ΔΡΟΜΟΙ

… στιγμή, μία τελεία, στάθηκε αρκετή για να βάλει τέλος σε μια ολόκληρη
εποχή. Ήταν το τελευταίο μήνυμα σε κώδικα Μορς. Στάλθηκε από το νησί Βαλέντια
της Ιρλανδίας. Το τελευταίο «μπιπ» ξέφυγε σαν ύστατη πνοή από τον πομπό του
νησιού, εκατό χρόνια από τότε που το πρώτο σήμα διέσχισε τον Ατλαντικό για να
φτάσει στη Νέα Γη. «Είναι κρίμα να βλέπεις να φεύγει κάτι που έζησες μαζί του
όλη σου τη ζωή», βγήκε από τα χείλη του Ιρλανδού μαρκόνη, καθώς χάιδευε για
τελευταία φορά το χειριστήριο. Στη θέση του, ήρθαν τώρα οι δορυφόροι. Το
«μάτι» αντικατέστησε το «αυτί», που έπιανε τη «μεταλλική φωνή» της αγωνίας
όσων κινδύνευαν στη θάλασσα: μπιπ-μπιπ-μπιπ, μπιιιπ-μπιιιπ-μπιιιπ, μπιπ-μπιπ-μπιπ.

… των κωφαλάλων μπορεί κανείς να τη δει. Στην πορεία της ιστορίας, υπήρξαν
πολλοί που προτιμούσαν να κλείνουν τα μάτια μπροστά της, από προκατάληψη. Για
τη βικτοριανή εποχή, ο κωφάλαλος ήταν βλάκας. Ήταν γενικά αποδεκτό ότι
μπορούσε να μάθει να δείχνει με νοήματα μόνο κάποια απλά αντικείμενα. Άλαλος,
πώς τάχα μπορούσε να αντιληφθεί έννοιες βαθύτερες όπως η αμαρτία και η
αιωνιότητα; Ώσπου ήρθε ο καλός αββάς Ντε ΛΈπέ και έδειξε πώς, γράφει ο
Τζόναθαν Ρι στο βιβλίο του «Βλέπω μια Φωνή» (εκδ. HarperCollins). Απέδειξε πως
οι κωφάλαλοι δεν χρειάζονταν να διδαχθούν κάποια γλώσσα, αφού είχαν ήδη τη
δική τους. Μόνο σε αυτόν τον αιώνα οι άνθρωποι κατάλαβαν ότι η νοηματική δεν
είναι ούτε απλοϊκή ούτε πρωτόγονη, ότι είναι το ίδιο καλή με οποιαδήποτε άλλη
γλώσσα. Και ότι αν κάτι την κάνει διαφορετική, είναι η επιτακτική ανάγκη των
κωφαλάλων για επικοινωνία.

… Σέργκολντ δεν υπάρχει. Πολλοί δεν έχουν καμία αμφιβολία γι’ αυτό. Δεν
είναι παρά ένας ακόμη μύθος του Ίντερνετ, ο οποίος έχει κυριέψει χιλιάδες
«χρήστες» που ταξιδεύουν στο Διαδίκτυο. Ο μικρός Άγγλος, που το 1989, στα οκτώ
του χρόνια, έπαθε καρκίνο και ζητούσε μηνύματα συμπαράστασης από όλον τον
κόσμο, λένε πως δεν είναι παρά ένα επινόημα, αποκύημα της ηλεκτρονικής
φαντασίας. Όμως, στην πραγματικότητα, ο Κρεγκ υπάρχει (φωτ.). Σήμερα πια είναι
καλά. Οι εκκλήσεις και τα μηνύματα χιλιάδων φίλων του σε όλον τον κόσμο, μέσα
από το Ίντερνετ ­ ανάμεσά τους η Θάτσερ, ο Γκορμπατσώφ και ο Μάικλ Τζάκσον ­
εισακούστηκαν. Ένας πλούσιος Αμερικανός φρόντισε να εγχειρηθεί το παιδί, το
1991, και να αφαιρεθεί ο όγκος που είχε στο κεφάλι. Όλα πήγαν καλά. Τέλος της ιστορίας;

… Ο Κρεγκ έχει ένα ακόμη πρόβλημα: έχει πέσει θύμα του ίδιου του του μύθου.
Στο σπίτι του, το γραμματοκιβώτιο και η οθόνη του κομπιούτερ του πλημμυρίζουν
ακόμη από κάρτες και ηλεκτρονικά μηνύματα συμπαράστασης: είκοσι χιλιάδες την
εβδομάδα, οκτώ χρόνια μετά την αποθεραπεία του. Τι και αν έχει θεραπευτεί; Τι
και αν αναγκάστηκε να πει ανοιχτά «Φτάνει πια!». Το «τέρας της συμπαράστασης»
έχει αμοληθεί και εξακολουθεί να θεριεύει ανεξέλεγκτο, «ον λάιν». Για χιλιάδες
μοναχικούς ταξιδιώτες του Ίντερνετ, ο Κρεγκ δεν ήταν τίποτα παραπάνω από μια
«εικονική διεύθυνση», μια ακόμη ανθρώπινη ιστορία από αυτές που φωλιάζουν σε
κάθε γωνιά του Δικτύου. Γι’ αυτούς, το μήνυμα άξιζε περισσότερο από την τύχη
του παραλήπτη. Αδέσποτο, όπως τα περισσότερα που κάθε αποστολέας φορτώνει πάνω
στα ηλεκτρόνια. Μια από τις μυριάδες άναρθρες φωνές που αντηχούν κάθε τόσο
στους «ηλεκτρονικούς δρόμους», μόνο και μόνο για να εκφράσουν κάποια αόριστη
ανάγκη. Ο Κρεγκ ήταν σαν να μην υπήρχε γι’ αυτούς (αν υπήρξε ποτέ…).