ΜΑΤΙΕΣ Το γράψιμο

ΠΑΛΙΑ, έμπαιναν στη δημοσιογραφία, κατά κανόνα, άνθρωποι που είχαν σχέση με το
γράψιμο. Λογοτέχνες, ποιητές, αλλά και νέοι, που τα κείμενά τους τα
χαρακτήριζαν στρωτή γλώσσα, κάποιο στυλ και μια μικρή λάμψη, μερικές φορές.
Σιγά σιγά, με την καθημερινή έφοδο χιλιάδων γεγονότων, απ’ όλο τον κόσμο, οι
γραφιάδες περιορίσθηκαν στα αναγνώσματα, τις επιφυλλίδες και το χρονογράφημα.
Η δουλειά, η λάτρα της εφημερίδας, γινόταν πια από τους ρεπόρτερς και τους
ριράιτερς, σ’ ένα ποσοστό 90%. Όσο για τους νέους, που «είχαν πένα», με το που
περνούσαν την πόρτα του αρχισυντάκτη, πανικοβάλλονταν. Γιατί ο αρχισυντάκτης,
μ’ ένα βλοσυρό βλέμμα, τους προειδοποιούσε: «Εδώ, κάνουμε δημοσιογραφία.
Θέλουμε κομμάτια σύντομα, περιεκτικά και εύληπτα. Και μια λεπτομέρεια: όλα τα
κομμάτια, όταν χρειάζεται, κόβονται. Τα πάντα κόβονται. Εκτός από τον τίτλο
και την υπογραφή».

Ένας νέος συντάκτης, που πιάνει δουλειά, στους καιρούς μας, σε εφημερίδα, αν
έχει ταλέντο, πρέπει να το κρατήσει για τον εαυτό του. Να μην τ’ αφήσει να
φανερωθεί στο δημοσιογραφικό κείμενό του. Γιατί οι συνάδελφοι, ολόγυρα, θα του
κάνουν πλάκα. Και ο αρχισυντάκτης, θα του βάλει τις φωνές. Αυτό, είναι γενικός
κανόνας. Γιατί υπάρχουν και ρεπορτάζ (ελεύθερο, αστυνομικό, δικαστικό κ.λπ.)
που σηκώνουν γράψιμο πλούσιο σε εικόνες, σε σχήματα, σε αναφορές.

Το πολιτικό ρεπορτάζ, από τη φύση του, δεν επιτρέπει «πετάγματα». Τα πράγματα,
εδώ, είναι πολύ δύσκολα. Ο πολιτικός συντάκτης, δεν επιτρέπεται να παρασυρθεί,
ούτε στιγμή, από τον γραφιά, που ενδεχομένως κρύβει μέσα του. Κι ακόμα,
οφείλει να χρησιμοποιήσει διάφορα κλισέ, που τα κληρονόμησε από παλαιότερους
συναδέλφους του. Κλισέ, που τα συνήθισαν, με τα χρόνια και οι αναγνώστες. Και
δεν μπορούν χωρίς αυτά. Αποτέλεσμα: το πολιτικό ρεπορτάζ, από άποψη
γραψίματος, σε όλες, σχεδόν, τις εφημερίδες, είναι, περίπου, πανομοιότυπο.
Ξερό, γρήγορο κείμενο, ψυχρό. Πώς να υποψιαστεί, λοιπόν, ο αναγνώστης, πως
αυτός που γράφει ένα τέτοιο κείμενο, έχει μια καρδιά που πάλλεται, μια
φλογίτσα που τον καίει, το ταλέντο, δηλαδή, ενός γραφιά;

Είναι η περίπτωση του Γιώργου Παπαχρήστου, πολιτικού συντάκτη των «ΝΕΩΝ». Το
βιβλίο του, το μυθιστόρημα «Σκιές στο περιστύλιο» (εκδόσεις Λιβάνη) με
αιφνιδίασε. Το διάβασα σε χειρόγραφο, σε δύο μέρες! Μονορούφι! Και του είπα,
να μην το αφήσει στο συρτάρι του. Με άκουσε. Το έργο, βρίσκεται ήδη στα χέρια
χιλιάδων ανθρώπων. Που είμαι βέβαιος ότι θα γοητευθούν, από το ευαίσθητο
βλέμμα του συγγραφέα και την άνεσή του να αφηγείται μια συναρπαστική ερωτική ­
και όχι μόνο ­ ιστορία, χωρίς να κομπιάζει, χωρίς να δειλιάζει και χωρίς να
κουράζει ­ το πιο σημαντικό ­ τον αναγνώστη.