[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Διπλωματική αντεπίθεση για την αντίκρουση των μόνιμων πλέον
αμερικανοτουρκικών ισχυρισμών για… συνεργασία της Ελλάδας με τη διεθνή
τρομοκρατία (με αφορμή την υπόθεση Οτζαλάν) προετοιμάζει η Αθήνα, η οποία
εξακολουθεί να αντιμετωπίζει και στο εσωτερικό μέτωπο τις (αρνητικές)
συνέπειες του όλου προβλήματος.

Η Αθήνα εκτιμά τώρα ότι η Άγκυρα ­ με την ενεργό συνδρομή της Ουάσιγκτον ­ θα
κλιμακώσει τις πιέσεις της με πρόσχημα την τρομοκρατία, με στόχο την
αποδυνάμωση της ελληνικής θέσης σε όλα τα εθνικά θέματα αιχμής.

Δείγμα γραφής για τις «συμμαχικές» προθέσεις έχουν ήδη δοθεί και για τον λόγο
αυτό ο προβληματισμός για την επόμενη ημέρα είναι έντονος. Στην αντεπίθεση
περιλαμβάνεται και η κοινοποίηση σε ευαίσθητους ή ευεπίφορους στην
αμερικανοτουρκική προπαγάνδα αποδέκτες αναλυτικών στοιχείων, που θα
αποσαφηνίζουν την ελληνική πολιτική και τακτική στο όλο πρόβλημα.

Την ίδια στιγμή στην Αθήνα συνεχίζεται με ταχύ ρυθμό η προσπάθεια δικαστικής
διερεύνησης των γεγονότων στο Ναϊρόμπι.

(Σελ.

10-11).

* Στο μεταξύ, η υπόθεση Οτζαλάν και οι κυβερνητικοί χειρισμοί επανέφεραν στην
επιφάνεια το χρόνιο πρόβλημα «γραμμής» της Ν.Δ. σε όλα τα θέματα αιχμής.

Το έναυσμα για την επαναβεβαίωση του προβλήματος έδωσε ο πρώην αρχηγός της
Ν.Δ. κ. Έβερτ, ο οποίος ουσιαστικά διαχώρισε τη θέση του από την επίσημη θέση
της Ν.Δ. για άμεση παραίτηση του Πρωθυπουργού. Κατά τον κ. Έβερτ, μια τέτοια
κίνηση δεν λύνει τα προβλήματα, αλλά, αντίθετα, τα επιδεινώνει σε μια κρίσιμη
καμπή για τα εθνικά συμφέροντα.

Υπενθυμίζεται ότι αποστάσεις από τη «γραμμή» της παραίτησης έχει ήδη λάβει και
ο επίτιμος πρόεδρος της Ν.Δ. κ. Μητσοτάκης.

(Σελ. 10-11).

* Κατά τα άλλα, οι προσυνεδριακές διαδικασίες στο ΠΑΣΟΚ σημαδεύονται ­ όπως
συνήθως ­ από διχογνωμίες των δύο βασικών τάσεων σχετικά με τους συσχετισμούς
που διαμορφώνονται μετά τις εκλογές.

Ωστόσο, και οι δύο πλευρές φαίνεται να συμφωνούν στην επικράτηση της «τάσης Σημίτη».

Πάντως, η εσωκομματική αντιπολίτευση υποστηρίζει τώρα ότι δεν έχει τόση
σημασία ο συσχετισμός των δυνάμεων μέσα στο κόμμα, αλλά η ανταπόκριση που έχει
το ΠΑΣΟΚ στην κοινωνία και υποστηρίζει ότι το ένα τρίτο του ΠΑΣΟΚ δεν πήρε
μέρος στις διαδικασίες, ενώ από το υπόλοιπο πάλι το ένα τρίτο διαχώρισε
εκλογικά τη θέση του από τη στάση της ηγεσίας.

* Παράλληλα, από την πλευρά της «τάσης Σημίτη» διατυπώνεται προβληματισμός για
τον αριθμό των μελών της Κεντρικής Επιτροπής και υποστηρίζεται η άποψη της
αύξησης ώστε να εκπροσωπηθούν αναλογικά στο όργανο όλες οι πλευρές. Κάτι
τέτοιο δεν βρίσκει, προς το παρόν, σύμφωνη την εσωκομματική αντιπολίτευση, η
οποία εμφανίζεται διχασμένη για το εάν θα πρέπει να πάρει μέρος στις εκλογές
στο Συνέδριο.

(Σελ. 8-9).