Ποιος μισεί την αγάπη;

Στο Παρίσι συμβαίνουν πολλά «γεγονότα» επιφανείας, που τα γνωρίζουν όλοι, και
μερικά, ελάχιστα, υποδόρια που δεν τα μαθαίνει κανείς.

Ένα από τα τελευταία ήταν και η ιδιωτική προβολή, για τους διανομείς κι
αγοραστές των καναλιών, της πολυβραβευμένης στο πρόσφατο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης
κινηματογραφικής ταινίας του Μενέλαου Καραμαγγιώλη «Black out, p.s. Red Out».

Στη μικρή ιδιωτική αίθουσα προβολής της οδού Λίνκολν, παρόδου των Ηλισίων
Πεδίων, είχαν κληθεί επιλεγμένοι διανομείς τόσο των εταιρειών όσο και των δύο
σπουδαιότερων καναλιών, Arte και Canal+.

Η ταινία υπήρχε σε δύο εκδοχές: η πρώτη των δύο ωρών και σαράντα λεπτών και η
δεύτερη των δύο ωρών και δέκα λεπτών. Οι διανομείς στις κινηματογραφικές
αίθουσες επικεντρώθηκαν μόνο στη «συντετμημένη» μορφή της. Αντίθετα οι
καναλάρχες προτίμησαν την αυθεντική, δηλαδή όχι αυτή των δύο ωρών και σαράντα
αλλά την τετράωρη, που δεν παίχτηκε ούτε καν στην Ελλάδα. Τώρα τι σημαίνουν
όλα αυτά; Τίποτα παραπάνω από το ότι μια ταινία είναι ένα «αγαθό» που
πουλιέται όπως όλα τα «προϊόντα», ανάλογα με τις διακυμάνσεις της ελεύθερης αγοράς.

Και το γεγονός ότι το «Μπλακ άουτ» τιμήθηκε με έξι βραβεία, έναντι των επτά
του Θόδωρου Αγγελόπουλου, που είχε προηγουμένως πάρει τον Χρυσό Φοίνικα στις
Κάννες, αποτελούσε ένα επιπλέον ερέθισμα για τους αγοραστές, για να
διαπιστώσουν με τα ίδια τους τα μάτια ποια ήταν επιτέλους η ταινία αυτή που
«διεξεδίκησε» τα πρωτεία από τον πάπα της ελληνικής κινηματογραφίας, αν και το
θρήσκευμα ορθόδοξο, «Τεό».

Μήπως, αναρωτήθηκαν, το αρχαίο «Μενέλαος» (από τη Θήβα κιόλας, όπως έγραφε το
βιογραφικό του) έπαιρνε τη «ρεβάνς» από τον «βυζαντινό» απόγονό του;

Τυχαίως παρευρεθείς στις προβολές αυτές, διαπίστωσα ότι εκείνο που περισσότερο
«ξενοφάνηκε» στους ξένους, ήταν οι αερομαχίες ελληνικών και τουρκικών
αεροσκαφών.

Οι άνθρωποι δεν είχαν ποτέ διανοηθεί ότι αναχαιτίζουμε σε καθημερινή σχεδόν
βάση παραβιάσεις του εναέριου χώρου μας. Κι ότι το μεγαλύτερο μέρος του
κρατικού προϋπολογισμού καταναλώνεται στις αμυντικές, λεγόμενες, δαπάνες.

Έτσι, ενώ οι αερομαχίες ελληνικών και τουρκικών αεροσκαφών δεν καλύπτουν παρά
το ένα εκατοστό της ταινίας, το «Μπλακ άουτ» αποτελεί, εξαιτίας αυτού, την πιο
πειστική έκθεση των προβλημάτων που αντιμετωπίζουμε όχι πεθαίνοντας, αλλά
προσπαθώντας να ζήσουμε ως χώρα.

Διότι μέσω της «τριγωνικής» ερωτικής ιστορίας ο πρωταγωνιστής, (που τον
υποδύεται πειστικότατα ο συμπαθέστατος Άλκης Κούρκουλος) ποτέ δεν θα πάθαινε
αυτήν τη ζημιά, αν δεν ήταν υποχρεωμένος καθημερινά ν’ απογειώνεται, για να
«αναχαιτίσει» τον εναέριο εχθρό.

Οι Γάλλοι διανομείς στάθηκαν ιδιαίτερα ευαίσθητοι στον «σατανισμό», που όπως
λέγεται σε κάποια στιγμή της ταινίας, τον πιστεύουν το 37% των ομοεθνών τους.

Ενώ οι Αγγλοσάξωνες «τσίμπησαν» περισσότερο στην περίεργη δυαδική σχέση των
αντρών ως προς το κοινό αντικείμενο του πόθου τους: τη Μυρτώ Αλικάκη. (Πρώτο
βραβείο γυναικείας ερμηνείας στη Θεσσαλονίκη). Μήπως υπάρχει μεταξύ των αντρών
κάποιο ομοφυλοφιλικό σύνδρομο;

Δύο ημέρες μόλις μετά τον Άγιο Βαλεντίνο και τα σιρόπια του, εμείς
διαπιστώσαμε στην ταινία τον έρωτα ως εξουσία (δηλαδή ως τρομοκρατία) στις
σχέσεις των ανθρώπων. «Σ’ αγαπώ επειδή σε θέλω ή επειδή σε φοβάμαι;». (Το
βαθύτερο ερωτηματικό του «Μπλακ άουτ»).

Για να ‘ρθει η απάντηση του «red out»: «Σε φοβάμαι, επειδή σ’ αγαπώ».

Ένας «άλλος εαυτός» (alter ego) του πρωταγωνιστή τον παρασύρει προς τον χαμό
του. Μα η αγάπη είναι μία. Αγάπη, για τον νεαρό Άλκη Κούρκουλο, είναι μόνο η
Μυρτώ. Όταν ο «διάβολος-φωτογράφος» μπει στη ζωή του μέσα από ένα σατανικό
σύστημα bio-feed-back (δηλαδή μέσα από οθόνες βίντεο που αναπαράγουν οθόνες,
φωτογραφίες που αυτοφωτογραφίζονται, καθρέφτες που αντικατοπτρίζονται),
φτάνουμε στην πλήρη σύγχυση αισθημάτων και νομισμάτων (αυτά που νομίζουμε για
αισθήματα), φτάνουμε δηλαδή στο «αισθημάτων νομίσματα». Μα ποιος είναι ο κακός
και γιατί προσπαθεί να καταστρέψει μιαν αγάπη; Ποιος μισεί την αγάπη; Ποιος,
για λόγους ιδιοτελείς, εμποδίζει ένα παρθένο πρόσωπο να πορευτεί στη ζωή κατά
πώς το θέλει το ίδιο;

Οι ξένοι διανομείς και καναλάρχες στάθηκαν ιδιαίτερα ευαίσθητοι στο θέμα της
σχέσης φωτογραφίας – κινούμενης εικόνας – βίντεο που εξισορροπείται με την
τριαδική σχέση: καλού – κακού – κάκαλου. (Το τελευταίο σημαίνει καλό και κακό,
δηλαδή: βίντεο). Το «Μπλακ άουτ» αυτή τη στιγμή, εξ όσων γνωρίζω, είναι μήλον
της έριδος μεταξύ Arte και Canal+. Τα λεφτά είναι περίπου τα ίδια. (Το Canal+
δίνει μερικές δεκάδες εκατομμύρια δραχμές περισσότερο, που όμως τα
ξανά-απορροφά υποχρεώνοντας τον παραγωγό να μεταγλωττίσει ιδίοις εξόδοις στα
γαλλικά την ταινία του).

Το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου, ως πρώτος συμπαραγωγός, θα αποφασίσει τι το
συμφέρει.

Μα το σημαντικό είναι άλλο: ότι όλοι οι ξένοι διανομείς δίνουν πια εν λευκώ
συμβόλαια στον σκηνοθέτη Μενέλαο Καραμαγγιώλη για την επόμενη ταινία του, με
όποιο θέμα αυτός επιλέξει. Α star is born! (Ένα αστέρι γεννιέται). Ας το χαιρετίσουμε!