ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Οι γιατροί

Ο λόγος στους αναγνώστες. Ο Κ. Παπανδρέου από τις Φαρές Πατρών, γράφει:
«Υπάρχουν δύο κατηγορίες γιατρών. Στη μία, ανήκουν τακτικοί και επίκουροι
καθηγητές, διευθυντές και επιμελητές και στην άλλη, γιατροί οι οποίοι
αποτελούν και τη βάση του κλάδου.

Οι μεν, λόγω υψηλών αρμοδιοτήτων, έχουν και το μεγαλύτερο βάρος ευθύνης για
την εξέλιξη της κατάστασης της υγείας του ασθενούς, καθώς και την έγνοια του
απρόβλεπτου, να κληθούν δηλαδή εσπευσμένως κάποια στιγμή σε έκτακτο ιατρικό
συμβούλιο, έπειτα από αιφνίδια επιδείνωση μιας νόσου ή δυσμενούς διαγνώσεως
αυτής. Οι δε, εκτός του ότι τον περισσότερο καιρό τον περνούν αναγκαστικά μέσα
σε ανθυγιεινούς χώρους εργασίας, ξενυχτούν πολλές φορές στη Μονάδα Εντατικής
Θεραπείας παρακολουθώντας διασωληνωμένους ασθενείς. Γι’ αυτό, ας μην
παραβλέπουν κάποιοι αυτή τη φροντίδα των γιατρών στους οποίους, αν μη τι άλλο,
εναποθέτουμε τις ελπίδες μας για τη σωτηρία της ζωής μας. Βέβαια, υπάρχει ­
ευτυχώς αμελητέα ­ μειοψηφία γιατρών, οι οποίοι κάποιες φορές δεν επιδεικνύουν
συνειδητό ενδιαφέρον προσφοράς υπηρεσιών στον ασθενή. Άλλωστε, έχουμε
εκπληκτικούς γιατρούς σε διεθνές επίπεδο, ανταγωνίσιμους, και αναφέρω
ενδεικτικά δύο σπουδαίους επώνυμους. Ο κορυφαίος καρδιοχειρουργός Παναγιώτης
Σπύρου και ο άρτια επιστημονικά καταρτισμένος ουρολόγος καθηγητής και
ιατροφιλόσοφος Αθανάσιος Κυριακίδης.

Στην ουσία, η αμοιβή τέτοιων καταξιωμένων γιατρών δεν είναι τόσο το χρήμα,
ώστε να τους κατηγορούν για λαγνεία του κέρδους, όσο να σώζουν ζωές.

Κι όμως, έχουμε φθάσει στο σημείο να θεωρούμε την προσφορά των τραγουδιστών
και των ποδοσφαιριστών στο κοινωνικό σύνολο ως σημαντικότερη εκείνης των
γιατρών, για να αμείβονται οι πρώτοι με αστρονομικά ποσά. Τι παρανόηση και τι αδικία!».

Ο Γ. Νικολαΐδης, Λυκούργου 220, Καλλιθέα, γράφει: «Αυτό το χάος που επικράτησε
στη χώρα μας, τον τελευταίο καιρό, οφείλεται στα συνδικάτα, που κι αυτά
οφείλουν την ύπαρξή τους σε όλες τις κυβερνήσεις των τελευταίων ετών.

Όλες αυτές οι κυβερνήσεις για κομματικούς και προσωπικούς λόγους δημιούργησαν
ένα σωρό κλαδικά ταμεία για να τακτοποιήσουν τους κομματικούς τους οπαδούς και
προσωπικούς φίλους. Τα κλαδικά αυτά ταμεία διαφέρουν σε δυναμικότητα. Υπάρχουν
τα ισχυρά και τα ανίσχυρα. Τα ισχυρά είναι εκείνα που υπερέχουν σε οικονομικά
και άλλης φύσεως πλεονεκτήματα. Είναι η αριστοκρατία των εργαζομένων, όπως η
Ολυμπιακή, ο ΟΤΕ, η ΔΕΗ, οι τελωνειακοί βεβαίως και άλλοι ακόμη σύλλογοι
εργαζομένων που απολαμβάνουν πλεονεκτήματα που δεν φαίνονται.

Ο συνδικαλισμός σήμερα έχει φτάσει σ’ ένα σημείο αρνητικό. Μπορεί με τη δράση
του, όταν πρόκειται για ισχυρό σωματείο, να διατηρεί και ν’ αυξάνει ακόμα τα
κέρδη κάποιων εργαζομένων, στην ουσία όμως αυτή η πέραν των λογικών ορίων
δράση ζημιώνει και υποσκάπτει τα θεμέλια της οικονομίας μας. Πόσες
επιχειρήσεις έχουν κλείσει ή υπολειτουργούν εξαιτίας της αρνητικής στάσης των
εργαζομένων σε θέματα που είχαν άμεση σχέση με την πρόοδο ή και την επιβίωση
των επιχειρήσεων;

Και τώρα, ο Σημίτης, προσπαθεί να πάρει πίσω όσα έδωσαν οι προκάτοχοί του.
Δυστυχώς, ο Έλληνας έχει δύο χέρια, όχι για να εργάζεται, αλλά για να βγάζει
τα μάτια του!».