ΜΑΤΙΕΣ Ο Ολυμπιακός

ΕΙΝΑΙ γνωστό ότι ομάδα μου είναι η ΑΕΚ. Παρακολουθώ τα παιχνίδια της από 6
χρόνων παιδάκι. Αιτία, ο «Βενιζέλος». Ο πρόσφυγας πατέρας μου, που παθιαζόταν
για την «Ένωση» του Νεγρεπόντη, του Νταϊσπάγγου, του Γιάμαλη, του Ρίμπα και,
αργότερα, του Κλεάνθη Μαρόπουλου, του Τρύφωνα Τζανετή, του Γιώργου Μάγειρα,
του Ξένου και του Κοντούλη, που τον άρπαξαν μέσα απ’ το γήπεδο οι ναζί και τον εκτέλεσαν.

Αγαπώ την ΑΕΚ, αλλά μετά τον αγώνα της Τετάρτης στο παγωμένο Ζάγκρεμπ, δεν
μπορώ να μην υποκλιθώ μπροστά στον Ολυμπιακό. Στη σπουδαία αυτή ομάδα του
Μπάγεβιτς, που πέρασε με το σπαθί της στους «8» της Ευρώπης και, κατά τη γνώμη
μου, αν δείξει την ίδια σοβαρότητα και στο μέλλον, σίγουρα θα ανεβεί ακόμη πιο ψηλά.

Δεν είναι, πάντως, η πρόκριση στους προημιτελικούς του Τσάμπιονς Λιγκ που με
υποχρεώνει να χειροκροτήσω τον Ολυμπιακό. (Και ο Παναθηναϊκός, στο πρόσφατο
παρελθόν, έχει παίξει στους ημιτελικούς της ίδιας διοργάνωσης. Και, πιο παλιά,
έχει αγωνισθεί ­ και στον τελικό, με τον Άγιαξ, για το Κύπελλο Πρωταθλητριών
Ευρώπης). Εκείνο που με ενθουσιάζει με την ομάδα του Πειραιά, είναι τούτο:
κατεβαίνει στο γήπεδο με τη βεβαιότητα ότι θα νικήσει. Και το πετυχαίνει.

Το περασμένο Σάββατο ο Ολυμπιακός έχανε με 2-0 από τον Παναθηναϊκό. Αλλά δεν
παρέδωσε τα όπλα ούτε για μια στιγμή! Και, τελικά, κατόρθωσε να φύγει από το
γήπεδο θριαμβευτής, με 4-2! Κι αυτό είναι το χαρακτηριστικό της μεγάλης
ομάδας. Παίζει με την ίδια δύναμη, τον ίδιο ρυθμό, την ίδια φλόγα, από το
πρώτο ως το τελευταίο λεπτό της συνάντησης. Οι παίκτες της είναι
παρόντες σε κάθε φάση. Δεν «ταξιδεύουν». Δεν επαναπαύονται.

Η ΑΕΚ, η ομάδα μου, δεν έχει τη σοβαρότητα του Ολυμπιακού, καίτοι στις τάξεις
της αγωνίζονται μερικοί ποδοσφαιριστές μεγάλης αξίας. Θυμάμαι, πέρυσι, στη
Μόσχα, είχε εξασφαλίσει, με 1-1, την πρόκριση στους «4» του Κυπέλλου
Κυπελλούχων Ευρώπης (αντίπαλός της η Λοκομοτίβ) και στις καθυστερήσεις, όχι
μόνο δεν έβαλε και δεύτερο, σε κενή εστία, γκολ, αλλά δέχτηκε τέρμα από τους
Ρώσους, ηττήθηκε και αποκλείσθηκε! Και τι να πω, για τις ήττες από τον…
Ποσειδώνα Μηχανιώνας, αλλά και την Καβάλα…

Ο Ολυμπιακός, έτσι όπως αγωνίσθηκε στα δύο τελευταία, ιδίως, παιχνίδια του,
μου δίνει την αίσθηση ότι είναι φτιαγμένος από χάλυβα! Οι παίκτες του, ταχείς,
δυνατοί, αποφασισμένοι, πέφτουν στη φωτιά και δεν φοβούνται το χιόνι. Μπράβο
στον Μπάγεβιτς, που πήρε όσους ποδοσφαιριστές του χρειάζονταν, τους «έδεσε»
μεταξύ τους, τους έμαθε να πειθαρχούν και να τρέχουν και τους «έκανε να
πιστεύουν ­ αυτό κυρίως ­ ότι είναι ακαταμάχητοι.