ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Ευθανασία

Ο λόγος στους αναγνώστες. Ο Νάσος Θεοδωρίδης, Καμελιών 26, Π. Ψυχικό, γράφει:

«Υποστηρίζοντας την ατομική ελευθερία της ευθανασίας, θα ήθελα να τονίσω ότι
κάθε άτομο έχει το δικαίωμα να υιοθετεί τις πιο προσωπικές και ενδόμυχες
επιλογές που είναι κρίσιμες ως προς τη δική του αξιοπρέπεια και αυτονομία.
Τέτοιες βαθύτατα προσωπικές αποφάσεις παραπέμπουν σε ερωτήματα σχετικά με τον
τρόπο και τους λόγους για τους οποίους ο καθένας πιστεύει ότι η ανθρώπινη ζωή
έχει αξία.

Σε μια ελεύθερη κοινωνία, πρέπει να επιτρέπεται στους ανθρώπους να απαντούν
μόνοι τους στα ερωτήματα αυτά και να αποφασίζουν κυρίαρχα και ανεπηρέαστα όταν
πρόκειται για τον εαυτό τους, σύμφωνα προφανώς με τη δική τους πίστη,
συνείδηση και πεποιθήσεις.

Η πολιτεία δεν νομιμοποιείται να επιτάσσει τι είναι το “ηθικά ορθό” σε τέτοιες
περιπτώσεις, διότι οποιοσδήποτε καταναγκασμός σε θέματα συνείδησης είναι
απαράδεκτος και αντισυνταγματικός. Είναι γεγονός ότι διάφορα άτομα, με
διαφορετικές θρησκευτικές, φιλοσοφικές και ηθικές αντιλήψεις, ασπάζονται πολύ
διαφορετικές πεποιθήσεις αναφορικά με το ποιος τρόπος θανάτου επιβεβαιώνει ή
ενδεχομένως αντιφάσκει με την αξία της δικής τους ζωής. Γι’ αυτό, το κράτος θα
πρέπει να τηρεί ουδέτερη στάση και να επιτρέπει την ευθανασία, υπό τον όρο ότι
αυτή αποτελεί σταθερό αίτημα εχέφρονος ασθενούς που πάσχει από ανίατη ασθένεια.

Υπάρχουν πολλοί συνάνθρωποί μας που επιθυμούν να δώσουν τέλος στη μαρτυρική
ζωή τους, όταν κρίνουν ότι η τεχνητή παράτασή της μάλλον προσβάλλει παρά
προάγει την έννοια του αξιοπρεπούς βίου που οικοδόμησαν επί πολλά χρόνια για
τον εαυτό τους. Συνεπώς, προτιμούν την ευθανασία όχι μόνο για να αποφύγουν το
φρικτό πόνο, αλλά και για να απαλύνουν τη φοβερή αγωνία που θα αισθάνονταν
παραμένοντας εν ζωή συνδεδεμένοι με σωλήνες και προσμένοντας αδύναμοι και
ταπεινωμένοι έναν επερχόμενο θάνατο. Δεν είναι θεμιτό ο τρόπος τερματισμού της
βασανισμένης ζωής ενός άρρωστου ανθρώπου να καθορίζεται από τα κριτήρια μιας
πλειοψηφίας που δεν βιώνει το πρόβλημά του αυτό καθαυτό. Όπως δεν θα ήταν
σωστό το να όριζε το κράτος ότι οι γιατροί απαγορεύεται να διατηρούν κάποιον
στη ζωή ακόμη κι όταν αυτός επιθυμεί να ζήσει, άλλο τόσο δεν είναι σωστό να
ορίζει το κράτος ότι οι γιατροί δεν μπορούν, σε καμία περίπτωση, να βοηθήσουν
να τερματίσει το βίο του κάποιος ο οποίος πιστεύει βάσιμα ότι η παράταση της
ζωής του, υπό τις συγκεκριμένες συνθήκες, συνιστά μόνο καταρράκωση».