ΜΑΤΙΕΣ Ο Δημήτρης

«Έτσι σαν δώρο που δεν άξιζα μού δόθηκε η ζωή / κι όσος καιρός μού μένει / σαν
οι νεκροί να μου τον χάρισαν / για να τους ιστορήσω» (Τίτος Πατρίκιος).
Κανονικά, θα ‘πρεπε να μιλήσω και σήμερα για τον Οτζαλάν και τους Κούρδους.
Δεν γίνεται όμως: προχθές πέθανε και χθες κηδεύτηκε ο Δημήτρης Μαθιόπουλος.
Όχι ο πρώην πρόεδρος της ΕΣΗΕΑ, «ο μαχητής της ελευθεροτυπίας» (Δ. Ρέππας), «ο
αγωνιστής της δημοσιογραφίας» (Α. Σαμαράς), που είχε «σημαντική προσφορά στη
δημοσιογραφία» (ΔΗΚΚΙ), αλλά ο φίλος Δημήτρης Μαθιόπουλος. Ο «Καραμαλέγκος»
των νεανικών μας χρόνων… Μπήκαμε μαζί στο επάγγελμα. Το 1955. Στα αθλητικά.
Αρχίσαμε από την εφημερίδα του Θ. Νικολαΐδη «Αθλητικό Φως». Δεν είχαμε
γραφεία. Συναντιόμασταν ­ μαζί και ο Θ. Σγουρδαίος ­ για να μας αναθέσουν
δουλειά οι επικεφαλής της εφημερίδας σ’ ένα δρομάκι, στην οδό Νικίου, έξω από
το μαγαζί αθλητικών ειδών του Μαρόπουλου και του Τζανετή. Και τα βράδια, μετά
τους αγώνες, πηγαίναμε και γράφαμε, πότε εδώ, πότε εκεί… Μετά τη δουλειά,
βγαίναμε για τσάρκα. Στην Πανεπιστημίου. Δεν είχαμε φράγκο. Τη βγάζαμε
κουβεντιάζοντας. Για τον Νεστορίδη και τον Πολυχρονίου, τον Πανάκη και τον
Πεντζαρόπουλο. Ο Δημήτρης μιλούσε συνεχώς και για ένα μπακ του Αθηναϊκού, που
τον είχε εντυπωσιάσει στα μετακατοχικά χρόνια. «Ο Καραμαλέγκος, που λέτε, είχε
ένα σουτ…». Τό ‘πε μια, τό ‘πε δυο, στο τέλος τού έμεινε, Καραμαλέγκος.

Ο πατέρας του είχε ένα ψιλικατζίδικο στην Ιπποκράτους, κοντά στη Διδότου.
Δούλευε κι ο Δημήτρης μερικές ώρες. Πήγαινα και τον έπαιρνα κάτι χλιαρά
απογεύματα, βαριεστημένα, και κατηφορίζαμε προς το Πεδίον του Άρεως. Φρόντιζε
νά ‘χει πάντα στην τσέπη του ένα μικρό πακέτο τσιγάρα. Ίσαμε το βράδυ, που
χωρίζαμε, το πακετάκι άδειαζε. Όπως άδειαζαν και τα στήθη μας, με το λέγε –
λέγε, από τα παράπονα και τα βογγητά.

Πουθενά δεν ταιριάζαμε. Δεξιός αυτός, αριστερός εγώ. Παναθηναϊκός αυτός,
ΑΕΚτζής εγώ. Μονογαμικός αυτός, άπιστος εγώ. Του καουμπόικου έργου αυτός, των
ποιημάτων εγώ. Παρά ταύτα, τη μισή μέρα μας την περνάγαμε μαζί. Τον αγαπούσα.
Γιατί ήταν τρυφερός, πονετικός. Και γιατί γελούσαμε πολύ, με τις φάρσες που
κάναμε. Στις αρχές της δεκαετίας του ’60, βρεθήκαμε να δουλεύουμε πλάι πλάι,
στα «ΝΕΑ». Εκείνος ­ μαζί με τον Μανώλη Μαθιουδάκη ­ ήταν βοηθός του σπουδαίου
αστυνομικού συντάκτη Νίκου Μαράκη. Εγώ ήμουν στην ύλη. Το γραφείο μου απ’ το
δικό του απείχε δέκα μέτρα. Ανταμώναμε στο «γήπεδό του», που ήταν «κέντρο
διερχομένων». Και πέφταμε ξεροί απ’ τα γέλια, ακούγοντας τον γραφικό Βύρωνα
Λεβαντή ­ τι τύπος! ­ να αποκαλεί τους πάντες, βγάζοντας έξω, φυσικά, τον
εαυτό του,… αρουραίους της δημοσιογραφίας! Δεν με νοιάζει αν ο Δημήτρης
Μαθιόπουλος ήταν καλός, μέτριος ή κακός δημοσιογράφος. Για μένα ήταν ένας
αγαπημένος φίλος. Κι ένα ακριβό κομμάτι της νιότης μου. Της απένταρης νιότης,
που είχε πολλά ιδανικά. Κι ανάμεσα σ’ αυτά, ένα… παλτό για τον χειμώνα, όπως
έγραφε ο Χιώτης ποιητής Φώτης Αγγουλές.

Καλό ταξίδι, Δημήτρη….