ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Τα χελιδόνια θα ‘ρθουνε και φέτος στην αυλή

Η ΜΙΚΡΗ φωτογραφία, εκεί στη δεύτερη σελίδα της χθεσινής εφημερίδας, έφερε στο
νου στιγμές μιας τρελά ερωτευμένης άνοιξης. Μιας άνοιξης πριν από χρόνια,
γεμάτης από λουλούδια και χρώματα, που «άνθισαν» γρηγορότερα. Μιας άνοιξης που
συνάντησε τα χελιδόνια στα σοκάκια της Πλάκας και που ξεσήκωσε τη γειτονιά για
να τα καλωσορίσει.

Διάβασα πως φέτος τα χελιδόνια άργησαν και πάλι να έρθουν. Για μια ακόμη
χρονιά, μέσα Μαρτίου και το χαμόγελο των παιδιών έμεινε μετέωρο. Δεν το
πρόσεξα, ομολογώ. Μάλλον ξεχάστηκα, με το κεφάλι σκυμμένο. Ή ξέχασα τους
περιπάτους στην Πλάκα. Ίσως πάλι να είχα το μυαλό μου αλλού… Σε εποχές που
απέχουν πολύ από την άνοιξη. Όπως και να ΄χει, χάρηκα διαβάζοντας πως τα
χελιδόνια δεν μας ξέχασαν, ούτε πρόκειται να μας ξεχάσουν.

Μπορεί ­ όπως λένε οι ειδικοί ­ να τρομάζουν στη θέα των πανύψηλων
πολυκατοικιών, έμαθαν όμως κι εκείνα να αγαπούν τη φρικτή μας πόλη, έτσι όπως
είναι: με το νέφος της, με τη ζέστη, την κίνηση και το καυσαέριο. Κι όσο κι αν
αργήσουν, θα έρθουν. Θα κτίσουν τις φωλιές τους μακριά από τις πολύβουες και
πυκνοκατοικημένες συνοικίες της Αθήνας, θα βρουν ένα μικρό κομμάτι πρασίνου
για να το κοιτάζουν και ίσως και να επιτρέψουν σ’ εκείνους που τα αγαπούν να
βιντεοσκοπήσουν τις ερωτικές τους στιγμές.

Θα τα περιμένω κι εγώ, αναγκάζοντας τον εαυτό μου, κάθε πρωί, να σηκώνει τα
μάτια ψηλά, να ρίχνει μια κλεφτή ματιά στον ουρανό. Ίσως και να φορέσω πάλι,
ύστερα από χρόνια, μια λεπτή κόκκινη κλωστή στο δεξί μου χέρι. Να την τυλίγω
και να την προσέχω μέχρι να δω το πρώτο χελιδόνι της φετινής άνοιξης και να
την πετάξω για να το βοηθήσω να κτίσει τη φωλιά του.