ΡΙΠΕΣ Καμώματα

ΧΡΕΙΑΣΤΗΚΕ να μπει ο Φεβρουάριος…

ΝΑ λήξει, δηλαδή, «άγονο» για τα υπό κατάληψη δημόσια σχολεία το πρώτο τετράμηνο…

ΓΙΑ να αντιληφθούν και οι συμπαριστάμενοι ­ αν όχι συμπρωταγωνιστές ­
στις καταλήψεις καθηγητές πως άλλη έπρεπε να ήταν και αυτών η στάση…

ΚΑΙ διαφορετικά ­ και ασφαλώς αποτελεσματικότερα ­ θα έπρεπε να βοηθήσουν…

ΤΟΣΟ τους μαθητές τους όσο και τον διάλογο για την Παιδεία.

ΔΙΟΤΙ αν ­ από τη μία ­ ο υπουργός Παιδείας εμφανίστηκε ­
καθυστερημένος και αυτός ­ να κάνει υποχωρήσεις και να ζητεί συνέχιση του διαλόγου…

ΚΑΙ αν ­ από την άλλη ­ οι μαθητές των καταλήψεων ήταν φανερό πως
οδηγούντο στον αναπόφευκτο αυτοεγκλωβισμό τους…

Η ΗΓΕΣΙΑ της ΟΛΜΕ κατάφερε το ιλαροτραγικό να μην μπορεί καν να συνεδριάσει…

ΣΕ γραφεία κατειλημμένα και σε κλίμα τόσης φόρτισης ­ αργά το
κατάλαβαν, αν το κατάλαβαν ­ που η ίδια τροφοδότησε.

ΚΑΙ αν ακόμη υποτεθεί πως τόσους μήνες έδιναν αγώνα γοήτρου και ουσίας,
τον οποίο η κοινή γνώμη δεν μπόρεσε να εννοήσει…

ΑΡΚΕΣΕ το φιάσκο των τελευταίων ημερών με την αμηχανία όλων στα υπό
κατάληψη γραφεία…

ΜΕ τις καταγγελίες των μεν εναντίον των δε και αντιστρόφως…

ΚΑΙ με την έσχατη μαραθώνια διάσκεψη που γυρίζει περί τον άξονα των
ίδιων και σε βάδην επί τόπου…

ΚΑΙ όλως αμφίβολο είναι αν ­ και πότε ­ θα καταλήξει σε καθαρή,
«ευανάγνωστη» απόφαση.