ΜΑΤΙΕΣ Τα μπλόκα

«… ΟΙ ΜΑΘΗΤΕΣ της Αττικής πραγματοποίησαν συνολικά 16 αποκλεισμούς
μετατρέποντας την κυκλοφορία της πόλης σε ένα ατέλειωτο εκνευριστικό
μποτιλιάρισμα. Η εθνική οδός, η λεωφόρος Βουλιαγμένης, η λεωφόρος Αλεξάνδρας,
η λεωφόρος Γαλατσίου, η λεωφόρος Ηρακλείου, η λεωφόρος Κατεχάκη, η οδός Μουσών
στο Ψυχικό, η Βασ. Γεωργίου στο Χαλάνδρι, η λεωφόρος Δεκελείας, η Π. Ιωακείμ
στη Ν. Σμύρνη, ήταν οι δρόμοι που απέκλεισαν χθες οι μαθητές (…). Τα μπλόκα
θα συνεχισθούν, δήλωσαν αργά χθες οι εκπρόσωποι των μαθητών, αδιαφορώντας, για
το αν θα κάνουν δύσκολη τη ζωή χιλιάδων Αθηναίων, που χασομερούν μέσα στα
παγιδευμένα αυτοκίνητά τους με τεντωμένα νεύρα…» («Καθημερινή», Τρίτη 19/1/99).

«Τα μπλόκα θα συνεχισθούν…». Που σημαίνει, ότι θα συνεχισθεί και η
ταλαιπωρία όλων των εργαζομένων, όχι μόνο στην πρωτεύουσα, αλλά και στη
Θεσσαλονίκη και στον Πειραιά και στην Πάτρα ­ παντού. Τα παιδία ΔΕΝ παίζει.
Αντίθετα, δείχνουν πεισμωμένα και ανυποχώρητα. Το διαβάζω στα μάτια του μικρού
Γαβρήλου, που κάνει δηλώσεις, εκ μέρους των συμμαθητών του, κάθε βράδυ, σε
όλες τις τηλεοράσεις.

«Τα μπλόκα θα συνεχισθούν…». Αυτό μάθαμε στα παιδιά. Στα παιδιά μας. Τα
μάθαμε να κάνουν μπλόκα. Να κλείνουν τους δρόμους, για να μην μπορεί να
περάσει κανένα αυτοκίνητο. Πόσες και πόσες φορές δεν έχουν αποκλεισθεί οι
εθνικές οδοί, από τα τρακτέρ των αγροτών; Πόσες και πόσες φορές, δεν έχει
κοπεί η Ελλάδα στα δύο; Πόσες και πόσες φορές, η Σταδίου, η Πανεπιστημίου, η
Βασ. Σοφίας, η Ακαδημίας, δεν έχουν μείνει εκτός κυκλοφορίας, για να περάσουν
με τα πανό τους, 150 εργάτες, υπάλληλοι, δημοσιογράφοι, συνταξιούχοι, μικρομεσαίοι;

Τα ‘παμε και τα ξανάπαμε, χίλιες φορές, σ’ αυτή τη στήλη: δεν μπορεί, ο
υπάλληλος της ΔΕΗ, που διεκδικεί αύξηση και δεν την παίρνει, να πατάει ένα
κουμπί και να βυθίζει τη χώρα στο σκοτάδι. Δεν μπορεί, ο υπάλληλος της ΕΥΔΑΠ,
για τον ίδιο λόγο, να αφήνει την Αθήνα χωρίς νερό. Δεν μπορεί ο ταξιτζής, που
η κυβέρνηση δεν του ικανοποιεί κάποιο αίτημα, να κλείνει την πλατεία
Συντάγματος, από πάνω κι από κάτω, δημιουργώντας έμφραγμα σε μια πόλη με
εκατομμύρια κατοίκους.

Εμείς τα είπαμε, εμείς τ’ ακούσαμε. Ποτέ, κανείς, εν ονόματι της δημοκρατίας,
δεν θέλησε να βάλει φρένο σ’ αυτή την τακτική. Στην τακτική τού να κάνουν
δύσκολη τη ζωή των πολλών, κάποιες μειοψηφίες, που αδικούνται ή νομίζουν ότι
αδικούνται. Γιατί να μη γίνεται η όποια πορεία στο πεζοδρόμιο, αλλά στο
κατάστρωμα της Σταδίου; Γιατί οι μαθητές να μην κάνουν συλλαλητήριο στο Πεδίον
του Άρεως; Γιατί η ζωή μας να στριμώχνεται, συνεχώς, σε αδιέξοδα; Ρωτάω και
απάντηση, βέβαια, δεν περιμένω…