Επιστροφή στις «καθαρές λύσεις»

Επαναφορά στη λογική της «καθαρής γραμμής» και των «καθαρών λύσεων»
φαίνεται να επιλέγει ο Πρωθυπουργός για τη μετά το συνέδριο εποχή και εν όψει
των ευρωεκλογών.

Η σκλήρυνση της στάσης του Μεγάρου Μαξίμου στο εσωκομματικό πεδίο στηρίζεται
στην εκτίμηση ότι η πρακτική «ανοχής» που κράτησε ο κ. Κ. Σημίτης τα δύο
τελευταία χρόνια δεν απέδωσε τα αναμενόμενα. Κι αυτό καθώς, όπως λένε
συνεργάτες του, οι «διαχωριστικές γραμμές» που θεωρεί η πλευρά αυτή ότι
υπάρχουν μέσα στο ΠΑΣΟΚ όχι μόνο διατηρήθηκαν, αλλά έγιναν πιο διακριτές.

Η υπόθεση Οτζαλάν

Όπως αναφέρουν πληροφορίες από έγκυρες κυβερνητικές πηγές, η μέχρι τώρα
εξέλιξη της υπόθεσης Οτζαλάν βοήθησε τον Πρωθυπουργό να ξεκαθαρίσει ότι η
κυβέρνηση πρέπει να αποκτήσει «καθαρή γραμμή πλεύσης», αν θέλει μετά το
συνέδριο να δώσει αποτελεσματικά και νικηφόρα τη μάχη των ευρωεκλογών. Ο
Πρωθυπουργός έχει αποφασίσει να κινηθεί μέσα σ’ ένα πλαίσιο που «χωρά» τη
«δημιουργική αντιπαράθεση» και τη «γόνιμη σύνθεση», όπως λένε συνεργάτες του,
αλλά «ως εκεί και μη παρέκει». Στη λογική αυτή θεωρεί ότι πρέπει να κινηθεί
και το συνέδριο. Εκεί όπου οι απόψεις όσο και αν κινούνται αντιθετικά κατά
τους συνεργάτες του Πρωθυπουργού, «πρέπει να συντεθούν σε συγκεκριμένα
πορίσματα». «Μ’ αυτά όμως τα δεσμευτικά κείμενα πρέπει να πορευτούμε από εκεί
και πέρα», επισημαίνει, με τον «αέρα» της σίγουρης αριθμητικής υπεροχής των
«εκσυγχρονιστών» στο σώμα των συνέδρων, ένας εκ των υπουργών που συνομιλεί
συχνά με τον κ. Κ. Σημίτη.

Κοινή στάση

Κατά το ίδιο στέλεχος, στο διάστημα απ’ το συνέδριο μέχρι τουλάχιστον τις
ευρωεκλογές «απαιτείται απ’ όλους κοινή στάση και γλώσσα. Κάτι που», όπως
υπογραμμίζει, «το τελευταίο διάστημα ήταν μαγική εικόνα για το ΠΑΣΟΚ. Πρέπει,
επιτέλους, να είμαστε “ένα κόμμα”!».

Για όσους «ξεφύγουν» απ’ την «καθαρή γραμμή», η στάση που προσανατολίζεται να
τηρήσει το Μέγαρο Μαξίμου κινείται απ’ την πρακτική της αντιμετώπισης των κ.κ.
Χρ. Κηπουρού και Κ. Μπαντουβά μέχρι την επίκληση της ευθύνης τους. «Όλοι
κρινόμαστε. Όλοι θα κληθούν να αναλάβουν τις ευθύνες τους», επισημαίνεται
σχετικά, χωρίς να παραλείπεται και η υπενθύμιση ότι «υπάρχουν και τα όργανα…».

Ωστόσο, η πλευρά Σημίτη θεωρεί ότι μετά το συνέδριο η «εσωκομματική
αντιπολίτευση» δεν θα κινηθεί με τέτοιον τρόπο που να δημιουργεί προβλήματα
ανάλογα, όπως λένε στελέχη των «εκσυγχρονιστών», του παρελθόντος. Κι αυτό
γιατί όπως εκτιμούν, δεν θα θέλουν να χρεωθούν οτιδήποτε θα μπορούσε να
καταγραφεί ως «υπονομευτικό» της πορείας προς τις ευρωεκλογές.

Μπορούν όμως όλα αυτά να γίνουν πράξη καθώς πολλοί προεξοφλούν ότι επέρχεται
ένα «συνέδριο-ηφαίστειο»; Πολλοί το αμφισβητούν και υποστηρίζουν ότι χωρίς μια
συμφωνία σε όρους και προϋποθέσεις πριν από το συνέδριο, η διατύπωση και η
υλοποίηση μιας γραμμής «καθαρών λύσεων» μετά το κορυφαίο κομματικό γεγονός
κινδυνεύει να γίνει τουλάχιστον αναποτελεσματική. Κι αυτό θα ισχύει, σε
μεγαλύτερο βαθμό, εκτιμούν αρκετοί στη Χαρ. Τρικούπη, όσο πιο κακό είναι το
κλίμα στη λήξη του συνεδρίου.

Στο πλαίσιο αυτό ο κ. Κ. Σημίτης φαίνεται πως ευνοεί και εννοεί πραγματικά την
ανάγκη για μια συμφωνία των κορυφαίων στελεχών σε μια συντεταγμένη πορεία προς
το συνέδριο. Κι αυτό ίσως το αφήσει και πάλι να φανεί, λένε συνεργάτες του,
στην αυριανή συνεδρίαση της Πολιτικής Γραμματείας.

Ήδη στο τραπέζι των επαφών και διαβουλεύσεων που γίνονται μεταξύ των κορυφαίων
στελεχών, τόσο σε διμερές επίπεδο όσο και στα όργανα, έχουν πέσει προτάσεις
για διεύρυνση των μελών της Κεντρικής Επιτροπής (μέχρι και 40%), ώστε να μην
υπάρξουν αποκλεισμοί γνωστών στελεχών.

Χωρίς ακραίες φωνές

Συζητείται επίσης η ιδέα να αποφύγουν όλες οι πλευρές να βάλουν στις «λίστες»
τους ακραίες φωνές, ώστε να συγκροτηθεί μια «πιο συνθετική», όπως λένε,
Κεντρική Επιτροπή. «Δεν πιστεύω ότι πρέπει, για παράδειγμα, να μπουν στη
“γραμμή” όλοι οι “Ερυθροί Χμερ” των “εκσυγχρονιστών”», έλεγε χθες το βράδυ
μετριοπαθές στέλεχος της πλευράς αυτής.

Στη λογική πάντως μιας συμφωνίας «για κουκιά» δεν φαίνεται να μπαίνει ο
υπουργός Άμυνας. Ο κ. Α. Τσοχατζόπουλος σ’ όλους τους τόνους έχει διαμηνύσει
ότι αυτό που προέχει είναι η «ριζική ανασυγκρότηση» του κόμματος και οι «νέες
συνθέσεις», ώστε με νέες πολιτικές να επιχειρηθεί η αναστροφή του κλίματος και
η σωτηρία της παράταξης.