ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Επέστρεφε…

ΕΙΝΑΙ μεσημέρι, το μωρό μου κοιμάται γαληνεμένο, ένας πολεμιστής-Αϊνστάιν που
ξεκουράζεται μετά τη μάχη ­ τα δώρα και τις αγκαλίτσες, τις εντυπώσεις και τα
φιλάκια. Αφήνομαι στην απόλυτη ησυχία του σπιτιού μου, κοιτάω γύρω μου και δε
βρίσκω ίχνος εφημερίδας, από τη γωνία της νέας κορνίζας ξεφεύγει ένα χαμόγελο,
κάνει βόλτα στους τοίχους και στο λαιμό μου με την άνεση του ιδιοκτήτη, έτσι
είναι αυτά τα χαμόγελα υποθέτω, βρίσκονται όπου θέλουν ­ κι όπου τα θέλουν οι
άλλοι ­, έπειτα, όμως, αυτό το χαμόγελο πλησιάζει στο αυτί μου, νομίζω ότι θα
με φιλήσει, αυτό μου ψιθυρίζει ειρωνικά «είσαι ευτυχισμένη ­ πρόσεχε, κορίτσι μου»…

Κι έτσι ξαφνικά, φοβάμαι ­ παράλογα ίσως κι εντελώς άδικα, φοβάμαι. Κοιτώ πάλι
γύρω μου, το χαμόγελο δε βρίσκεται πουθενά, ούτε στην κορνίζα ούτε στα βιβλία
μου που έχουν παραταχθεί παντού ούτε καν στο κρεβάτι μου. Ο ουρανός έχει
σκοτεινιάσει τόσο που μοιάζει νύχτα, αλλά η βροχή δε λέει να έρθει ­ κι εγώ
νιώθω χαμένη…

Με την έμπνευση αυτού που ξέρει πώς είναι να πνίγεσαι, ορμάω στο δωμάτιο της
Άννας ­ η κόρη μου εξακολουθεί να κοιμάται, αναπνέει ήρεμη και ικανοποιημένη.

Μένω εκεί και την κοιτάω μέχρι να ξυπνήσει ­ και τότε την ντύνω («βάζουμε τις
μπουφανάρες μας», λέει), μπαίνουμε στο αυτοκίνητο και πάμε στο ψιλικατζίδικο,
αγοράζω όλες τις εφημερίδες και γυρνάμε σπίτι, το βραδάκι παίρνω το τηλέφωνο
αγκαλιά, «ενημερώνομαι»…

Επιτέλους, παίρνω μια βαθιά ανάσα, θυμάμαι το φόβο αλλά τον έδιωξα, κοιτάω τον
καθρέφτη ­ κάτι μου θυμίζει αυτό το βλέμμα ­ κι ανάβω τσιγάρο, κάνω μεταβολή
απότομη και το βλέπω: το χαμόγελο του Μάγου έχει επιστρέψει, έτσι, σαν να μην
έφυγε ποτέ. «Όλα καλά;», με ρωτά.

«Ναι, όπως πάντα», απαντώ ­ και δε λέω κουβέντα για την εξαφάνισή του.

Οι Μάγοι δεν ξέρουν από φόβους…