Ατέλειωτο το… ζεϊμπέκικο

«Πώς με ψάχνει η Αστυνομία, αφού κάθε ημέρα στα πόδια τους είμαι και το
σπίτι που μένω στη Ζ. Πηγής βρίσκεται εκατό μέτρα από το Αστυνομικό Τμήμα…
Γιατί θέλουν τώρα να ξαναζήσω μια δεύτερη οδύσσεια;».

Θέλω δουλειά. Να ζήσω τίμια, γιατί τα προβλήματα που αντιμετωπίζω, και κυρίως με την υγεία μου, είναι πολλά και για να φθάσω στο Αιγίνιο θέλω 100.000 που δεν τα έχω, λέει ο Ν. Κοεμτζής στον Κ. Παπαπέτρου

Ο ΝΙΚΟΣ Κοεμτζής, ο άνθρωπος που χάραξε με το μαχαίρι του πριν από 26 χρόνια
τη δική του ιστορία μέσα στην αθηναϊκή νύχτα και αποφυλακίσθηκε πριν από τρία
χρόνια, βρίσκεται και πάλι αντιμέτωπος με τη Δικαιοσύνη για μη τήρηση των
περιοριστικών όρων που του επιβλήθηκαν μετά την αποφυλάκισή του. Να
εμφανίζεται δηλαδή κάθε 1η και 15 του μηνός στο Αστυνομικό Τμήμα του τόπου
κατοικίας που είχε δηλώσει, το Αιγίνιο Πιερίας.

Τώρα καλείται να παρουσιασθεί την ερχόμενη Τετάρτη στο Συμβούλιο Εφετών
Πατρών, όπου θα συζητηθεί η άρση των περιοριστικών όρων, με το ενδεχόμενο να
επιστρέψει και πάλι στη φυλακή.

Φαίνεται πως το μακρύ ζεϊμπέκικο του Νίκου Κοεμτζή, που άρχισε εκείνη την
παγωμένη νύχτα του Φλεβάρη του 1973, δεν έχει τελειώσει ακόμη… Τι κι αν όπως
λέει ο ίδιος προσπαθεί από την ημέρα που αποφυλακίσθηκε, στις 29 Μαρτίου 1996,
να κρατηθεί με νύχια και με δόντια, τίμια, στη νέα του ζωή.

Μόλις έχει πληροφορηθεί την κλήση του για αυτοπρόσωπη παρουσία στο Συμβούλιο
Εφετών Πατρών και ξεσπάει:

«Τους τελευταίους μήνες δεν πήγα, μόνο, να δώσω «παρών» στο Αιγίνιο, γιατί
αντιμετωπίζω προβλήματα υγείας με την καρδιά μου και γιατί βρίσκομαι σε
τραγική οικονομική κατάσταση. Έπαιρνα όμως τηλέφωνο και ενημέρωνα τον δήμαρχο.

ΧΩΡΙΣ ΔΟΥΛΕΙΑ

Δεν μπορούσα να πηγαίνω δύο φορές τον μήνα στο χωριό, αφού κάθε φορά μου
κόστιζε 100.000 χιλιάδες. Σκέφτηκε άραγε κανείς πώς ζω; Στο χωριό δεν έχω ούτε
σπίτι, αλλά ούτε και δουλειά ώστε να μπορέσω να ζήσω.

­ Κανείς δεν σου πρόσφερε δουλειά;

«Πολλοί μου υποσχέθηκαν, όταν βγήκα. Πολύ μπλα μπλα και αποτέλεσμα μηδέν».

­ Και τ’ αδέρφια σου;

«Έχουν τα δικά τους προβλήματα. Δεν έχουν οικονομική άνεση… Πώς θα ζούσα,
λοιπόν, στο χωριό; Κι ένα χωραφάκι τρία στρέμματα που είχα το πούλησα για να επιβιώσω».

­ Στην Αθήνα που ήρθες βρέθηκαν άνθρωποι να σε βοηθήσουν;

«Ναι πολλοί. Χαίρομαι να τους πω. Ο Γ. Λιάνης, ο Γ. Σιδέρης, ο παλιός
ποδοσφαιριστής, ο Ταβουλάρης, ο Γιδάκος, ο Τσουγκαράκης και πολλοί ανώνυμοι,
που ένιωσαν πως έπρεπε κι εγώ να ζήσω επιτέλους».

­ Η Πολιτεία δεν σε βοήθησε με κάποιο τρόπο;

«Πολλοί μού υποσχέθηκαν πολλά, αλλά μέχρι τώρα τίποτα. Περιμένω…».

­ Το βιβλίο που έβγαλες δεν σε βοήθησε να ξεπεράσεις κάποια προβλήματα;

«Ναι, στην αρχή… Όμως η ζωή συνεχίζεται και τα έξοδα τρέχουν. Αυτά που βγάζω
δεν μου φθάνουν να ζήσω. Πηγαίνω ο ίδιος στο Μοναστηράκι και σε άλλους χώρους
και το διαθέτω με κάποια αφιέρωση.

ΕΤΟΙΜΑΖΕΙ ΒΙΒΛΙΟ

Τώρα γράφω ένα δεύτερο βιβλίο που αφορά τη ζωή μου στη φυλακή και όσα έζησα
εκεί από το 1976 μέχρι το 1996, που αποφυλακίσθηκα. Όμως δεν είμαι δα και
συγγραφέας για να ζω από το γράψιμο».

­ Τι σημαίνει για σένα το «μακρύ ζεϊμπέκικο»;

«Ολόκληρη η ζωή μου, όπως την έζησα και τη ζω. Που μια με πάει από δω και μια
από την άλλη. Που τη μια σε γονατίζει κι ύστερα σε σηκώνει πάλι».

­ Πόσο διαψεύστηκες σ’ αυτά που περίμενες να συναντήσεις βγαίνοντας από
τη φυλακή;

«… Ακόμη ελπίζω. Αν χάσω αυτή την ελπίδα θα πεθάνω.

Πρώτα όμως θα πεθάνω εγώ κι ύστερα οι ελπίδες μου».

­ Και η κοινωνία που βρήκες, ήταν αυτή που περίμενες;

«Όχι, είναι αλλαγμένη. Ήρθαν τα πάνω κάτω. Τον άνθρωπο τον φθείρανε, τον
ρίξανε στον πάτο. Πάτησέ με προτού σε πατήσω. Η πόλη άλλαξε μαζί και οι
άνθρωποί της και από τους παλιούς δεν βρήκα κανέναν. Άλλοι ξενιτεύτηκαν, άλλοι
πέθαναν κι άλλοι τραβήχτηκαν στο καβούκι τους».

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΥΓΕΙΑΣ

­ Εκτός των άλλων είπες πως αντιμετωπίζεις και προβλήματα υγείας,
που σ’ εμποδίζουν να πηγαίνεις συχνά στο Αιγίνιο.

«Έχω την καρδιά μου, αλλά και το σάκχαρο που με ταλαιπωρεί. Είναι και τα
τραύματα από τις επτά σφαίρες που είχα φάει. Όταν χαλάει ο καιρός με πεθαίνουν
τα σπασμένα κόκαλα».

­ Αυτός, λοιπόν, είναι ο λόγος που δεν δίνεις τελευταία «παρών»;

«Τρέχω για να επιβιώσω, αυτό είναι. Δεν λέω ότι υπάρχει νόμος και κανένας
ισοβίτης που αποφυλακίσθηκε δεν δίνει “παρών”… Όμως σε μένα εφάρμοσαν τον
παλιό νόμο. Αλλά και πάλι το πρόβλημα είναι το οικονομικό, το πώς θα ζήσω. Τι
θα πρέπει να γίνω, ζητιάνος, ληστής ή κλέφτης; Εγώ είμαι υπερήφανος άνθρωπος.
Τώρα στα 61 μου τι θα γίνω, λακές και επαίτης;

ΘΕΛΩ ΔΟΥΛΕΙΑ

Να ‘ξερες πώς νιώθω και τι τραύματα δέχομαι όταν κάποιος φίλος βάζει το χέρι
στην τσέπη και με βοηθάει… Ζήτησα και ζητάω μια τίμια δουλειά. Και ο ίδιος ο
υπουργός Δικαιοσύνης ο Βαγγέλης Γιαννόπουλος μού είπε πως θα με βοηθούσε να
βρω κάποια δουλειά, αλλά δεν έγινε τίποτα. Περιμένω. Κάποια δουλειά που να μου
ταιριάζει, γιατί στην ηλικία μου δεν μπορώ να δουλέψω οικοδομή. Αλλά ούτε και
φύλακας, γιατί είμαι, βλέπεις, επώνυμος κι όλος ο κόσμος με γνωρίζει».

­ Αλήθεια, πώς σε αντιμετώπισε ο κόσμος αυτά τα τρία χρόνια που
βρίσκεσαι έξω;

«Με αγάπη, δεν έχω παράπονο. Αλλά ο καθένας έχει τα προβλήματά του κι εγώ δεν
μπορώ να λέω στον καθένα το δικό μου. Έτσι νιώθω απομονωμένος. Να σου πω κάτι
και να το γράψεις; Η πραγματική απομόνωση δεν είναι στη φυλακή, που την έζησα
στο πετσί μου. Είναι έξω στην κοινωνία που αντιμετωπίζεις. Κι όταν είσαι
υπερήφανος, γίνεται αυτή η απομόνωση δυσβάσταχτη, μέχρι που προτιμάς να πεθάνεις».

­ Πώς κρίνεις την απόφαση να σε καλέσουν για αυτοπρόσωπη παρουσία στο
Συμβούλιο Εφετών Πατρών, την Τετάρτη;

«Οι δικαστές κάνουν τη δουλειά τους, εφαρμόζουν τους νόμους.

ΔΕΝ ΚΡΥΒΟΜΑΙ

Σέβομαι τους νόμους και αποφεύγω να δίνω δικαιώματα, όμως υπάρχει μία
πραγματικότητα. Η ανάγκη να ζήσω. Κι αυτό δεν φαίνεται να το καταλαβαίνουν
όλοι. Αυτός, λοιπόν, είναι ο μοναδικός λόγος που δεν εμφανίσθηκα τους
τελευταίους μήνες να δώσω παρών στο Αστυνομικό Τμήμα Αιγινίου. Κανένας άλλος
λόγος δεν υπάρχει, ούτε κρύβομαι από κανέναν. Καθημερινά στους δρόμους της
Αθήνας με χαιρετούν και χαιρετώ δεκάδες αστυνομικούς. Πώς και από ποιους
κρύβομαι λοιπόν; Το όλο θέμα είναι καθαρά τυπικό. Κάνω έκκληση στην κατανόηση
των ανθρώπων της Δικαιοσύνης, αλλά και στον κ. Γιαννόπουλο να αντιληφθούν το
πρόβλημά μου. Είναι καιρός να πάψω να δίνω «παρών». Το σπίτι μου στη Ζ. Πηγής
απέχει εκατό μέτρα από το Αστυνομικό Τμήμα, ποιος ο λόγος να τρέχω στο Αιγίνιο
και να ξοδεύω ένα σωρό λεφτά, που δεν τα έχω.

Αυτά θα πω και στους δικαστές, γιατί αυτή είναι η αλήθεια. Παραξενεύομαι γιατί
δημιουργήθηκε το πρόβλημα. Γιατί με οδηγούν σε μια νέα οδύσσεια, ενώ
αντιμετωπίζω τόσα προβλήματα. Επιτέλους, δεν καταλαβαίνουν πως είμαι ένας
βασανισμένος άνθρωπος, που πλήρωσε με το παραπάνω για ό,τι έκανε;

ΝΑ ΖΗΣΩ ΤΙΜΙΑ

Τώρα το μόνο που ζητάω είναι να ζήσω όσα χρόνια μού απομένουν ήρεμα, χωρίς να
ενοχλώ κανέναν και να δίνω δικαιώματα. Ένα τελευταίο θα σου πω: Αν ήθελα θα
μπορούσα να είχα λύσει το οικονομικό όταν αποφυλακίσθηκα. Είπα όμως “όχι”. Δεν
ήσαν λίγοι αυτοί που με πλησίασαν, όμως τ’ αρνήθηκα όλα για να ζήσω μια νέα,
τίμια ζωή. Δεν είμαι εγώ για να κάνω λάθη. Έστω κι ένα αν κάνω θα το πληρώσω
για ολόκληρη την υπόλοιπη ζωή μου. Γι’ αυτό και γράφω στο βιβλίο μου ότι τα
παθήματά μου να γίνουν μαθήματα για τους νέους…».