Κρίσεις και σχόλια για την υπόθεση Οτζαλάν

Ποικίλες πλευρές της υπόθεσης Οτζαλάν κρίνουν και σχολιάζουν πέντε αναγνώστες
μας: ο κ. Βασίλης Κουσκούλας, οικονομολόγος, πολιτικός μηχανικός και
αεροναυπηγός, ο κ. Χρήστος Φωτόπουλος, ο κ. Ζαχαρίας Ορφανουδάκης,
συνταξιούχος εκπαιδευτικός, από την Αθήνα, ο κ. Ηλίας Καραλής, φοιτητής, από
το Λονδίνο, ο κ. Γιώργος Παρούσης, δικηγόρος, από την Ηγουμενίτσα, η κ. Γιάννα
Καρακάδου, φιλόλογος από τον Πύργο και ο κ. Ανδρέας Σκουβάκης από την Πάτρα. Ο
κ. Κουσκούλας αναφέρεται στη στάση που θα όφειλε να κρατήσει, κατά τη γνώμη
του, η κυβέρνηση απέναντι στην Τουρκία:

«Οι προηγούμενες και η παρούσα ελληνική κυβέρνηση όχι μόνο δεν είχαν δικαίωμα
να προδώσουν τον Οτζαλάν, αλλά είχαν το έννομο συμφέρον και την υποχρέωση να
τον αγκαλιάσουν και με κάθε τρόπο να δώσουν από ένα όπλο σε κάθε Κούρδο. Έτσι
θα είναι έτοιμος να εφαρμόσει στον Τούρκο το οφθαλμόν αντί οφθαλμού και οδόντα
αντί οδόντος όταν του δοθεί το σύνθημα της ελευθερίας!

Οι προηγούμενες και η παρούσα κυβέρνηση θα έπρεπε από εθνικό συμφέρον να έχουν
καλλιεργήσει σχέσεις κοινού μετώπου αντιμετώπισης της Τουρκίας, πρώτα με τους
Κούρδους και ύστερα με τους Αρμενίους, τους Γεωργιανούς κ.λπ. Η φιλία μας προς
τους Σέρβους θα έπρεπε να είναι αδιαφιλονίκητη και γνωστή για εθνικούς λόγους.
Η φιλία μας με το Ισραήλ θα έπρεπε να έχει καλλιεργηθεί από την πρώτη στιγμή
της σύστασης του Ισραήλ για ιστορικούς, πολιτικούς, οικονομικούς και
στρατιωτικούς λόγους. Οι Ηνωμένες Πολιτείες, όπως η Ρώμη, δεν έχουν και δεν
χρειάζονται θεό και φιλίες. Έχουν μόνο στομάχι.

Μια Τουρκία με 30% του πληθυσμού της Κούρδους είναι η πιο αδύνατη χώρα του
κόσμου! Τι έχουν πάθει οι πολιτικοί και οι στρατιωτικοί ηγέτες της Ελλάδος και
δεν το βλέπουν και δεν το εκμεταλλεύονται; Τρελάθηκαν και έδωσαν τον Οτζαλάν
στους Τούρκους; Πόσο δυνατή πρέπει να είναι η φωνή της απόγνωσης του ελληνικού
λαού για να την ακούσουν; Ή μήπως χρειάζεται μια Γαλλική Επανάσταση για να
μάθουν οι πολιτικοί και οι γραφειοκράτες;».

* Ο κ. Φωτόπουλος θίγει τις ευθύνες της κενυατικής κυβέρνησης,
παίρνοντας ως αφορμή σχετική επιφυλλίδα του κ. Σπύρου Τσακνιά, που
δημοσιεύθηκε στα «ΝΕΑ» στις 3 Φεβρουαρίου:

«Οι τρεις Κούρδισσες ανεγνώρισαν τουλάχιστον τους δύο Κενυάτες πράκτορες που
απήγαγον τον Οτζαλάν και που παρεβρέθησαν στη συνοδεία τους από την ελληνική
πρεσβεία στο αεροδρόμιο. Αυτό αποδεικνύει την κενυατική κυβέρνηση μπλεγμένη.

Τι θα μπορούσε να κάνει η ελληνική κυβέρνηση μόνη της;

Ο Πάγκαλος ξέρει τι λέει και οι κουραμπιέδες απεδείχθησαν και μπαγιάτικοι…

Δυστυχώς, είναι πολύ δύσκολο για την Ελλάδα, μικρή χώρα, να επιζήσει δίπλα στη
γιγαντιαία εχθρική Τουρκία».

* Ο κ. Ορφανουδάκης σχολιάζει τον τρόπο με τον οποίο αντιμετώπισαν
ορισμένοι τις δηλώσεις του Μίκη Θεοδωράκη:

«Μέσα στο ντελίριο της Οτζαλανολαγνείας μας, ακούστηκε κι αυτό: “Είναι μικρός
ο Θεοδωράκης”… Ποιος; ο Θεοδωράκης… Έτσι, χωρίς ντροπή.

Με συγχωρείτε, έχω μια απορία· έτσι απλά “μικρός” ­ Δογματικά και απόλυτα;

Ούτε καν “μεγαλούτσικος”».

* Ο κ. Καραλής γράφει για την έκθεση Κωστούλα: «Ήταν αποκαλυπτική και
νομίζω όλοι είδαν το επίπεδο της διπλωματίας, μυστικής και φανερής, που μπορεί
να κάνει η Ελλάδα. Από την άλλη μεριά, καθώς διάβαζα την έκθεση αναρωτιόμουν:
“Καλά, μήπως θα ‘πρεπε να μην τα βγάζουμε όλα στη φόρα;”, εννοώντας ονόματα,
τρόπους επικοινωνίας, συνθηματικά και άλλες παρεμφερείς μεθόδους. Τι θα μείνει
τότε, θα μου πείτε; Δυστυχώς, σωστά».

* Ο κ. Παρούσης, τέλος, διατυπώνει το παράπονο ότι «ΤΑ ΝΕΑ» «δεν
έγραψαν δυο καλά λόγια» για τον παραιτηθέντα υπουργό Εσωτερικών Αλέκο Παπαδόπουλο.

* «Στη “χορεία” των πνευματικών ανθρώπων που έμαθαν να «τσαλαβουτούν»
σε περιπτωσιολογικούς συναισθηματισμούς δεν έχει, βέβαια, πρόσβαση ο Θ.
Πάγκαλος, γιατί δεν του το επιτρέπουν το ήθος του, οι θεωρήσεις του και η
ευθυκρισία του». Αυτό σημειώνει η κ. Γιάννα Καρακαΐδου, φιλόλογος από την
Πύλο, σχολιάζοντας σχετικό άρθρο του κ. Κώστα Γεωργουσόπουλου, που
δημοσιεύτηκε στα «ΝΕΑ» στις 2 Μαρτίου.

* Ο κ. Ανδρέας Σκουβάκης από την Πάτρα, τέλος σχολιάζει: Μόνο αν όλα τα
πολιτικά κόμματα αρθούν στο ύψος των περιστάσεων, πέρα από παραταξιακούς
ανταγωνισμούς, θα βγούμε από την πρόσφατη κυβερνητική και πολιτική κρίση.