Η σιωπή των αμνών – Η ώρα της ευθύνης

Γινόμαστε μάρτυρες της δυναμικής επιβολής καταστάσεων και όχι απλώς απόψεων
από ομάδες μειοψηφίας, στην καθημερινή πραγματικότητα της λειτουργίας των
ανωτάτων πνευματικών ιδρυμάτων.

ΟΙ ΟΜΑΔΕΣ αυτές κάθε φορά που μια απόφαση δεν εναρμονίζεται με όσα αυτές
προσπαθούν να επιβάλουν, διαλύουν συνεδριάσεις Συγκλήτων, Τμημάτων, Τομέων
δημιουργώντας καταστάσεις που καμία σχέση δεν έχουν με την ακαδημαϊκή ζωή και δεοντολογία.

Τα συνθήματά τους γράφονται ­ χωρίς ενδοιασμούς ­ επάνω σε μάρμαρα δαπέδων, σε
έργα τέχνης και σε μνημεία πολιτισμού.

Επιβάλλουν καταλήψεις σε αίθουσες διδασκαλίας και γραφεία καθηγητών, εκδιώκουν
υπαλλήλους από τα γραφεία τους, καταλαμβάνουν Πρυτανείες και καταλύουν την
πανεπιστημιακή λειτουργία. Προφασίζονται ότι εκφράζουν αποφάσεις Γενικών
Συνελεύσεων φοιτητικών συλλόγων. Μολονότι καμία «νομιμότητα πλειοψηφίας» δεν
νομιμοποιεί την κατάλυση του Πανεπιστημίου, όλοι γνωρίζουμε ότι οι αποφάσεις
παίρνονται από μικρούς αριθμούς φοιτητών, που είναι παρόντες και που αντέχουν
στις εξοντωτικής διάρκειας διαδικασίες. Αποτέλεσμα: το Πανεπιστήμιο
δυσλειτουργεί, χάνονται πολλές ώρες μαθημάτων, μειώνεται η ύλη,
«διευκολύνονται» οι εξετάσεις, καταρρακώνεται η αξιοπρέπεια του Πανεπιστημίου,
των δασκάλων του και τελικά βεβαίως και των αποφοίτων του.

Όποιοι ακόμη δυσανασχετούν και δεν αποδέχονται μοιρολατρικά τα τεκταινόμενα,
απορούν για τα φαινόμενα και επιρρίπτουν τις ευθύνες στη μειοψηφία του 5%.

Ωστόσο, πολιτικές προσωπικότητες, κυβέρνηση, κόμματα της αντιπολίτευσης,
εκκλησιαστικοί αρχηγοί, πρυτάνεις, ακαδημαϊκοί, καθηγητές, φοιτητές ­ το 95% ­
στη συντριπτική τους πλειοψηφία σιωπούν, θαρρείς κι έχουμε αποδεχθεί ότι δεν
μας μένει τίποτε άλλο από το να «περιμένουμε τους βαρβάρους».

Φαίνεται ότι ο εθισμός σε όσα συμβαίνουν στον ευρύτερο κοινωνικό χώρο (γήπεδα,
εθνικές οδούς, σχολεία) έχει αμβλύνει τις αντιδράσεις μας.

Αν συνεχιστούν αυτά τα φαινόμενα της διάλυσης και ταυτόχρονα συνεχιστεί η
σιωπή της συνενοχής, τότε ακόμα και όταν πετύχουμε τους οικονομικούς δείκτες
της ΟΝΕ και μετά την είσοδό μας σ’ αυτήν, δεν θα λειτουργούμε πλέον ως
κοινωνία οργανωμένη, με σεβασμό στην παράδοση και τους κανόνες της κοινής
λογικής και της δημοκρατίας. Σημαντικός αριθμός γονέων που μεγαλώνουν τα
παιδιά τους χωρίς την αυστηρή τήρηση της αρχής της μείζονος προσπάθειας, κάτι
που φαίνεται να αποδέχονται ευχαρίστως και πολλοί από τους δημόσιους
υπαλλήλους ­ συμπεριλαμβανομένων και ημών των εκπαιδευτικών ­ σιωπούν και
αυτοί. Αποτέλεσμα: διαμορφώνονται διαλυτικές καταστάσεις, σε μια εποχή που ο
ανταγωνισμός είναι δεδομένος και οξυνόμενος και τα εφόδια της γνώσης, της
εργατικότητας, της διαρκούς εκπαίδευσης και επιμόρφωσης αποτελούν στοιχεία εκ
των ων ουκ άνευ, αν θέλουμε να προκόψει ο τόπος και να επιβιώσουμε ως χώρα και
ως πολίτες στο πλαίσιο της Ενωμένης Ευρώπης.

Οι περισσότεροι από εμάς γνωρίζουν. Αν συνεχίσουμε να σιωπούμε γινόμαστε
συνένοχοι για όσα συμβαίνουν και συνυπεύθυνοι για όσα πρόκειται να επακολουθήσουν.

Ο καθηγητής Μιχάλης Αγ. Παπαδόπουλος είναι πρύτανης στο Αριστοτέλειο
Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης