Θέαμα είπατε;

* Το μεγάλο ντέρμπι του ελληνικού μπάσκετ έδειξε και το μεγάλο πρόβλημα
του ευρωπαϊκού μπάσκετ, όπως τουλάχιστον έχει εξελιχθεί τα τελευταία χρόνια:
όσο πιο «δυνατές» γίνονται οι ομάδες, όσο περισσότερο ενισχύονται με τρανταχτά
ονόματα μεγάλων κασέ και εξίσου μεγάλου τουπέ (για να χρησιμοποιήσουμε γλώσσα
που να μοιάζει με τα ελληνικά που προσπαθούν να μιλήσουν) τόσο σπανιότερα, στα
μεταξύ ισχυρών παιχνίδια, γίνεται το θέαμα ­ που αποτελεί όμως την πεμπτουσία
του αθλήματος.

* Από το μπάσκετ-θέαμα περνάμε με μεγάλη σταθερότητα στο μπάσκετ-σκάκι.
Μεταξύ δυνατών, οι νίκες έρχονται ­ ή τουλάχιστον οι περισσότεροι προπονητές
προσπαθούν να τις φέρουν ­ όλο και συχνότερα με φθορά του αντιπάλου, με
επικράτηση στο ψυχολογικό πεδίο, με εκφοβισμό και εκνευρισμό, παρά με
ξεδίπλωμα φαντασίας και ταλέντου.

* Ο παράδοξος αυτός γιγαντισμός ενός αθλήματος που από τη φύση του
είναι καμωμένο για να παίζεται στα μεγάλα μεγέθη, αλλά που την ιστορία του
συνήθως σφραγίζουν οι «μικροί» γίγαντες τύπου Γκάλη, έχει αρχίσει να κουράζει
τον Έλληνα φίλαθλο. Περισσότερα λεφτά και περισσότερη διαφήμιση για λιγότερο
θέαμα και λιγότερη συγκίνηση: η συνταγή για την αποκοπή από το λαϊκό αθλητικό
αίσθημα μοιάζει αλάθητη, πόσο μάλλον όταν ενδυναμώνεται από μια αίσθηση
μεγάλου κορεσμού και απρόσωπων πρωταγωνιστών.

* Το χθεσινό παιχνίδι Ολυμπιακού – Παναθηναϊκού θα βυθιζόταν
ολοκληρωτικά στην αγωνιστική μετριότητα εάν δεν διασωζόταν την ύστατη ώρα από
αυτό που έχει κάνει το μπάσκετ τόσο δημοφιλές, όταν παίζεται όπως στην κοιτίδα
του. Τα παιχνίδια τελικά κερδίζουν οι παίκτες ­ και μάλιστα οι παίκτες που
ρισκάρουν. Κι όχι οι καλοντυμένοι κύριοι στους πάγκους ­ όσο «επιστήμονες» κι
αν θέλουν να παρουσιάζονται. Το σουτ του Γκολντγουάιρ από τα οκτώ μέτρα δεν
υπήρχε πουθενά στο μπλοκάκι του κυρίου Ίβκοβιτς.

* Υπήρχε, αντίθετα, στο μπλοκάκι του πάντα τζέντλεμαν Λευτέρη
Σούμποτιτς, και η άμυνα ζώνης και η φθορά των ψηλών του Ολυμπιακού και η
πρόβλεψη για τη σχεδόν μόνιμη κοιλιά του αντιπάλου στο δεύτερο ημίχρονο. Όπως
επίσης και η αδικαιολόγητη επιμονή του Ράτζα να σουταροχτυπιέται μόνος του με
υπαρκτούς και ιδεατούς ανεμόμυλους, στην αγωνία του να εφευρίσκει συνεχώς ένα
κίνητρο για να προσπαθεί. Τελικά, όμως, οι προβλέψεις του Λευτέρη παραήταν
πολλές. Ο Παναθηναϊκός δεν τόλμησε να δείξει ποιος είναι. Η ήττα του είναι
κυρίως ήττα έμπνευσης.

* Ο Ολυμπιακός έδειξε ποιος σίγουρα δεν είναι. Ο φόβος και η ατολμία
έχουν εγκαταλείψει τον Πειραιά από τα χρόνια του Ιωαννίδη και τα παιχνίδια που
κερδίζονται χάρη στην ψυχή χρειάζονται πιο μεγάλα τεφτέρια για να μετρηθούν.
Με τραυματίες ή χωρίς, ο Ολυμπιακος πορεύεται λίγο-πολύ σαν το εθνικό μας
μπάσκετ: φθίνει αλλά με τη φόρα ακόμα του ισχυρού.