ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Απεργίες

Ο ΛΟΓΟΣ στους αναγνώστες. Η Β. Αγγελογιάννη, Δ. Γούναρη 45,
Θεσσαλονίκη, γράφει: «Θέλω να αναφερθώ στις διάφορες απεργίες που
καταταλαιπωρούν τον τόπο. Και πρώτα πρώτα στην ­ προ καιρού ­ απεργία των
γιατρών. Διερωτώμαι, αν οι γιατροί αναλογίσθηκαν ποτέ την αποστολή τους. Εάν
λυπήθηκαν ή λυπούνται τους ασθενείς, τα παιδιά, τα βαριά περιστατικά. Πιστεύω
πως μόνον διεκδικούν και φοροδιαφεύγουν, όσο κανένας άλλος κλάδος, πράγμα που
είναι γνωστόν τοις πάσι. Μόνο μια φράση: ένα κανάλι, σε κάποια στιγμή, έδειξε
στην Αθήνα γυναίκα ιατρό ανάμεσα στους απεργούς, να κραυγάζει με το τσιγάρο
στο ένα χέρι και το ρόφημα στο άλλο χέρι και να επιτίθεται στο κοινό. Έπρεπε
να ήταν πρωτοσέλιδο.

Στο ίδιο μήκος κύματος κινούνται και οι καθηγητές με τις καλές αμοιβές, που
δεν θέλουν να εκσυγχρονίσουν τα πτυχία τους, που εισπράττουν αρκετά και από τα
ιδιαίτερα, που μας αγριεύουν όταν βγαίνουν στα κανάλια, ιδιαίτερα οι γυναίκες.
Διερωτώμεθα λοιπόν αυτοί διδάσκουν τα παιδιά μας; Αυτοί είναι παράδειγμα προς
μίμηση; Άπειρα τα παραδείγματα. Συνδικαλισμός πρωτοφανής σε αγριότητα με θύμα
το κοινό…».

Ο Γιάννης Υφαντίδης, Σκούφου 6, Σύνταγμα, γράφει: «Προ ημερών και κάτω
από τη γνωστή φροντίδα του Μίμη Πλέσσα, την έξοχη εκτέλεση της σύγχρονης
ορχήστρας της ΕΡΤ και με δύο θαυμάσιες φωνές, απολαύσαμε στο “ΠΑΛΛΑΣ” τα
διαχρονικά τραγούδια της γενιάς μας, που μας έκαναν να ξεχάσουμε την αλγεινή
εντύπωση και την αγανάκτησή μας από την αξιοθρήνητη κατάσταση του χώρου στον
οποίο εφιλοξενείτο η ωραία αυτή εκδήλωση.

Απίστευτα πράγματα μα την αλήθεια, στην καρδιά της Αθήνας μας, που δεν
αντέχουν ούτε σε τριτοκοσμική σύγκριση! Τι χάλια είναι αυτά κι από πού να
αρχίσει κανείς να τα περιγράφει; Τι στο καλό: Μάτια δεν έχει κανένας
“αρμόδιος” να δει αυτό το χάλι που “κοσμεί” τη βιτρίνα της πόλης, εκθέτοντάς
μας στα μάτια όλου του κόσμου;

Τόσο πια δεν μπορεί να διατεθεί κάποιο κονδύλι για το συμμάζεμα έστω αυτού του
κτιρίου; Από χρέος σ’ αυτό το μνημείο, που καταγράφει στο χώρο του αξέχαστες
μνήμες από την πρόσφατη ιστορία της πατρίδας μας;

Με λύπη απευθύνομαι στον όποιο υπεύθυνο αυτής της ανεκδιήγητης κατάστασης για
να του πω ότι είναι ντροπή για τον τόπο να εξακολουθεί να λειτουργεί, όπως
έχει, το άλλοτε κόσμημα της Αθήνας, το όμορφο “ΠΑΛΛΑΣ”»