Κράτησε το άριστα για το μπάσκετ

* Όλοι οι προπονητές που δούλεψα μαζί τους έβαλαν ένα λιθαράκι πάνω μου

* Δεν δεχόμουν με καλόν τρόπο την πίεση του Ίβκοβιτς. Μετά όμως
συνειδητοποιείς τον ευεργέτη σου

* ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Γραφείο Βόρειας Ελλάδας

Ο διεθνής πλέι μέικερ του ΠΑΟΚ με την ανιψιά του Ελευθερία

ΤΑ ΠΑΙΔΙΚΑ του χρόνια ήταν απλά. Οι συνήθειές του δεν διέφεραν από αυτές των
συνομηλίκων του στη Σίνδο, εκεί όπου βρίσκεται, δυτικά της Θεσσαλονίκης, ο
μεγάλος όγκος των βιομηχανικών μονάδων της περιοχής.

Εκεί γεννήθηκε ο Γιώργος Μπαλογιάννης, στις 17 Ιανουαρίου 1971. Εκεί
ανατράφηκε, ανδρώθηκε και από εκεί ξεκινάει τη διαδρομή του, σε κάθε εντός
έδρας παιχνίδι, προς το Αλεξάνδρειο. Τον συνοδεύουν πάντα η ευχή και το φιλί
της μητέρας του.

«Ζούσα στις καλύτερες δυνατές συνθήκες που μπορούσαν να προσφέρουν οι γονείς
μου σ’ ένα χωριό. Δεν άφησαν να μου λείψει τίποτε», θυμάται ο αρχηγός του ΠΑΟΚ.

Ήταν ζωηρό παιδί. «Είχα έφεση σε κάθε είδους παιχνίδι. Κυρίως έπαιζα
ποδόσφαιρο. Σε οποιαδήποτε θέση. Με βάζανε τερματοφύλακα. Αυτό που μου άρεσε,
όμως, ήταν να βάζω γκολ».

Ζωηρός ίσως είναι ένας επιεικής όρος για τον νεαρό τότε Γιώργο, που ήταν
τραυματίας σε μόνιμη βάση. Είχε χτυπήματα άλλοτε στα γόνατα, άλλοτε στα χέρια
­ δείγματα της ζωντάνιας και της ενεργητικότητάς του.

Τα μαθήματα σίγουρα δεν ήταν η αδυναμία του. «Στο Γυμνάσιο άρχισα να στρώνω.
Τότε άρχισα να σοβαρεύω. Κατάλαβα ότι έπρεπε ν’ αρχίσω να δίνω βάση και στα
γράμματα, χωρίς να παρατάω και τα παιχνίδια. Δεν είχα συγκεκριμένο αγαπημένο
μάθημα. Ανάλογα με τη χρονιά μου άρεσε η Ιστορία, τα Μαθηματικά… Στο μάθημα
όπου δεν μπορούσα να τα καταφέρω ήταν η έκθεση. Ήταν το αδύνατο σημείο μου ως
μαθητή. Γενικά, όμως, ήμουν μαθητής του 15». Ο Γιώργος Μπαλογιάννης κρατούσε
το άριστα για τις μπασκετικές δραστηριότητές του.

Η πρώτη επαφή του με τα διχτάκια ήταν στο Δημοτικό. «Τοποθέτησαν στο σχολείο
μπασκέτες, αλλά την πρώτη κιόλας ημέρα που δοκίμασα στραμπούληξα το πόδι μου
και επέστρεψα στο ποδόσφαιρο. Ήταν ανέμελα χρόνια. Δεν σκεπτόμασταν το μέλλον,
αλλά το πώς θα περάσουμε καλά. Και όντως περνούσαμε καλά».

Ο Μπαλογιάννης μπήκε για τα καλά στον κόσμο του μπάσκετ μετά τις παραινέσεις
της αδελφής του. Η Ελένη Μπαλογιάννη έπαιζε βόλεϊ στο ΒΑΟ. Τον πίεζε, αλλά ο
Γιώργος δεν ενέδιδε. Μια μέρα τον είδαν οι παράγοντες του Βυζαντινού στο
κλειστό γυμναστήριο. Δέχτηκε να πάει σε μία και μοναδική προπόνηση και έκανε
τη δεύτερη ύστερα από ένα χρόνο.

«Ξεκίνησα με προπονητή τον Ντίνο Γεωργιάδη, αλλά όλοι οι προπονητές βάλανε
πάνω μου το λιθαράκι τους. Με τον Χαράλαμπο Δρακουλίδη δουλέψαμε μία χρονιά
μαζί. Παρατήρησα μεγάλη πρόοδο και άρχισα να δουλεύω πιο συνειδητά. Τότε
παίζαμε πιο πολύ για να το ευχαριστηθούμε. Χειρότερα και από ερασιτέχνες
ήμασταν. Το μεσημέρι πήγαινα στο σχολείο. Ύστερα έπαιρνα δύο λεωφορεία για να
πάω στην προπόνηση και άλλα δύο για να επιστρέψω στο σπίτι μου, στη Σίνδο, μία
ώρα μετά τα μεσάνυχτα».

Η μεταγραφή στον ΠΑΟΚ ήρθε το καλοκαίρι του 1992. Με υποσχετική την πρώτη
χρονιά. Μέχρι να δώσει την οριστική συγκατάθεσή του ο Ντούσαν Ίβκοβιτς. «Με
καλωσόρισε. Δεν ήταν πολύ ομιλητικός με τους νέους. Ήμουν κι εγώ ψαρωμένος.
Δεν είχε όρεξη για λόγια. Πιστός στη δουλειά και στην επιτυχία. Δύσκολος
άνθρωπος και δύσκολο να τον καταλάβεις. Ήταν δύσκολες χρονιές. Δεν δεχόμουν με
καλόν τρόπο την πίεση. Αυτός, όμως, προσπαθούσε να σου κάνει καλό. Όσο δεν σου
φώναζε, σήμαινε ότι δεν σε υπολόγιζε. Δεν λένε ότι τον ευεργέτη σου τον
συνειδητοποιείς μετά;».

Την επόμενη χρονιά (’93) ήταν στο Φάιναλ Φορ του Σταδίου Ειρήνης και Φιλίας.
Ακολούθησε η κατάκτηση του Κυπέλλου Κόρατς κατά της Στεφανέλ Τριέστε και η
δεύτερη θέση του ΠΑΟΚ στο ελληνικό πρωτάθλημα (’94). Ύστερα από δύο χρόνια
(’96) ο ΠΑΟΚ έφτασε στον τελικό του Κυπέλλου Κυπελλούχων με την Ταουγκρές, ενώ
το καλοκαίρι έπαιξε και διακρίθηκε στο Μουντομπάσκετ με την Εθνική Ανδρών.
Φέτος καθιερώθηκε βασικός στον «Δικέφαλο» και ως αρχηγός του ΠΑΟΚ σήκωσε την
Κυριακή το Κύπελλο Ελλάδας.

«Ήταν ένα Φάιναλ Φορ βγαλμένο από την καρδιά μου. Ήταν οι πιο έντονες στιγμές
μου στον ΠΑΟΚ. Αυτό το Κύπελλο το ήθελα πάρα πολύ εγώ προσωπικά. Το
χρειαζόμουν περισσότερο για τον εαυτό μου. Για να τον ικανοποιήσω με κάποιον
τρόπο. Δεν πέρασα και χάρμα τους τελευταίους μήνες», λέει ο Μπαλογιάννης.

Τα καθημερινά του 24ωρα περιέχουν πολύ προπόνηση, άλλη τόση ξεκούραση, κάποια
ταινία στο βίντεο, επισκέψεις σε φίλους, αν υπάρξει χρόνος. Σπάνια θα τον δει
κανείς σε κοσμικά σημεία της Θεσσαλονίκης. «Αυτά τα οποία για τους άλλους
φαίνονται θυσίες, για μένα είναι τρόπος ζωής. Δεν με ενδιαφέρει να βγαίνω έξω.
Δεν λέω όχι όποτε μπορώ, αλλά προτιμώ να είμαι σπίτι ή κάπου ήσυχα παρά να
είμαι μέσα στη φασαρία».

Δεν αγοράζει εφημερίδες. «Διαβάζω κατ’ ανάγκη, όταν δεν υπάρχει κάτι άλλο να
ξεφυλλίσω. Δεν χρειάζεται να το διαβάσεις για να επιβεβαιώσεις ότι έπαιξες
καλά. Μετά το παιχνίδι ξέρω τι έκανα μέσα στο γήπεδο και ποια ήταν η προσφορά
μου. Μόνο ο εαυτός σου μπορεί να σου πει ότι έπαιξες καλά».

Όσο για το μέλλον του… «Δεν ασχολούμαι ιδιαίτερα με αυτό το θέμα. Αυτή τη
στιγμή είμαι αφοσιωμένος σε αυτό που κάνω. Όταν έχω ελεύθερο χρόνο, τα
καλοκαίρια, κάνω κάποιες σκέψεις και προσπαθώ να βάλω τις βάσεις για το μέλλον».

Ο άσος του ΠΑΟΚ με την αγαπημένη του μητέρα γιορτάζουν μια παλιότερη επιτυχία

«ΤΟ ΜΟΝΟ πράγμα που δεν μου αρέσει είναι να μιλάω για τον εαυτό μου», τονίζει
ο Γιώργος Μπαλογιάννης.

«Είναι πολύ ευαίσθητος», λένε οι άνθρωποι που τον ζούνε καθημερινά. «Δεν
προσποιούμαι. Δεν θέλω να προσποιούμαι», συμπληρώνει ο αρχηγός του ΠΑΟΚ όταν
κλήθηκε να δώσει ένα προσδιορισμό του.

Τακτικά, μετά τις μεγάλες νίκες, κάνει λόγο για τους γονείς του.

Τον Πέτρο και την Κωνσταντίνα Μπαλογιάννη. «Αν δεν αφιερώσω τις νίκες στους
γονείς μου, σε ποιους θα τις αφιερώσω;

Είναι οι πρώτοι που με βοήθησαν στους στόχους μου και οι μόνοι που με έχουν
βγάλει από κάθε κατάσταση κάθε δύσκολη στιγμή της καριέρας μου».

Ο αρχηγός του ΠΑΟΚ αγαπάει ιδιαίτερα τα ζώα. Παλιότερα διατηρούσε πολλά
περιστέρια στο πατρικό σπίτι του. Τώρα μειώθηκε ο αριθμός τους. Έχει όμως
τέσσερα σκυλιά. Παίζει πάντα μαζί τους πριν από τα παιχνίδια στο «Αλεξάνδρειο».

Οι μουσικές του προτιμήσεις περιστρέφονται μεταξύ του Στέλιου Καζαντζίδη, του
Δημήτρη Μητροπάνου και του Στράτου Διονυσίου. Του αρέσουν και οι πιο πρόσφατοι
λαϊκοί ερμηνευτές.

Πιστεύει στον Θεό. «Αν και δεν πάω στην εκκλησία. Η ψυχή σου στο λέει
καθημερινά αν πιστεύεις. Ο Θεός είναι πάντα δίπλα σου. Το θέμα δεν είναι να
χρειάζεται να θέλεις να πιστεύεις. Να είναι μέσα σου. Να το νιώθεις».

Το καλοκαίρι γυμνάζει και παιδιά σε καμπ μπάσκετ του Δήμου Θεσσαλονίκης

«ΠΑΙΖΩ μπάσκετ περισσότερο για το γούστο και την ευχαρίστησή μου. Αυτός
πάντως δεν παύει να είναι ο μοναδικός τρόπος για να έχω οικονομικές παροχές
και να ζω. Δεν μου αρέσει να κοιτάω τι παίρνει ο ένας και ο άλλος. Χαλάλι τους
κι αξία τους».

Ο Μπαλογιάννης δεν έχει και πολλά πάρε – δώσε με τους μάνατζερ του χώρου.
Μια δικηγόρος προσέχει τα συμβόλαιά του.

Τα πρώτα χρήματα του συμβολαίου του δεν έγιναν λιμουζίνες. «Απλά, μπορούσα
να κινηθώ πιο άνετα. Δεν ήταν και σούπερ τα πρώτα χρήματα. Μου αρέσει ο απλός
τρόπος ζωής, όσο βέβαια το επιτρέπει η εποχή που ζούμε».

Θα ήθελε να ζει στη μετακατοχική Ελλάδα. Λίγες ώρες πριν από το παιχνίδι με
την Κίντερ τελείωσε το βιβλίο «Υγρές νύχτες» του Φρέντυ Γερμανού, το οποίο
αναφέρεται σ’ αυτό το χρονικό διάστημα. «Ήταν δύσκολες εποχές, αλλά θα ήθελα
να δω πώς ζούσε τότε ο κόσμος με πράγματα τα οποία σήμερα έχουμε εξευτελίσει:
Δεν υπάρχει ειλικρίνεια μεταξύ των ανθρώπων. Δεν υπάρχει η αίσθηση της
γειτονιάς. Υπάρχει το συμφέρον και γι’ αυτό χάνεται η έκφραση και η
επικοινωνία. Όταν μπαίνει το χρήμα, χάνεται η αγάπη, η ειλικρίνεια… Όλα».

Κάποια από αυτά τα στοιχεία διακρίνει ακόμη στη Θεσσαλονίκη. «Αγαπώ πολύ
τον τόπο μου. Η Θεσσαλονίκη είναι αυτοδημιούργητη και αυτοδύναμη. Σίγουρα
είναι ρομαντική και ερωτική πόλη. Τη λένε κι ένα μεγάλο χωριό, δεν παύει όμως
σ’ αυτό το μεγάλο χωριό να έχεις γνωστούς και φίλους και ανά πάσα στιγμή
μπορείς να τους βρεις».