Γιατί αργοπορεί το ΔΙΚΑΤΣΑ

Σε ρεπορτάζ των «ΝΕΩΝ» για το ΔΙΚΑΤΣΑ απαντά η κ. Ιουλία Ευσταθίου,
διευθύντρια του ΔΙΚΑΤΣΑ:

«Επιθυμώ να κάνω ορισμένες παρατηρήσεις στο ρεπορτάζ του κ. Διανέλλου για το
ΔΙΚΑΤΣΑ, που δημοσιεύσατε στην εφημερίδα σας στις 3 Φεβρουαρίου, δεδομένου ότι
τυγχάνει να είμαι διευθύντρια της Υπηρεσίας αυτής. Αρχίζω από τα
δικαιολογητικά που απαιτούνται από το ΔΙΚΑΤΣΑ και τη γνώμη ότι δημιουργούν
δυσκολίες στους ενδιαφερομένους.

Η αναγνώριση ενός τίτλου από το ΔΙΚΑΤΣΑ, σύμφωνα με την ελληνική νομοθεσία,
ισοδυναμεί με απόδοση τίτλου για το ελληνικό κράτος. Είναι συνεπώς αναγκαίο να
γίνεται εξονυχιστική έρευνα κάθε τίτλου που υποβάλλεται για αναγνώριση. Κατά
τον έλεγχο που κάνει η Υπηρεσία μας δυστυχώς έχουν αποκαλυφθεί πολλές
περιπτώσεις κατάθεσης πλαστών δικαιολογητικών. Τα πλαστά αυτά προέρχονται από
διάφορες χώρες, αρκεί ν’ αναφέρω πλαστό διδακτορικό Ιατρικής του Πανεπιστημίου
του Mainz (ήταν θεωρημένο από το Ελληνικό Προξενείο και η πλαστότητα
διαπιστώθηκε ύστερα από έλεγχο της Υπηρεσίας μας από το Πανεπιστήμιο).

Πρέπει να επικοινωνούμε με το πανεπιστήμιο που χορηγεί τον τίτλο, να
εξετάζουμε το πρόγραμμα σπουδών, τον τόπο σπουδών, ακόμη και τη σφραγίδα των
εγγράφων, δηλαδή πρέπει να είμαστε καχύποπτοι, αν θέλουμε να εξυπηρετήσουμε το
συμφέρον του Έλληνα πολίτη. Αυτό απαιτεί χρόνο και δημιουργεί καθυστερήσεις.

Αυτός δεν είναι ο μόνος λόγος των καθυστερήσεων. Υπάρχει ταυτόχρονα σοβαρή
έλλειψη προσωπικού ενώ παράλληλα αυξάνεται συνεχώς ο αριθμός των αιτήσεων για
αναγνώριση, για βεβαιώσεις, για βαθμολογία, για μετεγγραφές κ.λπ. Ο κ.
Διανέλλος δεν με ρώτησε για την υπόθεση της κ. Αθηνάς Βεζακιάδου και η οποία
από ό,τι φαίνεται από το ρεπορτάζ αποτελεί το έναυσμα του ρεπορτάζ ή
τουλάχιστον μια από τις αντιπροσωπευτικές περιπτώσεις του ΔΙΚΑΤΣΑ (εξ ου και η
φωτογραφία). Η κ. Βεζακιάδου κατέθεσε στην Υπηρεσία μας αίτηση στις 23
Σεπτεμβρίου 1996 με την οποία ζητούσε ο τίτλος που κατέχει “Magister Artium”
ν’ αναγνωριστεί ως πτυχίο Φιλολογίας. Η κύρια κατεύθυνση σπουδών της κυρίας,
σύμφωνα με τα στοιχεία που κατέθεσε, είναι Βυζαντινή / Μέσων Χρόνων και
Νεοελληνική Φιλολογία. Η Πράξη αναγνώρισης εκδόθηκε στις 25 Φεβρουαρίου 1997
(δηλαδή ύστερα από πέντε μήνες). Στη συνέχεια, στις 22 Απριλίου 1997, ζητάει ο
ίδιος ο τίτλος ν’ αναγνωριστεί και ως προς τη Γερμανική Φιλολογία. Στις 19
Νοεμβρίου 1997 χορηγείται στην ενδιαφερομένη έγγραφο, σύμφωνα με το οποίο δεν
μπορεί να ικανοποιηθεί το αίτημά της, διότι η Γερμανική Φιλολογία δεν αποτελεί
κύρια κατεύθυνση των σπουδών της, αλλά δευτερεύουσα (Nebenfach).

Οι γνωρίζοντες το Εκπαιδευτικό Σύστημα της Γερμανίας μπορούν να αντιληφθούν
την ορθότητα της απόφασης αυτής και να μη θεωρήσουν ότι το πτυχίο της
αναγνωρίστηκε “κατά το ήμισυ”. Το γεγονός ότι χρειάστηκε να πάει στο δημαρχείο
για τη θεώρηση του τίτλου της απορρέει από τα προβλεπόμενα στο πλαίσιο της
Σύμβασης της Χάγης της 5ης Οκτωβρίου 1961 περί θεωρήσεως υπογραφών που έχει
υπογράψει και η Γερμανία.

Η πενταετία αναμονής που αναφέρει το ρεπορτάζ με αφήνει έκπληκτη και θα
επιθυμούσα να αναφερθεί μια συγκεκριμένη περίπτωση, αφού πρώτα ερωτηθεί και η
Υπηρεσία μας για το ιστορικό αυτής της υπόθεσης, εκτός αν πρόκειται περί της
συνήθους υπερβολής που στοχεύει στη δημιουργία εντυπώσεων». Σημείωση του
συντάκτη: Υπενθυμίζεται ότι το ΔΙΚΑΤΣΑ είναι στις πρώτες θέσεις των
καταγγελιών που φτάνουν στον Συνήγορο του Πολίτη. Άλλωστε και η διευθύντρια
της Υπηρεσίας κυρία Ιουλία Ευσταθίου στις δηλώσεις της στα «ΝΕΑ» είχε
παραδεχθεί την ύπαρξη των προβλημάτων.