Απογοήτευση στο Ντιγιαρμπακίρ

Απαγοήτευση και κόπωση κυριαρχούν στο Ντιγιαρμπακίρ, πρωτεύουσα του Κουρδιστάν
της Τουρκίας. Το ΧΑΝΤΕΠ, το κόμμα υπέρ των Κούρδων, λειτουργεί για τους
Κούρδους ως γραφείο συγκέντρωσης και ως χώρος όπου πίνουν το τσάι τους. Οι
περισσότεροι είναι άνεργοι, διωγμένοι από τα χωριά τους. Αυτά, πριν από την
σύλληψη του Αμπντουλάχ Οτζαλάν, αρχηγού του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν (ΡΚΚ).

«Εάν ο Κλίντον το ήθελε, θα αρκούσε ένα τηλεφώνημα για να επιλυθεί το κουρδικό
ζήτημα», ισχυρίζεται ο Αμπντουραχμάν. Για εκείνον, όπως και για την
πλειονότητα των ανδρών που βρίσκονται εκεί, το «κουρδικό πρόβλημα» δεν είναι
μία αφηρημένη σπαζοκεφαλιά της διεθνούς πολιτικής, αλλά μία καθημερινή πραγματικότητα.

Ο γιος του Αμπντουραχμάν, που είχε μπει στις τάξεις του ΡΚΚ, σκοτώθηκε κατά τη
διάρκεια ένοπλου αγώνα, το 1996. Θύμα ανάμεσα σε χιλιάδες θύματα, ο αδελφός
του εξαφανίσθηκε μυστηριωδώς μετά τη σύλληψή του το 1994. Μερικές ημέρες
αργότερα, βρέθηκε το κορμί του μέσα σε μία σακούλα με απορρίμματα. Όσο για τον
ίδιο, ο Αμπντουραχμάν συνελήφθη και οδηγήθηκε ενώπιον της Δικαιοσύνης οκτώ
φορές και έχασε εννέα δόντια κατά τη διάρκεια βίαιων ανακρίσεων. «Οι
Αμερικανοί, οι Γερμανοί, οι Άγγλοι, οι Γάλλοι πουλάνε τα όπλα που οι Τούρκοι
χρησιμοποιούν εναντίον μας. Κλείνουν τα μάτια και τα αυτιά στην πραγματικότητα».

Σήμερα, πέρα από την απογοήτευση και τον θυμό, ένα αίσθημα κόπωσης κυριαρχεί.
Έπειτα από 15 χρόνια μίας διαμάχης που οδήγησε σε περισσότερους από 30.000
θανάτους και που ρήμαξε το Κουρδιστάν της Τουρκίας, ο τοπικός πληθυσμός δεν
επιθυμεί τίποτε άλλο παρά ένα πράγμα: την ειρήνη. Αποδυναμωμένο στρατιωτικά,
το ΡΚΚ δεν κυριαρχεί πλέον στην περιοχή όπως στις αρχές της δεκαετίας του ’90,
και η μαχητικότητα των κατοίκων έχει υποκύψει στα χρόνια της καταπίεσης.