιήσει την παρουσία του Κούρδου ηγέτη, να τον θέσει υπό περιορισμό και
να μεταθέσει το πρόβλημα στις πλάτες της λεγόμενης Ευρωπαϊκής Ένωσης, της
οποίας αποτελούμε «Νομαρχία». Γιατί δεν το έκανε; Διότι, όπως ισχυρίζεται ο κ.
Πάγκαλος, έτσι θα εμπλεκόμασταν στην υπόθεση Οτζαλάν. Η Αμερική θα μας έλεγε
να τον δώσουμε στους Τούρκους, όπως κάνει και τώρα. Οι άλλοι θα αδιαφορούσαν.
Ακόμα χειρότερα: «Έστω και ο πόλεμος εντυπώσεων θα αρκούσε για να καταστρέψει
τελείως την οικονομία μας και την ευρωπαϊκή μας προοπτική». («Το Έθνος», 15/3).

Δεν ήταν, λοιπόν, ο φόβος πολέμου με την Τουρκία. Οι Τούρκοι στρατηγοί δεν
είναι ανόητοι. Η Τουρκία θα εκβιάζει. Και όσο εμείς υποχωρούμε, θα εκβιάζει
περισσότερο. Το πρόβλημα είναι αλλού: να μη διαταραχθεί η «ευρωπαϊκή μας
προοπτική». Την ίδια άποψη, εξάλλου, διατύπωσε και ο κ. Σημίτης: να μη
διαταραχθεί η πορεία προς τον «εθνικό στόχο», την ΟΝΕ, η πορεία της οικονομίας
και του Χρηματιστηρίου (διάβαζε του τζόγου). Μπροστά σε τέτοιους ευγενείς
στόχους θα κοιτάμε αρχές και Ξένιους Δίες; Και για να βεβαιώσει τους
Αμερικανούς για την καλή του διαγωγή, ο Πρωθυπουργός της χώρας έφθασε να
αποκηρύξει κάθε «αποσχιστικό», δηλαδή απελευθερωτικό, κίνημα και κάθε μορφή
τρομοκρατίας, δηλαδή έμμεσα και το απελευθερωτικό κίνημα του Κουρδιστάν.

Η ελληνική κυβέρνηση δεν τόλμησε να παραχωρήσει άσυλο στον Οτζαλάν. Δεν
τόλμησε καν να τον θέσει υπό περιορισμόν και να τον «φορτώσει» στην Ευρωπαϊκή
Ένωση. Ως κυβέρνηση υπό κηδεμονία τον εξαπέστειλε. Γιατί, όμως, στην Κένυα;
Και γιατί τον πέταξε στον δρόμο και τον παρέδωσε στους Κενυάτες (ή στους
«ψηλούς και ξανθούς» κατά τον κ. Πάγκαλο), χωρίς εγγυήσεις, χωρίς συνοδεία,
χωρίς να ξέρει σε ποιο αεροπλάνο θα επιβιβαζόταν και ποιος θα ήταν ο
προορισμός του αεροπλάνου; Έλλειψη ψυχραιμίας; Ανικανότητα; ΟΧΙ! Παράδοση εν
ψυχρώ! Το μαρτυρεί η έκθεση του Έλληνα πρεσβευτή. Το δηλώνει κυνικά και εκ των
υστέρων και ο κ. Πάγκαλος: Μπήκε από το παράθυρο, έπρεπε να βγει από το
παράθυρο» («Το Έθνος», 15/3).

Ήμουν από εκείνους που δεν ήθελαν να πιστέψουν ότι ελληνική κυβέρνηση θα
μπορούσε να διαπράξει μια τέτοια ατιμία. Γιατί, λοιπόν, να φορτωθεί αυτό το
άγος; Πρόκειται μόνο για ενδοτικότητα απέναντι στους εκβιασμούς της Τουρκίας
και στις εντολές του κ. Μπερνς; Όχι μόνο και όχι κυρίως. Τονίστηκε ήδη: η
κυβέρνηση έχει έναν στόχο. Τον «εκσυγχρονισμό, την είσοδο στην ΟΝΕ και τη
συμμετοχή, συνολικά, στη διαδικασία της ευρωπαϊκής κεφαλαιοκρατικής
ολοκλήρωσης. Ακόμα: Δεν πρέπει να υποθηκεύσει την επιδίωξη του ελληνικού
κεφαλαίου να διαδραματίσει στην περιοχή των Βαλκανίων τον ρόλο τοπικής
περιφερειακής, μικρο-ιμπεριαλιστικής δύναμης. Μπροστά σε αυτούς τους υψηλούς
στόχους, τα πάντα επιτρέπονται και επιβάλλονται! Τλήμων αρετή!

Καλά οι πολιτικοί. Αλλά από κοντά πρόστρεξαν και κάμποσοι άνθρωποι της
επιστήμης και της τέχνης, να στηρίξουν με το όποιο κύρος τους αυτή την
πολιτική, δηλώνοντας μάλιστα, ως να ήσαν δύναμη εξουσίας, ότι «δεν θα
επιτρέψουν σε κανένα να ανακόψει τη μεγάλη προσπάθεια της ένταξης στην ΟΝΕ».
Κατά τους άλλοτε αριστερούς διανοούμενούς μας, «η ολοκλήρωση της ευρωπαϊκής
προοπτικής της χώρας αποτελεί σήμερα την πιο κρίσιμη επιλογή». Σύμφωνοι: από
ποιους και υπέρ τίνων;

Οι ευρωπαϊστές μας, ανίκανοι να δουν το θεμελιώδες, ανάγουν σε πρωταρχικό
ζήτημα το «κόμμα του πολέμου» (πολύ έξυπνο εύρημα), ενώ καταπίνουν άφωνοι την
πράξη της παράδοσης και τις αμερικανικές εντολές. Να μπούμε, λοιπόν, στην
Ευρώπη του Σένγκεν, όπου οι αγωνιστές της ελευθερίας δεν θα βρίσκουν πλέον
άσυλο. Να μπούμε στην Ευρώπη, φυλακή των λαών. Να μπούμε στην Ευρώπη των
πολυεθνικών και της γερμανικής τράπεζας. Να δεχθούμε, γενικότερα, την
αμερικανική ειρήνη, νεκροταφείο της ελευθερίας.

Αλλά όσοι δεν έχουν μεταμορφωθεί από τη σύγχρονη Κίρκη, δεν δέχονται το
ψεύτικο δίλημμα: με τους εθνικιστές – υπερπατριώτες ή με την Ευρώπη του κεφαλαίου.

Ο Ευτύχης Μπιτσάκης είναι ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων.