«Είμαι 6 μηνών, αλλά θα πεθάνω»

Σαν ένα «γράμμα» προς τους λειτουργούς της Δικαιοσύνης μοιάζει η αίτηση των
ασφαλιστικών μέτρων που κατέθεσαν οι γονείς του μωρού που μολύνθηκε με τον ιό
του AIDS τις πρώτες ημέρες της ζωής του από μετάγγιση αίματος στο Μαιευτήριο Έλενα.

Οι γονείς του αβάπτιστου κοριτσιού, που είναι μόλις έξι μηνών, μέσα στον πόνο
τους έχουν μία μόνο επιθυμία: να καταφέρουν να εξασφαλίσουν τις ιδανικότερες
συνθήκες διαβίωσης για το άρρωστο μωρό τους. Φαντάζει τραγικό και έτσι είναι,
γιατί είναι υποχρεωμένοι να προσπαθήσουν να κάνουν λιγότερο εφιαλτική τη ζωή
της μονάκριβης κόρης τους, που ξεκινάει μία πορεία με… πρόωρο τέλος. Μία
πορεία και ένα τέλος που άλλοι έγραψαν, με ενέργειες και παραλείψεις τους,
ερήμην του μωρού και των γονέων του.

Αποζημίωση

Και τώρα οι άνθρωποι αυτοί, που δεν έχουν τα οικονομικά μέσα για να παράσχουν
στο παιδί τους όσα εκείνο έχει ανάγκη για να αντιμετωπίσει την ανίατη ασθένειά
του, επέλεξαν να προσφύγουν στη Δικαιοσύνη ζητώντας τη συνδρομή των εκπροσώπων
της για χάρη του παιδιού τους, που από τους έξι μήνες της ζωής του τις
περισσότερες ημέρες τις έχει περάσει μέσα στα νοσοκομεία.

Με την αίτησή τους, που υπογράφει ο πληρεξούσιος δικηγόρος τους κ. Μάκης
Τσίφρας και έχει κοινοποιηθεί και στον υπουργό Υγείας, στρέφονται κατά του
Μαιευτηρίου Έλενα και ζητούν να τους επιδικάσει το δικαστήριο αποζημίωση
1.426.000 μηνιαίως για να αντιμετωπίσουν τα έξοδα ιατροφαρμακευτικής
περίθαλψης του μωρού τους.

«Θα πεθάνω»

«Είμαι ένα κοριτσάκι έξι μηνών, αλλά δεν πρόκειται να ζήσω. Θα πεθάνω σύντομα,
γιατί στο κρατικό μαιευτήριο που γεννήθηκα γιατροί μου μετάγγισαν αίμα
μολυσμένο με τον ιό τού AIDS, που κατατρώει την άμυνα του οργανισμού και
μετατρέπει τη λίγη ζωή που απομένει σε εφιάλτη». Με τα λόγια αυτά αρχίζουν τη
διήγηση της ιστορίας τους οι γονείς της μικρής, που αναγκάζονται να παίξουν
τον δυσάρεστο ρόλο προφήτη κακών ειδήσεων για το παιδί τους.

Εφιάλτης

Επέλεξαν να ξεκινήσουν με ένα γράμμα, που εκείνοι έγραψαν με τελικό παραλήπτη
τον πρόεδρο του δικαστηρίου που θα δικάσει την αίτησή τους. «Όσο περνά, κύριε
πρόεδρε, από τη φιλεύσπλαχνη κρίση σας θα ήθελα ­ συνεχίζουν ­ να νοιαστείτε,
όση ζωή τέλος πάντων μού μένει, να περάσω εκτός νοσοκομείων, να ζήσω όσο πιο
ανθρώπινη και φυσιολογική, σαν τα υπόλοιπα παιδάκια, δίπλα στους γονείς μου.
Όπως θα ζούσα δηλαδή αν όλα αυτά δεν είχαν συμβεί στην πραγματικότητα, αλλά
ήταν μόνο ένα κακό όνειρο που σε ξυπνά με τρόμο. Όπως…. αν… δεν… ».

Δυστυχώς όμως ο εφιάλτης δεν ταράζει μόνο τις νύχτες της οικογένειας, αλλά
κάθε στιγμή τους, από τις 15 Ιανουαρίου 1999, που οι γιατροί τους ανακοίνωσαν
ότι η κορούλα της είναι φορέας του AIDS.

«Τότε ­ αναφέρουν ­ θυμηθήκαμε ότι 25 ημέρες μετά τη γέννηση, στις 5 Αυγούστου
1998, οι γιατροί μας ενημέρωσαν εκ των υστέρων ότι είχε χρειαστεί να γίνει
μετάγγιση αίματος και μας εξήγησαν ότι δεν μας ενημέρωσαν, γιατί στις
περιπτώσεις μετάγγισης αίματος έτσι γίνεται και δεν είναι αναγκαία η ενημέρωση».

«Παράθυρο»

Χρειάστηκε να υποβληθούν και οι δύο γονείς σε εξετάσεις για να διαπιστωθεί ότι
κανένας από τους δύο δεν είναι ασθενής. Γι’ αυτό και χαρακτηρίζουν ψευδείς
τους ισχυρισμούς που είδαν το φως της δημοσιότητας όταν έγινε γνωστό το θέμα,
ότι δήθεν ο αιμοδότης ήταν συγγενικό τους πρόσωπο και ότι διήνυε την περίοδο
του «σιωπηλού παραθύρου» κατά την αιμοληψία και γι’ αυτό δεν ανιχνεύθηκε ο
ιός. Δεν παραλείπουν μάλιστα να εκφράσουν την απορία τους, εάν δηλαδή «κάθε
φορά που χορηγείται αίμα από το κράτος σε οποιοδήποτε πολίτη του, κινδυνεύει
αυτός να μολυνθεί από τον ιό του AIDS, αν το αίμα προέρχεται από φορέα του ιού
που δεν έχει εκδηλωθεί». Εξάλλου, οι γονείς διά του δικηγόρου τους κ. Τζίφρα
επικαλούνται την υπογραφή πρόσφατης σύμβασης που υποχρεώνει τα νοσοκομεία να
ενημερώνουν εκ των προτέρων κατάλληλα το ενδιαφερόμενο πρόσωπο για κάθε φύση
επέμβασης και τους πιθανούς επακόλουθους κινδύνους.

Φάρμακα

Οι γονείς τής μικρής ζουν σε μία μονοκατοικία και ο μοναδικός οικονομικός
πόρος είναι ο μισθός του συζύγου, που ανέρχεται σε 180.000 δραχμές τον μήνα.
Τα χρήματα αυτά δεν επαρκούν για να καλύψουν τα έξοδα της ιατροφαρμακευτικής
περίθαλψης για το παιδί τους. Η μικρή χρειάζεται καθημερινά κοκτέιλ φαρμάκων,
να την παρακολουθεί νοσοκόμα, να επισκέπτεται σε τακτά χρονικά διαστήματα τον
γιατρό, να ακολουθεί συγκεκριμένη θεραπεία και τρόπο διαβίωσης. Το ποσό όλων
αυτών των εξόδων το υπολογίζουν σε 1.426.000 δραχμές τον μήνα και αυτό
διεκδικούν ως αποζημίωση από το Μαιευτήριο Έλενα. Η συζήτηση της αίτησης
προσδιορίσθηκε να γίνει την 1η Μαρτίου.

Το Μαιευτήριο

* Από την πλευρά του Μαιευτηρίου Έλενα, ο παθολόγος-αιματολόγος κ.
Μηνάς Αντωνόπουλος, διευθυντής της ιατρικής υπηρεσίας του νοσοκομείου, ανέφερε
στα «ΝΕΑ» σχετικά με την αγωγή της οικογένειας του μωρού, ότι «το ζήτημα θα
απασχολήσει τη νομική υπηρεσία του νοσοκομείου», ενώ επανέλαβε ότι «όλες οι
εξετάσεις στο επίμαχο δείγμα αίματος ήταν αρνητικές, δεδομένου ότι επρόκειτο
περί πρόσφατης λοίμωξης (η σπάνια, δηλαδή, περίπτωση του λεγόμενου στην
ιατρική στορολογία «φαινόμενου παραθύρου», με συχνότητα 1:1.200.000)…».

Μήνυση για τις ποινικές ευθύνες των αρμόδιων γιατρών του μαιευτηρίου «Έλενα»,
καθώς και αγωγή αποζημίωσης λόγω ηθικής βλάβη αναμένεται να καταθέσουν
προσεχώς οι γονείς του μωρού, όπως γνωστοποιεί στα «ΝΕΑ» ο συνήγορός τους
Μάκης Τσίφρας, ο οποίος υπογραμμίζει παράλληλα ότι η υπόθεση «αγγίζει κάθε
ελληνική οικογένεια, αφού ο καθένας μας θα μπορούσε να ήταν ένα ανυποψίαστο
θύμα…». Σημειώνεται ότι για μετάγγιση μολυσμένου με τον ιό του AIDS αίματος,
που οδήγησε στον θάνατο ένα 11χρονο κορίτσι από τη Ρόδο, μόλις τον περασμένο
Ιούνιο, το Συμβούλιο της Επικρατείας είχε επιδικάσει 160 εκατ. δραχμές στην
οικογένεια του κοριτσιού, τη μεγαλύτερη αποζημίωση που έχει επιδικαστεί στα
ελληνικά δικαστικά χρονικά. Η απόφαση ­ που μπορεί να καταγραφεί ως νομικό
προηγούμενο ­ αφορούσε τη μόλυνση (το 1985) και τον θάνατο τελικά (το 1991)
της 11χρονης Κωνσταντίνας Δημακοπούλου από τον Αρχάγγελο Ρόδου. Η άτυχη
Κωνσταντίνα έπασχε από μεσογειακή αναιμία κι έκανε μετάγγιση αίματος δύο φορές
τον μήνα στο νοσοκομείο του νησιού

Σε μια από τις μεταγγίσεις χρησιμοποιήθηκε αίμα ελβετικής προέλευσης που δεν
είχε ελεγχθεί και, σύμφωνα με τις δικαστικές αποφάσεις που ακολούθησαν, αυτή η
μετάγγιση στάθηκε μοιραία για τη ζωή της. Στην απόφαση για την αποζημίωση
(2463/98) το Α’ Τμήμα επισήμανε ότι «τα αρμόδια όργανα του νοσοκομείου όφειλαν
να δείξουν ιδιαίτερη επιμέλεια…»