ΔΡΟΜΟΙ

… έχει και άλλη όψη. Η Ελλάδα παραείναι μικρή για να σηκώσει μόνη της τόση
ντροπή. Στην υπόθεση Οτζαλάν, η ντροπή δεν έχει σύνορα. Το μεγαλύτερο μέρος
από αυτήν ανήκει στην Ευρώπη. Σε αυτήν και στο απρόσωπο νόμισμά της. Μια
συλλογική ντροπή, από τη φυγή της Ευρώπης μπροστά στη φυγή του Οτζαλάν. Κρίμα
που αναγκάζεται κανείς να ξαναθυμηθεί έτσι επώδυνα τη σκληρή κριτική του Ρεζίς
Ντεμπρέ στο ευρώ και στην ενωμένη Ευρώπη.

… δεν προδίδει περισσότερο την ευρωπαϊκή ανεπάρκεια όσο αυτό το μικρό
κομματάκι χαρτί, το ευρώ, που δεν έχει καμιά ιστορία να πει, καμία περήφανη
μορφή να δείξει, κανένα προορισμό, κανένα βάπτισμα πυρός. Κανέναν ήρωα της
ανεξαρτησίας, καμιά ανεξαρτησία. Ούτε Βολταίρο, ούτε Γαριβάλδη. Τώρα, οι
Ευρωπαίοι αποκτούν την επίγνωση πόσο η απουσία ενός προσώπου, μιας ψυχής, από
το νόμισμα που ενσαρκώνει την ενωμένη Ευρώπη, μπορεί να είναι οδυνηρή. Κανείς
δεν μπορεί πια να τους κρύψει την αλήθεια. Και η αλήθεια είναι πως το ΡΚΚ
είναι ένα κόμμα και οι Κούρδοι ένα έθνος και πως η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι
τίποτα από αυτά τα δύο. Δεν έχει το θάρρος ούτε να αντιμετωπίσει ούτε να
αρνηθεί την ύπαρξη του κουρδικού ζητήματος. Σκεπάζει την αδυναμία της με τη
σιωπή. Αν η ανάγκη για ένα ανθρώπινο πρόσωπο της Ευρώπης έγινε αισθητή από
εκείνους ακριβώς που κάποτε θέλησαν να τη διχάσουν, σήμερα δεν γίνεται
κατανοητή από αυτούς που θέλουν να την ενώσουν. Στην ανθρώπινη έρημο της
Ευρωπαϊκής Ένωσης, τα δικαιώματα των λαών δεν είναι παρά αξίες με κυμαινόμενες
ισοτιμίες. Και ο Οτζαλάν μία ακόμη διαγραφή στα λογιστικά της βιβλία.

… του Ατλαντικού, το πράσινο νόμισμα υπενθυμίζει την αμερικανική κυριαρχία.
Ο αετός που κρατάει στα νύχια του τον κλάδο ελαίας και τα βέλη του πολέμου,
εγγυητής της Pax Americana, με τη βοήθεια του Θεού: Annuit coeptis. Απέναντί
του ένα νόμισμα απρόσωπο, μιας εικονικής Ευρώπης, που δεν προβάλλει ηθικές
αξίες, δεν θέτει ιστορικές φιλοδοξίες, αφηρημένο εργαλείο, χωρίς αναμνήσεις,
χωρίς κληρονομιά, ψυχρή λογιστική μονάδα μιας πολυεθνικής εταιρείας. Και
κάποιοι αφελείς που μπόρεσαν να πιστέψουν ότι από ένα πολυεθνικό σούπερ μάρκετ
μπορεί ποτέ να γεννηθεί μια υπερδύναμη.

… ήταν και παραμένει το όχημα μιας υπερδύναμης, της οποίας την κυριαρχία δεν
αμφισβητεί. Σαν να ξέχασαν κιόλας το βαρύ κόστος από αυτήν τη λογική στη
Βοσνία, οι Ευρωπαίοι πίστεψαν πως θα μπορούσαν να ξεπλύνουν τα χέρια στην
υπόθεση Οτζαλάν, να αποστρέψουν το βλέμμα, να αφήσουν μόνη της την Ελλάδα. Η
ανάπηρη ευρωπαϊκή αλληλεγγύη δεν μπόρεσε να σταθεί στα πόδια της. Όμως, η
επίγνωση ότι πρέπει κάποτε να βρεθεί ένα βάλσαμο στην κουρδική οδύνη, έστω και
αργά, θα μπορούσε ίσως να γιατρέψει μαζί και την πληγωμένη ευρωπαϊκή
συνείδηση. Για να ανάψει τουλάχιστον ένα κεράκι, να φωτιστεί λίγο το σκοτάδι
που τώρα έχει τυλίξει τον προδομένο Αμπντουλάχ Οτζαλάν. Για να αποκτήσει η
Ευρώπη έστω λίγο από το πρόσωπο που της λείπει.