Παραλίγο διαφήμιση

* ΤΙ ΕΛΕΙΨΕ από ένα παιχνίδι σαν το προχθεσινό ντέρμπι, που είχε έξι
γκολ (εκ των οποίων τα πέντε πολύ ωραία), συνεχείς φάσεις μπροστά στις εστίες,
ρυθμό, μεγάλες ανατροπές, αγωνία και που δεν κρίθηκε από εξωαγωνιστικούς
παράγοντες, ώστε τελικά να μη μείνει και πάλι ένα κατακάθι πικρίας στους
φίλους του ωραίου; Μόνο το κλίμα καλοπιστίας και ευ αγωνίζεσθαι, το ίδιο
εξάλλου που απουσιάζει παγίως από ολόκληρο τον ελληνικό αθλητισμό.

* Το σαββατιάτικο παιχνίδι χάρισε πολύ και ποιοτικό ποδόσφαιρο. Για μια
φορά οι «αιώνιοι», είτε από υπολογισμό (ο Παναθηναϊκός) είτε επειδή τους
ανάγκασε η εξέλιξη του αγώνα (ο Ολυμπιακός), έπαιξαν ανοιχτά και προσπάθησαν
να επικρατήσουν με τη δύναμή τους και όχι δια του υπνωτισμού του αντιπάλου. Το
γεγονός αξίζει να υπογραμμισθεί, γιατί η απλοχεριά αυτή δεν είναι φέτος φυσική
για καμιά από τις δύο ομάδες.

* Ο ΠαναθηναΪκός του Δανιήλ, αυτή η συνήθως συντηρητική ομάδα των λίγων
προσωπικοτήτων και του πονταρίσματος στη μπίλια του τελευταίου λεπτού, έπαιξε
για ένα ημίχρονο με αυτοπεποίθηση, με δυνάμεις, με ψυχή και με εξυπνάδα,
έπαιξε με δυο λέξεις όπως λίγοι ­ και πάντως όχι εμείς ­ υποψιάζονταν ότι
μπορεί να παίξει. Αξιοποίησε αυτή την υπεροχή απέναντι σε έναν υποτονικό και
υπεροπτικό αντίπαλο, αλλά βιάστηκε ίσως να θεωρήσει το παιχνίδι τελειωμένο.
Παρά την ήττα, ο αγώνας μπορεί να απέβη χρήσιμος, αφού φανέρωσε ολοκάθαρα
ορισμένα πράγματα: πως η άμυνα θέλει δουλειά, πως έδυσε πια το άστρο του
Βάντσικ, πως όσοι αμφισβήτησαν τον Ασάνοβιτς απλώς δεν ξέρουν μπάλα, πως οι
φίλοι του «τριφυλλιού» (και όχι μόνο) δικαιούνται να περιμένουν πολλά από τον Λυμπερόπουλο.

* Ο Ολυμπιακός κέρδισε ένα παιχνίδι που φαινόταν χαμένο, γιατί ευτύχησε
να σκοράρει εκεί που έδειχνε να καταρρέει, γιατί ο προπονητής του δεν έχασε
την ψυχραιμία του και γιατί το δέσιμο των παικτών έχει δημιουργήσει, για πρώτη
ίσως φορά μετά την εποχή των ψαλιδιών του Αναστόπουλου και των ηρωισμών του
Μητρόπουλου, μια αίσθηση ότι κάθε επιτυχία ή ανατροπή είναι εφικτή. Η συμβολή
του Μπάγιεβιτς σε όλα αυτά τα επιτεύγματα είναι παραπάνω από καθοριστική.

* Το παιχνίδι θα μπορούσε να μείνει στην ιστορία του ποδοσφαίρου μας,
αν δεν υποδαυλιζόταν από κάποιους ένας αδικαιολόγητος σωματειακός λαϊκισμός
του τύπου «εμείς οι αιωνίως κατατρεγμένοι», αν οι νεαροί μη-φίλαθλοι δεν
έβρισκαν τόσο εύκολο να εισβάλουν στο γήπεδο και να ξεδοντιάσουν για πολλοστή
φορά το στάδιο-στολίδι, αν οι ποδοσφαιριστές συγκρατούσαν λίγο περισσότερο τα
τεντωμένα από την εξέλιξη του παιχνιδιού νεύρα τους. Τα λίγα αυτά «αν»
φαίνονται να μας χωρίζουν ακόμη από την πραγματική Ευρώπη, την οποία πάντως οι
προχθεσινοί αντίπαλοι θα δοκιμάσουν να εκπορθήσουν οριστικά την Τετάρτη.