ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Πού ήταν;

Ο ΛΟΓΟΣ στους αναγνώστες. Ο Παν. Μπάκας, Λυκούργου 18, Κορυδαλλός, γράφει:

«Πολλή φασαρία γίνεται για το αν ο κ. Γιαννόπουλος ήταν ή δεν ήταν στην Εθνική
Αντίσταση. Λες και είναι αυτό το πρόβλημα του κ. υπουργού, που όταν είναι σε
φόρμα όλα τα σφάζει όλα τα μαχαιρώνει, για να προβάλλεται από τα ΜΜΕ που τον
κυνηγάνε και κάνουν την πλάκα τους. Ας πούμε, όμως, πως ήταν και ανέβηκε στο
βουνό στη μέση ή στην αρχή του τέλους. Για μας η ουσία, η μπέσα και η
παλικαριά είναι να μας πει πού ήτανε από το 1946 που έγιναν οι πρώτες εκλογές
μέχρι το 1952 που είχαμε κεντροφιλελεύθερες κυβερνήσεις από τους Σοφούλη –
Βενιζέλο – Παπανδρέου – Παπασπύρου – Παπαπολίτη – Ρέντη και τον Πλαστήρα, που
επί πρωθυπουργίας του εκτέλεσαν τον Νίκο Μπελογιάννη. Αυτό το ξεχωριστό
παλικάρι. Και μετά που κέρδισε ο Παπάγος τις εκλογές κατάργησε τη θανατική
ποινή. Να μας πει καθαρά τι έκανε εκείνο τον καιρό. Που εμάς τους αγωνιστές
του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ μας είχαν στην εξορία, στη φυλακή και μας έστηναν στα 6 μέτρα με
κάλπικες δίκες. Από τη Μακρόνησο πέρασαν 50 χιλ. στρατιώτες και πολίτες. Χώρια
οι γυναίκες που τις έφεραν από το Τρίκερι. Ο κ. Γιαννόπουλος πού βρισκόταν και
δεν βλέπαμε ούτε τη φωτογραφία του;

Στο Α’ Τάγμα είμαστε 4.000 στρατιώτες στο στρατόπεδο και 500 αξιωματικοί και
επιστήμονες στο Σύρμα μέσα στη χαράδρα. Τους βλέπαμε κάθε μέρα να κάνουν
βαριές αγγαρείες. Ακόμα και την πέτρα να την κάνουν χαλίκι είδαμε πολλούς
επώνυμους αγωνιστές. Τον Μίκη Θεοδωράκη, τον Θανάση Κανελλόπουλο, Τον
Μπιθικώτση, τις κυρίες Παΐζη, Παπαθανασίου, Καρρά και άλλες γυναίκες μαζί με
τα παιδιά τους.

Για όλα αυτά εμείς οι Κοκκινιώτες αγωνιστές του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ παρακαλούμε τον κύριο
υπουργό της Δικαιοσύνης να μας πει, μπέσα όμως, πού ήταν όλο αυτόν τον καιρό.
Και να μην μας πουλάει φούμαρα και τσαμπουκά. Γιατί οι πρόσφυγες γονείς μας,
μας έλεγαν πως ο κάθε άνθρωπος έχει κρεμασμένο στην πόρτα του ένα κουδούνι που
χτυπάει από μόνο του».

Μια απάντηση: Δεν ξέρω πού ήταν ο Ε. Γιαννόπουλος την περίοδο 1946-52. Εγώ τον
γνώρισα το ’65. Μαζί με τον αείμνηστο Νικηφ. Μανδηλαρά. Και οφείλω να πω ότι
τα 34 αυτά χρόνια ήταν πάντα πρώτος στη μάχη για τη δημοκρατία. Ένας αγωνιστής
αδάμαστος! Τίποτ’ άλλο.