ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Και η φυγή δεν έγινε…

ΕΧΩ ήδη ανοίξει την πόρτα, παλτό, γάντια και κασκόλ, τα κλειδιά ­ τα δικά μου
κλειδιά ­ στο χέρι, ρίχνω μια τελευταία ματιά πίσω μου και ετοιμάζομαι να βγω
στον παγωμένο αέρα και τη βροχή, θυμάμαι ότι τα μαλλιά μου είναι ακόμη
βρεγμένα, αλλά δεν γυρίζω πίσω…

Δεν είπα ότι φεύγω, συνήθεια παλαιόθεν, οι φυγές είναι άλλωστε στην
πραγματικότητα μια βαθιά προσωπική υπόθεση, δεν χωρούν σε ανακοινώσεις και αναλύσεις…

Περπατώ στους έρημους δρόμους, η βροχή μού μοιάζει ένα δεύτερο προστατευτικό
παλτό ­ πάντα είχα καλή σχέση μαζί της, από τότε, από τα Γιάννινα. Πιάνω τον
εαυτό μου να νοσταλγεί κιόλας την Ιουστίνη που άφησα, συνεχίζω όμως να
περπατάω με τον ίδιο ρυθμό…

Ξαφνικά, αλλά χωρίς κανέναν τρόμο, διαπιστώνω ότι δεν περπατώ μόνη μου, ότι ο
ήχος που ακούω δεν είναι μονάχα των δικών μου βημάτων κι όταν νιώθω το χέρι
στο μπράτσο μου, σταθερό και σίγουρο ­ για τη θέση του, λέω, ή για την
ιδιοκτησία του, ποιος ξέρει ­ δεν ξαφνιάζομαι…

Προχωρούμε βουβοί, δεν ξέρω για πόση ώρα, δεν μιλούμε για τη φυγή μου, δεν
ρωτώ πού την έμαθε ή γιατί ήρθε να την εμποδίσει, στην ηλικία μου ξέρω πια πως
υπάρχουν και κάποια πλάσματα με ευφυΐα τόσο διευρυμένη, που γίνεται ένα με το ένστικτο…

Όταν οι λέξεις εισέρχονται στη σιωπή δεν είναι γι’ αυτά, είναι για τα άλλα, το
απέραντο νευρωτικό μωσαϊκό, που όμως πάλι είμαστε εμείς…

Δεν ξέρω ποιος οδήγησε τα βήματα πίσω στην πόρτα, δεν έχει και σημασία,
συνένοχοι είμαστε ούτως ή άλλως, μπαίνω μέσα και βγάζω όλα τα μουσκεμένα ρούχα
­ και κοιτάζομαι σε τούτο τον ιδιότυπο καθρέφτη μου που ήρθε μαζί…

Είναι η πρώτη φορά εδώ και μέρες που δεν φοβάμαι.