Ο Στ. Αλεξίου εξηγεί γιατί δικάζεται

Διαμαρτύρεται ο επίτιμος πρόεδρος Εφετών κ. Στέργιος Αλεξίου για το δημοσίευμα
των «ΝΕΩΝ» της 9/1/99, που είχε τίτλο «Πρόεδρος Εφετών… στο εδώλιο του
Εφετείου για τα κοσμήματα» και επισημαίνει πως δεν παραπέμφθηκε σε δίκη για
κλεπταποδοχή και ηθική αυτουργία σε κλοπή που φέρεται ότι διέπραξε η οικονόμος
του Ευθυμία Δημούδη, αλλά για ψευδορκία, συκοφαντική δυσφήμηση και ψευδή καταμήνυση.

Τα δύο τελευταία αδικήματα, όπως ο κ. Αλεξίου τονίζει, σχετίζονται με την
αναφορά του προς τον αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Δημ. Τσεβά, στις 11/9/92,
για ενδεχόμενη ανάμειξη του αντιδίκου του κ. Κων. Γιώτα σε κυκλώματα
διακίνησης ναρκωτικών. «Αυτή είναι η πραγματική αιτία της εμπλοκής μου στην
επτάχρονη περιπέτειά μου και όχι η “κλοπή” της γηραιάς Δημούδη, όπως από λάθος
ενημέρωση μνημονεύεται», προσθέτει ο κ. Στέργιος Αλεξίου, στου οποίου την
επιστολή που απευθύνει στα «ΝΕΑ» αναφέρονται τα ακόλουθα:

«Για να γίνει όμως αντιληπτή η πλοκή, η έκταση της όλης υποθέσεως και τα
πραγματικά αίτια, που εύλογα δημιούργησαν τον προβληματισμό σας, παραθέτω
δειγματοληπτικώς τα παρακάτω παράδοξα πλην αποκαλυπτικά περιστατικά:

1. Την σε βάρος της από 20ετίας εξυπηρετούσης το σπίτι μου, λευκού ποινικού
μητρώου και αψόγου βίου, 60χρονης οικονόμου μου, κατασκευή κατηγορίας για
δήθεν κλοπή, που μεθοδεύθηκε χωρίς κατάθεση μηνύσεως, αλλά με 11 διαρκώς
μεταβαλλόμενες καταθέσεις των από 30ετίας φίλων της και τρεις σε βάρος της
παράνομες έρευνες στη Ρόδο και Θεσσαλονίκη (με τη βοήθεια ιδιωτικών ντετέκτιβ
στις τελευταίες), κατά τις οποίες “αναγνωρίσθηκαν” από τους μηνυτές και
κατασχέθηκαν ως πειστήρια 1 παιδικό πιστολάκι, 2 ζεύγη γυναικεία παπούτσια, 4
πλαστικά τάπερ, 1 σεμέν και 751.000 δρχ. που ήδη της απεδόθησαν δικαστικώς
γιατί ήταν δικά της.

2. Την εναντίον της απόδοση κλοπών αρχικά 2 αντικειμένων που με την πρώτη
κατάθεση αυξήθηκαν σε 45 και με τις μεταγενέστερες προσθήκες περιέλαβαν
χρήματα 5.000.000 δρχ., επιταγή 6.800.000 δρχ., ρουμπίνια και διαμάντια, ώστε
να υπερβεί η “κλοπή” τα 17.000.000 δρχ. που τελικά μετά τις αλληλοδιάδοχες
απαλλαγές της για 16.000.000 δρχ. συρρικνώθηκε σε 29 αμφισβητούμενα
αντικείμενα (4 αλυσιδίτσες, 7 ψευτοκολιέ, 7 ψευτοκοσμήματα, 2 διακοσμητικά και
9 προσωπικά είδη) αξίας δήθεν 1.200.000 δρχ. περίπου, για τα οποία όμως η
πραγματογνωμοσύνη που διεξήχθη απεφάνθη κατά την από 12/6/98 έκθεση ότι δεν
επρόκειτο για “μπριγιάν και τιμαλφή”, αλλά για ευτελή “ψευτοκοσμήματα
(στρας)”, για τα οποία και καταδικάσθηκε ύστερα από αναίρεση κατ’ έφεση η
Δημούδη σε 5 μήνες φυλάκιση (και όχι 7 όπως λανθασμένα αναγράφεται) αλλά έχει
ασκήσει ήδη αναίρεση.

3. Την ομαδική κατόπιν ενέδρας μέχρι αιματώσεως και λιποθυμίας της, κακοποίησή
της στη Θεσσαλονίκη από τους μηνυτές και τρίτους, εξ αφορμής προδήλως των
αποκαλύψεών της σχετικά με τη χρησιμοποίησή της εν αγνοία της για τη μεταφορά
ενός ύποπτου πακέτου άσπρης σκόνης και οι οποίοι καταδικάσθηκαν από το
Τριμελές Πλημ/κείο Θεσσαλονίκης (17626/96 απόφ.) για τη σωματική βλάβη της.

4. Την κατά την 2/11/92 καταλήστευση του διαμερίσματος του Αντ/λέως Πληκ/κών
τότε που ετόλμησε να ασκήσει ποινική δίωξη εναντίον αστυνομικών και άλλων
σχετικά με τις γενόμενες σε βάρος της Δημούδη έρευνες και πιστοποιήσεις.

5. Την μετά ταύτα ποινική δίωξη 4 διακεκριμένων ιατρών που την περιέθαλψαν,
του γνωστού δικηγόρου Ρόδου που την υπερασπίσθηκε και εμού που την
συμπαραστάθηκα κατά την διαταχθείσα “προφυλάκισή” της, ως κατ’ επάγγελμα, κατ’
εξακολούθηση και ιδιαιτέρως επικίνδυνης κλέφτρας.

6. Την εν συνεχεία κατασκευή σε βάρος μου πλέον των 25 αδικημάτων, από
“κλεπταποδοχής” μέχρι “υποθάλψεως εγκληματίου” κ.ά. και την υποβολή εναντίον
μου αλλεπάλληλων μηνύσεων και αναφορών προς την Υπηρεσία μου, ώστε να
τρομοκρατηθώ και να εγκαταλείψω απροστάτευτη τη μη έχουσα στον ήλιο μοίρα
αγαθή αλλά άτυχη αυτή γυναικούλα.

7. Την πρόταση ως μάρτυρα κατηγορίας εναντίον μου του προαχθέντος ήδη στα
ανώτατα κλιμάκια και υπηρετούντος εκτός Ρόδου αξιωματικού της ΕΛ.ΑΣ., που
επεστάτησε στην άνευ μηνύσεως καταγγελτήρια κατάθεση για την “κλοπή” και
πρωτοστάτησε στην κατάσχεση ως πειστηρίων των παπουτσιών και του παιδικού πιστολιού.

8. Την συνακόλουθη επιστράτευση εναντίον μου γνωστής Ρόδιας, που 5 έτη μετά
την εκ Ρόδου αποχώρησή μου εχρησιμοποιήθη για να υπογράψει βδελυρή μήνυση και
τις καταφανώς προκατασκευασμένες ανήκουστες, ψεύτικες αναφορές της προς την
ηγεσία της Δικαιοσύνης, που το γνήσιο της υπογραφής των τελευταίων εθεωρήθη
υπό αστυνομικών οργάνων Ρόδου, αλλά οι οποίες κατέρρευσαν λόγω του ψεύδους των.

9. Την μετά πάροδο 33 ημερών από της κατά την 11/7/97 καταχωρήσεως στο βιβλίο
δημοσιεύσεων του Πρωτοδίκου βουλεύματος άσκηση κατά την 14/8/1997 εκπροθέσμως
εφέσεως κατ’ αυτού και την μετά ταύτα εξαφάνιση του πρώτου και παραπομπή μου
στα Δικαστήρια Ρόδου αντί Αθηνών, όπως είχα παραπεμφθεί πρωτόδικα.

10. Την μη έχουσα προηγούμενο στα Ελληνικά χρονικά πρωτοφανή, ανήκουστη και
αστραπιαία ­ εντός 10 λεπτών από της εγκλήσεως ­ παράνομη σύλληψή μου και την
πλέον των 2 1/2 ωρών κατακράτησή μου κατά τη νύκτα της 6 προς 7/11/1998 στο
Αστ. Τμήμα Ρόδου για εξύβριση δια του Τύπου, που δήθεν υπονοούσα με την
δημοσιευθείσα στην εφημερίδα Ροδιακή σε απάντηση σε βάρος μου δημοσιεύματος εξ
αφορμής των αιτήσεων εξαιρέσεως, ασχέτου προς τον μηνυτή επιστολής μου.

Η απαρίθμηση είναι ενδεικτική. Τα περιστατικά όμως διαφωτιστικά, ώστε ο
καθένας πλέον αντιλαμβάνεται τι υποκρύπτεται όπισθεν της περιέργου αυτής
υποθέσεως. Τι ακριβώς συμβαίνει».