ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΠΕΠΟΝΗΣ Χώρισαν το ΠΑΣΟΚ στους «δικούς μας… και στους άλλους»

ΕΝΑ ΚΑΤΗΓΟΡΩ στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ και προσωπικά στον Πρωθυπουργό Κώστα Σημίτη
απευθύνει ο πρώην υπουργός Αναστάσιος Πεπονής, εν όψει του Συνεδρίου του
κυβερνώντος κόμματος τονίζοντας πως χώρισαν το ΠΑΣΟΚ «στους δικούς μας» και
τους «άλλους».

«Όποιος μπορεί να πληρώσει, εγγράφει οπαδούς. Ευτελίστηκαν οι κομματικοί μας
θεσμοί. Αντί να συμβάλουμε στην εξυγίανση της δημόσιας ζωής, αναπτύσσουμε τη
νοσηρότητα στις ίδιες τις τάξεις μας», τονίζει στη συνέντευξή του στα «ΝΕΑ».

Και όταν ερωτάται γιατί δείχνει τόσο απογοητευμένος από τον κ. Κώστα Σημίτη,
τον οποίο ψήφισε πριν από τρία χρόνια στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ για
την ανάδειξή του στο πρωθυπουργικό αξίωμα, δηλώνει: «Δεν ψήφισα αρχηγό ομάδας
ή παρέας. Δεν μπορούσα καν να υποθέσω ότι η ανάδειξη πρωθυπουργού θα
εχρησιμοποιείτο ως εφαλτήριο όχι απλώς για την εκλογή ύστερα ενός προέδρου του
ΠΑΣΟΚ, αλλά ως ορμητήριο για την επιβολή μιας νικήτριας ομάδας, που θα
εξουσίαζε το ΠΑΣΟΚ…».

Ο Αναστάσιος Πεπονής, με μακρά προσωπική και οικογενειακή παράδοση στο
«δημοκρατικό στρατόπεδο» και κυρίως με μια έκδηλη αυστηρότητα για όλους, και
πρωτίστως για τον εαυτό του, δεν υψώνει τον τόνο της φωνής του, ακόμη και όταν
προβαίνει σε βαριές καταγγελίες.

Νηφάλιος, με συναίσθηση «των ιστορικών στιγμών», έχοντας στο ενεργητικό του,
όπως λένε «εχθροί» και «φίλοι» του, ότι στάθηκε στις δύσκολες στιγμές της
«δημοκρατικής παράταξης» και των Παπανδρέου, το ’65 και το ’89, εκδηλώνει την
έντονη ανησυχία του για την Ελλάδα.

Η χώρα επαφίεται, όπως χαρακτηριστικά παρατηρεί, «σε έναν χειρισμό των εθνικών
της θεμάτων με νοοτροπία σπουδαστηρίου του Διεθνούς Δικαίου και με καλλιέργεια
ψευδαισθήσεων στο λαό για την ευρωπαϊκή αλληλεγγύη και την “κοινή ευρωπαϊκή
εξωτερική πολιτική”, που τον αφοπλίζει ψυχολογικά».

Ο πρώην υπουργός και κορυφαίο στέλεχος της λεγόμενης «εσωκομματικής
αντιπολίτευσης» του ΠΑΣΟΚ, κατηγορεί την κυβέρνηση για «το φιάσκο της
Μαδρίτης» και επισημαίνει ότι «η περιπέτεια με τους S-300 μείωσε οδυνηρά το
γόητρο της Ελλάδας».

Ο κ. Πεπονής στη συνέντευξή του στα «ΝΕΑ» κάνει λόγο για ιδεολογική σύγχυση
στις τάξεις του ΠΑΣΟΚ, για τις ομάδες που άρχισαν να εμφανίζονται από το 1988,
για επιτεινόμενη αποδυνάμωση της λαϊκής κυριαρχίας, για συμπίεση του λαϊκού
εισοδήματος, για ακμάζουσα παραοικονομία και αναφέρεται στο κείμενο των «11».

Μιλάει για τα φαινόμενα Αβραμόπουλου και Χριστόδουλου, που έρχονται πρώτοι
στις δημοσκοπήσεις. Τονίζει ότι όλα αυτά που παρατηρούνται έχουν την εξήγησή
τους στην «εγκατάλειψη των αξιών, στην υποτίμηση του πατριωτισμού, στην έξαρση
του οικονομισμού και του εγωκεντρισμού». Και επισημαίνει ότι οι μεγάλοι ηγέτες
δεν αναδεικνύονται μέσα από τα γκάλοπ.

Όσο για το φλέγον πρόβλημα της Παιδείας, ο κ. Πεπονής αποφεύγει τις
επιφανειακές αναλύσεις. Αν και πιστεύει ότι «ο υπουργός Παιδείας αποβλέπει στο
σωστό αποτέλεσμα», σημειώνει ότι εκπαιδευτική μεταρρύθμιση χωρίς την ψυχική
συμμετοχή των εκπαιδευτικών δεν γίνεται. Και επισημαίνει: «Το κλειδί της
επιτυχίας βρίσκεται στον εκπαιδευτικό κόσμο. Η συμμετοχή του στην προσπάθεια,
ως προϊόν διαπραγμάτευσης, δεν θα αποδώσει».

Ο κ. ΠΕΠΟΝΗΣ στη συνέντευξή του στα «ΝΕΑ» εξηγεί στην αρχή ποια είναι η ουσία
της διαφωνίας του με την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ:

«Ξεκινά από τις βασικές αρχές και την πολιτική ταυτότητα του ΠΑΣΟΚ. Η σημερινή
ηγεσία αποφεύγει να αναδείξει τα βασικά θέματα και να προτείνει σαφείς
απαντήσεις, με τις οποίες να προσδιορίζεται η φυσιογνωμία και η αποστολή του
Κινήματος. Τα ισοπεδώνει όλα και καλλιεργείται έτσι στις τάξεις του η
ιδεολογική σύγχυση».

ΕΡ.: Ας το συγκεκριμενοποιήσουμε. Μπορείτε να αναφέρετε
ενδεικτικά συγκεκριμένα θέματα βασικής διαφωνίας;

ΑΠ.: Αποφεύγει να αντιμετωπίσει την επεκτεινόμενη αποδυνάμωση της λαϊκής
κυριαρχίας και τη μεταφορά εξουσιαστικής δύναμης στα οικονομικά κέντρα.
Πρόκειται για το καίριο πρόβλημα της δημοκρατίας σήμερα. Οφείλομε σαφή
απάντηση, που να την επιβεβαιώνει βέβαια η πολιτική μας πρακτική. Μας
παραπέμπει η ηγεσία στην «κοινωνία των πολιτών». Αποφεύγει να αναφερθεί στο
λαό ως πολιτικό σώμα. Και παρακολουθεί παθητικά μια κοινωνία που δεν
εξελίσσεται σε κοινωνία πολιτών, αλλά ιδιωτών και καταναλωτών.

Ενθαρρύνει τη λανθασμένη εντύπωση ότι το κράτος – έθνος παρακμάζει και τα
εθνικά συμφέροντα τάχα παραμερίζονται. Παρασιωπά ότι άλλα κράτη – μέλη της
Ευρωπαϊκής Ένωσης διατηρούν στο ακέραιο την επιδίωξη των εθνικών συμφερόντων,
με φορέα βέβαια το κράτος – έθνος. Πριν από λίγες μέρες, ο σοσιαλιστής
πρωθυπουργός Ζοσπέν ξεκαθάρισε ότι η Γαλλία δεν θα παραιτηθεί από το έθνος, οι
Γάλλοι θα επιζήσουν και ως λαός και ως έθνος.

Αποφεύγει να απαντήσει εάν αποβλέπουμε σε μια Ευρωπαϊκή Ένωση των λαών και της
κρατικής τους έκφρασης ή εάν αποδεχόμαστε μια Ευρώπη υποταγμένη στα κέντρα των
Βρυξελλών και στην ηγεμονία των ισχυρών μελών της.

Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

ΕΡ.: Πάντως, η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ και η κυβέρνηση εμφανίζουν θετικούς
δείκτες στην οικονομία. Για παράδειγμα θεωρούν ως
επίτευγμα ότι ο πληθωρισμός κινείται σε πολύ ικανοποιητικά επίπεδα…

ΑΠ.: Η κυβέρνηση δίνει με αποτελεσματικότητα τη μάχη για τη μείωση του
πληθωρισμού. Αλλά αυτή η μάχη μεθοδεύεται με συμπίεση του εισοδήματος των
λαϊκών στρωμάτων, ενώ τα μεγάλα κέρδη των ισχυρών γίνονται μεγαλύτερα.
Παράλληλα αφήνει να ακμάζει η παραοικονομία. Ζητεί περικοπές δημοσίων δαπανών.
Εγκρίνει όμως δαπάνες για περιττές πολυτέλειες και δεν τολμά επιβαλλόμενες περικοπές.

Αποδέχεται παθητικά την παγκοσμιοποίηση, την ωραιοποιεί ως «παγκοσμιοποίηση
της παραγωγής», ακόμα ανακαλύπτει και θετικές πλευρές! Άλλο όμως η αναγνώριση
μιας πραγματικότητας για να αντιμετωπιστεί, και άλλο η πρόθυμη υποταγή.

ΕΡ.: Κι ενώ τα γεγονότα «τρέχουν», το Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ
πραγματοποιείται μέσα σ’ αυτές τις συγκυρίες,
τρεις μόλις μήνες πριν από τις ευρωεκλογές. Τι προβλέπετε
για τη διεξαγωγή του, και, αλήθεια, γιατί
αντιταχθήκατε στις ομαδικές εγγραφές;

ΑΠ.: Η ένταξη στις οργανώσεις μας πρέπει να είναι προσωπική συνειδητή επιλογή.
Αυτό ορίζει σαφέστατα το Καταστατικό μας. Οι ομαδικές εγγραφές δεν απέβλεπαν
σε ενδυνάμωση του ΠΑΣΟΚ αλλά σε εξασφάλιση ψηφοφόρων για την ανάδειξη συνέδρων
και τον έλεγχο του Συνεδρίου. Ακόμα, αυτές οι εγγραφές οδήγησαν σε
συγκεντρωτική καταβολή από τρίτους χρηματικών ποσών για το δικαίωμα εγγραφής,
όπως και ανανέωσής της. Ανταγωνισμός δηλαδή και στο επίπεδο της ταμειακής
ισχύος. Όποιος μπορεί να πληρώσει, εγγράφει οπαδούς.

Ευτελίστηκαν οι κομματικοί θεσμοί μας. Αντί να συμβάλουμε στην εξυγίανση της
δημόσιας ζωής, αναπτύσσουμε τη νοσηρότητα στις ίδιες τις τάξεις μας.

ΠΡΟΣΧΗΜΑ

ΕΡ.: Επομένως διαβλέπετε μια σειρά από κινδύνους για το επικείμενο Συνέδριο
του ΠΑΣΟΚ…

ΑΠ.: Μπορεί να οδηγηθούμε έτσι σε Συνέδριο, στο οποίο οι πολιτικές
αντιπαραθέσεις θα είναι προσχηματικές. Μπορεί ακόμα να επιδιωχθούν
προσυμφωνημένες διανομές της κομματικής εξουσίας, που να καταλήξουν στον πλήρη
έλεγχο της κομματικής ζωής από ορισμένη ομάδα. Αυτά όχι μόνο δεν εμπνέουν το
λαό, αλλά ενισχύουν την αδιαφορία του για τα πολιτικά πράγματα.

ΕΡ.: Εσείς τι ρόλο έχετε σκεφθεί ότι θα μπορούσατε να διαδραματίσετε;
Θα αποδεχόσασταν, για παράδειγμα, μία πρόταση
υποψηφιότητάς σας για το αξίωμα του προέδρου;

ΑΠ.: Προσωπικά δεν είχα καν σκεφθεί υποψηφιότητά μου για τη θέση του προέδρου
του ΠΑΣΟΚ. Ανεξάρτητα όμως από το πρόσωπο, μια υποψηφιότητα αντιπαράθεσης θα
έπρεπε να είναι έκφραση συγκροτημένου συλλογικού υποκειμένου, στο πλαίσιο
πάντα της κομματικής νομιμότητας, με σαφείς θέσεις αρχών και πολιτικής. Θα
έπρεπε ακόμα να μπορεί να συμβάλει, αυτή η υποψηφιότητα, στην ανάκτηση της
κοινωνικής και πολιτικής δυναμικής του ΠΑΣΟΚ, ώστε να αντιπαρατεθεί ουσιαστικά
και όχι ρητορικά στη Ν.Δ., ή και σε κάποιο άλλο νεόκοπο σχήμα της Δεξιάς.

ΕΡ.: Έχουν κυκλοφορήσει ήδη μία σειρά από εισηγήσεις της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ
για το Συνέδριο. Θα τις έχετε διαβάσει ασφαλώς. Ποια
είναι η γνώμη σας;

ΑΠ.: Κείμενα άνευρης πολυλογίας με μακρόσυρτες και κοινότοπες καταγγελίες κατά
του οικονομικού φιλελευθερισμού. Μαζί με αυτές τις καταγγελίες, διακρίνονται
και ρητορικές απόπειρες εξωραϊσμού της πραγματικότητας. Περιορίζομαι να
αναφέρω, ως ένα δείγμα, τη θέση ότι «οι θετικές πλευρές της παγκοσμιοποίησης
δεν ανήκουν σε τάξεις. Ανήκουν στην ανθρωπότητα»!!

Φοβούμαι ότι θα αφήσουν και αυτά τα κείμενα αδιάφορη τη λαϊκή βάση του ΠΑΣΟΚ.
Υπενθυμίζω, τέλος, ότι ένα κόμμα εξουσίας κρίνεται κατά κύριο λόγο από τη
φυσιογνωμία που διαμορφώνει η ασκούμενη πολιτική και η συμπεριφορά της
κυβέρνησης που στηρίζει.

ΕΡ.: Εσείς κύριε Πεπονή στηρίξατε με την ψήφο σας, στη συνεδρίαση
της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΠΑΣΟΚ, τον Ιανουάριο του
’96, τον κ. Κώστα Σημίτη, ο οποίος και εξελέγη
τότε για το πρωθυπουργικό αξίωμα. Δείχνετε όμως να σας έχει
απογοητεύσει η πολιτική που ακολουθεί. Τελικώς, σε τι
διέψευσε τις ελπίδες σας ο Πρωθυπουργός;

ΑΠ.: Δεν ψήφισα αρχηγό ομάδας ή παρέας. Δεν μπορούσα καν να υποθέσω ότι η
ανάδειξη πρωθυπουργού από το ΠΑΣΟΚ τον Ιανουάριο του 1996 θα εχρησιμοποιείτο
ως εφαλτήριο όχι απλώς για την εκλογή ύστερα ενός προέδρου του ΠΑΣΟΚ, αλλά ως
ορμητήριο για την επιβολή μιας νικήτριας ομάδας, που θα εξουσίαζε το ΠΑΣΟΚ.
Που θα το χώριζε στους «δικούς μας» και στους «άλλους».

Ήλπιζα, αντίθετα, ότι θα ήταν η απαρχή μιας εξυγίανσης του ΠΑΣΟΚ, η οποία θα
διέλυε τις ομάδες που είχαν αρχίσει να διαμορφώνονται από το 1988.

ΟΡΙΣΜΕΝΟΙ υποστηρίζουν ότι μετά τον Ανδρέα Παπανδρέου και τον Κωνσταντίνο
Καραμανλή πέρασε η εποχή των μεγάλων ηγετών…

Ωστόσο, δύο πρόσωπα, ο δήμαρχος της Αθήνας Δημήτρης Αβραμόπουλος και ο
Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, συγκεντρώνουν υψηλά ποσοστά στις δημοσκοπήσεις…

ΕΡ.: Πώς το εξηγείτε, κύριε Πεπονή, αυτό το φαινόμενο;
Και τι εκτιμάτε ειδικότερα για την περίπτωση του κ. Αβραμόπουλου;

ΑΠ.: Οι μεγάλοι ηγέτες αναδεικνύονται εάν και αφού κινητοποιήσουν τον λαό ή
ορισμένα στρώματα στην επιδίωξη μεγάλων στόχων.

Οι μεγάλοι ηγέτες δεν αναδεικνύονται μέσα από τις δημοσκοπήσεις.

Ο Αρχιεπίσκοπος έχει ευρεία απήχηση και διότι βρήκε στην κοινωνία μας ένα
μεγάλο κενό.

Την εγκατάλειψη των αξιών, την υποτίμηση του πατριωτισμού, την έξαρση του
οικονομισμού και του εγωκεντρισμού.

Ο δήμαρχος Αθηναίων έχει καταστεί βέβαια πολιτικά υπαρκτός, ταυτόχρονα όμως
και αστάθμητος παράγοντας της πολιτικής ζωής.

Η γενικευμένη, γι’ αυτό και αυθαίρετη, επίκληση της φθοράς του πολιτικού
κόσμου δεν αρκεί βέβαια για να δικαιώσει τη θορυβώδη δημοσιότητα μιας
ενδεχόμενης πολιτικής πρωτοβουλίας του δημάρχου Αθηναίων.

Στήριξη Σημίτη. Τον Ιανουάριο του ’96 ο κ. Πεπονής τον ψήφισε για το πρωθυπουργικό αξίωμα. «Χώρισε το ΠΑΣΟΚ στους δικούς μας και στους άλλους», λέει σήμερα

ΤΗΝ ΕΝΤΟΝΗ ανησυχία του για την πορεία των εθνικών θεμάτων εκφράζει στα «ΝΕΑ»
ο κ. Αναστάσιος Πεπονής.

ΕΡ.: Τα εθνικά θέματα δείχνουν να ‘ναι στο… ψυγείο!
Ορισμένοι κουράζονται ακόμη και να μιλήσουν γι’ αυτά. Ακούς
κάποιους να λένε «να τελειώνουμε με το Κυπριακό». Ακόμη και το
θέμα των πυραύλων S-300 φάνηκε να ξεχνιέται… Συνδέεται αυτό το
τελευταίο ζήτημα με τα μεγάλα εθνικά ζητήματα, Αιγαίο,
Κύπρος, και τον ρόλο μας στα Βαλκάνια; Τι θα επισημαίνατε;

ΑΠ.: Η εγκατάλειψη της πολιτικής του Ανδρέα Παπανδρέου από το 1996, είχε
συνέπειες οδυνηρές. Τώρα η κυβέρνηση προσπαθεί να ξεχάσουμε τα όσα έλεγε για
την περίφημη «κινητικότητα», για την πολιτική της «βήμα-βήμα» προσέγγισης και
σιωπά για το φιάσκο της Μαδρίτης. Όμως, τα αποτελέσματα είναι σαφή. Είναι η
ενθάρρυνση της τουρκικής αδιαλλαξίας και επιθετικότητας.

Είχα εκφράσει και από τις στήλες σας τη συμφωνία μου για ορισμένους από τους
χειρισμούς στην Αλβανία καθώς και για την πολιτική μας στα Βαλκάνια, όπως
εξαγγέλλεται. Όμως, σ’ αυτήν ακριβώς την περιοχή, η περιπέτεια των S-300
μείωσε οδυνηρά το γόητρο της Ελλάδας.

Τώρα στην Κύπρο, ο κίνδυνος να εμπεδωθεί η ομηρεία της είναι υπαρκτός. Ο
κίνδυνος να εξαρτηθεί η εισδοχή της στην Ευρωπαϊκή Ένωση από την καλούμενη
«λύση» του Κυπριακού, είναι επίσης υπαρκτός. Στο Αιγαίο, οι πιέσεις θα
συνεχιστούν. Τα περί κοιτασμάτων πετρελαίου προς εκμετάλλευση είναι
προσχήματα, που καλύπτουν μόνο την πάγια επιδίωξη της Άγκυρας για συγκυριαρχία
στο Αιγαίο.

Επανέρχομαι στα Βαλκάνια. Η συμμετοχή της Ιταλίας στη Βαλκανική Ταξιαρχία,
σηματοδοτεί ότι κάποια μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης εμμένουν στην αντίληψη των
«ζωνών ειδικού ενδιαφέροντος» με αντίστοιχη υποβάθμιση του ρόλου της Ελλάδας
στα Βαλκάνια.

Ο χειρισμός των εθνικών θεμάτων με νοοτροπία σπουδαστηρίου του Διεθνούς
Δικαίου και με καλλιέργεια ψευδαισθήσεων στον Λαό για την ευρωπαϊκή αλληλεγγύη
και «κοινή ευρωπαϊκή εξωτερική πολιτική», αφοπλίζουν ψυχολογικά τον Λαό μας.
Απαιτείται πρώτα απ’ όλα προτεραιότητα στα εθνικά θέματα, εγρήγορση του Λαού
μας. Να σταματήσει η ενθάρρυνση του εγωκεντρικού ευδαιμονισμού και της
αδιαφορίας για τα εθνικά θέματα.

Ακόμα, να εγκαταλειφθεί η πρακτική των λεκτικών πυροτεχνημάτων για εσωτερική
κατανάλωση. Επιβάλλεται η Ελλάδα να καταστήσει ξανά σαφή την ανυποχώρητη
γραμμή της. Πειστικά έναντι διεκδικητών, αλλά και έναντι όλων όσων επίστεψαν
ότι είμαστε επιρρεπείς σε «συμβουλές» και πιέσεις, ώριμοι για επικίνδυνες
διολισθήσεις και παραδοχές. Και χωρίς, βέβαια, πολιτικά απερίσκεπτες δήθεν
επιθετικές πρωτοβουλίες, που καταλήγουν σε τραγικές υποχωρήσεις.

ΠΟΛΛΕΣ φορές και από διαφορετικές πλευρές έχει τεθεί το θέμα συνεργασιών. Το
ΠΑΣΟΚ αρκετές φορές στην ιστορία του έχει αναφερθεί στο ζήτημα αυτό, με πλέον
πρόσφατη περίπτωση αυτή του γραμματέα του κυβερνώντος κόμματος, ο οποίος
ζήτησε να υπάρξει συνεργασία με τον Συνασπισμό.

ΕΡ.: Πιστεύετε πως ήταν μία καλή κίνηση για το ΠΑΣΟΚ;

ΑΠ.: Με λύπη μου διαπιστώνω τη σύγχυση που προκαλούν και την ηττοπάθεια που
ενσπείρουν αντιφατικές δηλώσεις μελών της ηγετικής ομάδας του ΠΑΣΟΚ. Άλλοι
προβάλλουν την ανάγκη πολυκομματικής κυβέρνησης. Άλλοι εμμένουν στην αντίληψη
της εκλογικής αυτονομίας και της κοινοβουλευτικής αυτοδυναμίας. Άλλος,
προτείνει κοινούς συνδυασμούς με τον Συνασπισμό και περνάει έτσι μήνυμα, ότι
για να πάμε σε εκλογές, χρειαζόμαστε και κάποιο δεκανίκι. Αυτά δίνουν την
εικόνα μιας ηγεσίας ανήμπορης να διαμορφώσει και να εκφράσει μια ενιαία άποψη
και θέση σε βασικά ζητήματα κομματικής στρατηγικής. Θέλει, λέει, να
αποκαταστήσει συνοχή στη λαϊκή βάση. Δεν το καταφέρνει, όμως, ούτε στον δικό
της κύκλο.

ΤΟΥΣ τελευταίους μήνες συγκλονίζεται η χώρα από τις μαθητικές και τις
εκπαιδευτικές κινητοποιήσεις. Πέραν τούτου, έχει διαμορφωθεί μία εκρηκτική
κατάσταση στον χώρο της εκπαίδευσης. Ο Αναστάσιος Πεπονής τονίζει για το
πρόβλημα αυτό στα «ΝΕΑ»:

«Η απάντησή μου, ίσως ξενίσει. Οι ακραίες αντιδράσεις οφείλονται και σ’ έναν
λόγο που παραβλέπεται. Ασχολούμαστε με την εκπαίδευση, αλλά αδιαφορούμε για
την Παιδεία του λαού μας και των νέων. Υποβαθμίστηκε ο παιδευτικός ρόλος
σχολείου και γονέων και εκχωρείται σε άλλα κέντρα. Διαμορφώνεται μία κοινωνία
που μειώνει το αίσθημα της ευθύνης, που ενθαρρύνει τη συντεχνιακή νοοτροπία
και τον ατομισμό, που τροφοδοτείται με το άγριο ή ευτελές θέαμα.

Εκπαιδευτική μεταρρύθμιση χωρίς την ψυχική συμμετοχή των εκπαιδευτικών, χωρίς
να κατέχονται οι δάσκαλοι από το αίσθημα υψηλής αποστολής, αλλά και χωρίς
αναγνώριση αυτού του ρόλου τους, δεν επιτυγχάνει.

Στο εντοπισμένο πλαίσιο της εκπαίδευσης, νομίζω ότι ο υπουργός Παιδείας
αποβλέπει σε σωστό αποτέλεσμα. Ασφαλώς, οι καταλήψεις πρέπει να σταματήσουν.
Το κλειδί της επιτυχίας, όμως, βρίσκεται στον εκπαιδευτικό κόσμο. Η συμμετοχή
του στην προσπάθεια, ως προϊόν διαπραγμάτευσης, δεν θα αποδώσει».

ΠΡΙΝ από τις γιορτές των Χριστουγέννων 11 βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, μεταξύ των
οποίων και ο Αναστάσιος Πεπονής, θέλησαν να παρέμβουν καταθέτοντας ένα κείμενο
στη Βουλή.

«Το κείμενο των 11», σημειώνει ο πρώην υπουργός στα «ΝΕΑ», «ήταν απλώς ένα
κείμενο διαμαρτυρίας στην απόπειρα της ηγεσίας να εμφανίσει την έκτοτε
δεδομένη θετική ψήφο μας στη Βουλή, ως προϊόν απειλής και εξαναγκασμού.
Λυπάμαι που ορισμένοι στο δίλημμα που μας τέθηκε “ή δεν επιμένετε στην
κατάθεση της επιστολής ή κάνω πρόωρες εκλογές”, χειροκροτήσανε την απειλή και
επικρίνανε εκείνους, που συμπεριφερθήκανε με συνέπεια και πολιτική ευθύνη».