ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Τι κάνουμε;

Ο ΛΟΓΟΣ στους αναγνώστες. Ο Γ. Κατσάνος, Ελευθερίας 19, Ναύπακτος, γράφει:

«Καθημερινά γινόμαστε μάρτυρες συγκλονιστικών σκηνών ανθρώπινου πόνου. Τα ΜΜΕ
συχνά προβάλλουν εικόνες σκελετωμένων πτωμάτων και τυμπανισμένων παιδιών. Κάθε
τόσο διαβάζουμε πίνακες και ακούμε αριθμούς: ο υποσιτισμός και οι αρρώστιες
χτυπούν. Κάθε χρόνο 14.000.000 παιδιά οδηγούνται στην πόρτα του χάρου. 250.000
παιδιά τυφλώνονται από έλλειψη βιταμινών. 230.000 παραλύουν από
πολιομυελίτιδα. 2.500.000 πεθαίνουν από αφυδάτωση. Πόσοι ακόμη δε χάνονται
καθημερινά από πολέμους και επαναστάσεις.

Τα λόγια ενός νέου πατέρα, που η πείνα τον έκανε να δείχνει πολύ γέρος, είναι
χαρακτηριστικά: “Όταν φωνάζουν τα παιδιά μου από την πείνα, όταν πεσμένα κάτω
με κοιτούν γεμάτα παράπονο περιμένοντας κάτι από μένα, τότε το πιο δύσκολο
πράγμα στον κόσμο είναι να είσαι πατέρας!”.

Αλήθεια, τι κάνουν οι άνθρωποι μπροστά σ’ αυτόν τον ανθρώπινο πόνο; Τι κάνουν
οι κυβερνήτες; Τι κάνουν οι χριστιανοί, με ή χωρίς εισαγωγικά;

Ποιος άραγε φταίει για κάθε ανθρώπινο πόνο; Πρώτα απ’ όλα φταίει ο ίδιος ο
άνθρωπος. Ενδιαφέρεται μόνο για το άτομό του, για την καλοπέρασή του κι αγνοεί
τον συνάνθρωπό του. Φταίνε οι επαναστάσεις και οι πόλεμοι, που αφήνουν πίσω
τους συντρίμμια. Φταίνε τα ολοκληρωτικά καθεστώτα, που απομυζούν τους λαούς
τους. Φταίει η οικονομική εξάρτηση των αδύνατων κρατών, που τα υπέρογκα χρέη
εμποδίζουν ή περιορίζουν τις επιχορηγήσεις για υγεία και πρόνοια. Ένα
παράδειγμα εξάρτησης; Το 1979 οι πλούσιες χώρες δάνεισαν 40 δισ. δολάρια στις
φτωχές χώρες. Σήμερα πρέπει να επιστρέψουν 60 δισ. δολάρια μόνο για τόκους. Τι
προϋπολογισμούς να συντάξουν; Έτσι οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι και οι
φτωχοί φτωχότεροι.

Γύρω μας απλώνεται πολύς ανθρώπινος πόνος: φτώχεια, αρρώστιες, ορφάνια,
θάνατοι, εγκατάλειψη, διαζύγια, χωρισμοί κ.ά.

Είναι αλήθεια ότι τα όποια κοινωνικά προβλήματα δεν λύνονται με ευχολόγια και
ελεημοσύνες. Όμως μέσα σ’ αυτή τη μεγάλη… έρημο, ας υπάρξει και μια μικρή όαση».