ΜΑΤΙΕΣ Αστυνόμευση

Άκουσα στην τηλεόραση, την περασμένη Πέμπτη, τον φίλο υπουργό Δημόσιας Τάξης
Φ. Πετσάλνικο να λέει ότι τα κεντρικά ­ και όχι μόνο ­ δελτία ειδήσεων των
ελληνικών τηλεοπτικών σταθμών καλύπτονται, κατά μέγα μέρος, από το αστυνομικό
ρεπορτάζ, πράγμα που δεν συμβαίνει στην Αγγλία, τη Γερμανία, τη Γαλλία και
άλλες χώρες της Ευρώπης.

Έχει δίκιο. Στην Ελλάδα, τηλεοπτικό δελτίο ειδήσεων σημαίνει, κατά κύριο λόγο,
έγκλημα, ληστεία, απόδραση, καταδίωξη κακοποιών, «ξεκαθάρισμα λογαριασμών»,
λαθρεμπόριο ναρκωτικών, μαστροπεία, αιμομιξία, θάνατος από χρήση ηρωίνης,
τροχαίο δυστύχημα με νεκρούς και τραυματίες, «γκαζάκι», μολότοφ, εμπρησμός,
«προστασία», εκβιασμός, ανταλλαγή πυροβολισμών μεταξύ Αλβανών κ.ά.

Δεν φτάνει, όμως, που τα τηλεοπτικά δελτία είναι πλημμυρισμένα στο αίμα,
έχουμε και τους δημοσιογράφους και τους παρουσιαστές και τους σκηνοθέτες των
καναλιών, που κάνουν ό,τι μπορούν για να φέρουν τον τρόμο μέσα στα σπίτια μας
­ να μας δημιουργήσουν την εντύπωση ότι ανά πάσαν στιγμήν κινδυνεύουμε από τον
διαρρήκτη, τον ληστή, τον πεινασμένο μετανάστη!

Τα κανάλια, σίγουρα, πουλάνε τρόμο. Αλλά έχουν, δυστυχώς, και την απαραίτητη
«πρώτη ύλη». Το έγκλημα και όλα τ’ άλλα που συνθέτουν την καθημερινή ελληνική
πραγματικότητα. Πραγματικότητα που όσο πάει γίνεται χειρότερη. Ταξιτζήδες,
διαβάτες, περιπτεράδες της νύχτας, δέχονται δολοφονικές επιθέσεις, αστυφύλακες
και ληστές σκοτώνονται, αστυνομικές περίπολοι στήνουν ενέδρες σε
καταζητούμενους φονιάδες…

Αμέσως μετά τις εκλογές, που τις έχασε το ΠΑΣΟΚ, για πολλούς λόγους, αλλά και
εξαιτίας της εγκληματικότητας, ο Πρωθυπουργός μίλησε για μη επαρκή αστυνόμευση
και για την ανάγκη να αισθάνεται ο πολίτης ασφαλής. Αλλά από τότε, ίσαμε
σήμερα, ελάχιστα πράγματα έχουν διορθωθεί. Οι κακοποιοί πολλαπλασιάζονται και
το αστυνομικό δελτίο είναι τίγκα, κάθε μέρα.

Με ικανοποίηση άκουσα από τον Φ. Πετσάλνικο να λέει για τις συνεχείς
περιπολίες 250 αστυνομικών, σήμερα, και για τις 3.000, ακόμη, τους
καλοκαιρινούς μήνες. Αλλά πρέπει να αποδεσμευθούν τάχιστα ­ και το είπε κι
αυτό ο υπουργός ­ και οι χιλιάδες άλλοι αστυνομικοί, που αντί να είναι διώκτες
του κοινού εγκλήματος, λουφάρουν, επιδίδοντας δικαστικά έγγραφα, φτιάχνοντας
καφέδες σε διάφορες υπηρεσίες και φρουρώντας σπίτια πολιτικών και πλουσίων.

Παλιά, όταν έβλεπα στο δρόμο οπλισμένο αστυνομικό, αισθανόμουν φόβο και
θύμωνα. Σήμερα, ο οπλισμένος αστυνομικός μου δημιουργεί την αίσθηση ότι δεν
κινδυνεύω. Ότι είμαι ασφαλής. Κι αυτό, είναι μεγάλη υπόθεση.