ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ Παράπονο αναγνώστη

Αλλιώς διαβάζει την εφημερίδα του ένας κανονικός άνθρωπος, και αλλιώς ένας
επαγγελματίας δημοσιογράφος. Άλλο να είναι η ανάγνωση των εφημερίδων μέρος του
εργάσιμου χρόνου σου και κομμάτι της δουλειάς σου, κι άλλο να ξεφυλλίζεις τις
σελίδες τους, αμέτοχος και αδιάφορος για τις συμβάσεις και τους κώδικες του
επαγγέλματος, αναζητώντας απλώς κάτι που να σε ενδιαφέρει στ’ αλήθεια και να
σε αφορά.

ΑΥΤΟΝΟΗΤΗ, για να μην πω ανόητη διαπίστωση. Αλλά χρειάστηκε να βρεθώ
καθηλωμένος και παροπλισμένος για μερικές εβδομάδες εξ αιτίας ενός ατυχήματος,
για να νιώσω στ’ αλήθεια τη διαφορά. Και να συλλάβω τον εαυτό μου, για πρώτη
φορά, να συμμερίζεται πότε πότε αυτό το ουφ της συγκαταβατικής αδιαφορίας, με
την οποία οι άνθρωποι γύρω μου προσπερνούσαν τους τίτλους των εφημερίδων και
τις αγωνίες των ειδήσεων, σαν να μην τους αφορούσαν.

Ίσως να φταίει η διάσειση. Ίσως να φταίει η χρονική συγκυρία ­ η επαύριο των
δημοτικών εκλογών. Αλλά, όχι μόνο το βράδυ, όπου όλοι οι θεοί του ζάπινγκ
έμοιαζε να έχουν συνωμοτήσει για να με υποχρεώσουν να παρακολουθώ ένα
ατέλειωτο, υπερτροφικό και φλύαρο αστυνομικό δελτίο, μα ­ ω της εκπλήξεως! ­
και το πρωί, που προσπερνούσα απελπισμένος σελίδες επί σελίδων αφιερωμένες στο
πιο αδιάφορο και κρύο των θεμάτων (πώς τα πάει ο Κώστας με τον Άκη ή η Ντόρα
με τον Κωστάκη), ένιωθα να μοιράζομαι με τους γύρω μου ­ ασθενείς, νοσοκόμες,
γιατρούς και επισκέπτες ­ την αίσθηση πως αυτός ο περιώνυμος «καθρέφτης» που
τα Μέσα υποτίθεται ότι στήνουν για να καθρεφτίζουν την πραγματικότητα,
καθρεφτίζει έναν κόσμο που δεν έχει πάντα σχέση με τη ζωή μας και τον κόσμο μας.

Εμένα μου πέρασε ­ εννοείται. Μόλις η καθήλωση και ο παροπλισμός άρχισαν να
υποχωρούν, πέρασα πάλι από την άλλη πλευρά του καθρέφτη, κι άρχισα να
ξεκοκαλίζω εφημερίδες και να ζαπάρω στα δελτία, με ζήλο που οι γύρω μου
έβρισκαν ακατανόητο. Αλλά, γι’ αυτούς τίποτε δεν είχε αλλάξει.

Ο κόσμος μας, ο κόσμος των μίντια, και ο κόσμος τους, ο κόσμος της καθημερινής
ζωής, εξακολουθούσαν να τέμνονται κάπου κάπου, αλλά ποτέ να μη συμπίπτουν. Και
οι κώδικές μας ­ τόσο ο θερμός, ταμπλόιντ ή τηλεοπτικός κώδικας της
δραματοποιημένης είδησης και των εμπορεύσιμων ιδιωτικών ιστοριών, όσο και ο
ψυχρός, «αντικειμενικός», έντυπος κυρίως, κώδικας των σοβαρών, δημοσίου
ενδιαφέροντος πληροφοριών (όσο σοβαρό θέμα είναι οι αρμόζουσες σχέσεις
Άκη-Κώστα και Ντόρας-Κωστάκη, ή οι ανάρμοστες σχέσεις Κλίντον-Μόνικας) ­ να
τους είναι εξίσου ξένοι. Και ενίοτε βαρετοί.

Μικρό το κακό. Και ιάσιμο, σε κάθε περίπτωση. Το μεγάλο κακό ­ και δυσκολότερα
ιάσιμο ­ είναι άλλο. Είναι αυτό που κάνει κάθε αναφορά περί των τρεχόντων
πολιτικών πραγμάτων στις σελίδες των εφημερίδων αυτόχρημα πληκτική και
αδιάφορη.

Είναι αυτό που κάνει απαγορευμένη σχεδόν κάθε απόπειρα συμπερίληψής της στο
τηλεοπτικό μενού (γιατί η τηλεόραση, ευτυχώς γι’ αυτή, δεν έχει την πολυτέλεια
να γίνεται βαρετή, μη εμπορική).

Είναι, δηλαδή, που ο λόγος της πολιτικής δεν καταφέρνει παρά κατ’ εξαίρεση να
συναντηθεί με τον κόσμο της καθημερινής ζωής, να μιλήσει τη γλώσσα της.

Το έχουν επισημάνει πολλοί: Οι πολιτικοί μοιάζει αδύνατον να μιλήσουν για
οτιδήποτε άλλο, παρά για τον εαυτό τους μόνον ­ για τα προγράμματα, τις
φιλοδοξίες, τα σχέδια και τους ανταγωνισμούς τους.

Όπως, μιλάνε, δύο μήνες τώρα, παρ’ ημίν, από τις δημοτικές εκλογές κι ύστερα:
για τα εσωκομματικά του ΠΑΣΟΚ και τα εσωτερικά της Ν.Δ., για τα τεχνάσματα των
μεν και τα τακτικά ευρήματα των δε, για τον Άκη, τον Κώστα, την Ντόρα, τον
Κωστάκη, για τις δίδυμες εκλογές του Ιουνίου και το πρόωρο χρηματιστήριο των
προεδρικών εκλογών του μεταπροσεχούς Μαρτίου.

Μπορεί να πέφτω έξω. Αλλά νομίζω ότι τίποτε δεν συντελεί περισσότερο στον
μαρασμό της πολιτικής, την αποξένωση των πολιτών από τα μεγάλα κόμματα, την
αίσθηση μη-αντιπροσώπευσης που και το πρόσφατο γκάλοπ της V-PRC στα «ΝΕΑ»
αποτύπωσε, αλλά και την πλήξη του αναγνώστη των πολιτικών σελίδων των
εφημερίδων, από αυτήν την αγιάτρευτη αδυναμία των πολιτικών να μιλήσουν για
όσα δεν αφορούν τους ίδιους, μα τους άλλους. Να μιλήσουν, επιτέλους, όχι για
όσα αυτοί «προσφέρουν», αλλά για όσα οι γύρω τους «ζητούν».