ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Στο πετσί του Ταρίκ

«Βρωμοκούρδε! Άνθρωποι σαν κι εσένα μου προκαλούν αηδία», του είπε, απωθώντας
τον με το Καλάσνικωφ. Ευτυχώς, όμως, ήταν ψέματα.

«Έξω, βρωμοκούρδοι!». Αντίθετα με το σόου της Βιλέτ, αυτή η σκηνή από το Μιλάνο είναι πραγματική

Η μέρα θα ήταν δύσκολη, το ήξερε. Είχε αποφασίσει να φύγει. Η αστυνομία τον
κυνηγούσε, ο εμφύλιος πόλεμος τον είχε κουράσει, διέξοδος δεν υπήρχε πουθενά.
Θα δραπέτευε από τα σύνορα με την Τουρκία, θα διέσχιζε ένα ναρκοπέδιο και θα
κατέληγε στη Γερμανία, το «ευρωπαϊκό Κουρδιστάν». Όμως κάτι δεν πήγε καλά και
η μυστηριώδης οργάνωση που χειρίζεται τους πρόσφυγες τον έστειλε στη Γαλλία.
Πέρασε τα σύνορα μόνος, αφού περπάτησε ένα απόκρημνο μονοπάτι. Στην περίπολο
που τον σταμάτησε μίλησε γερμανικά, τα γαλλικά δεν τα κατέχει. Αστυνομικό
τμήμα, νομαρχία, κέντρο παρανόμων. Η χωροφύλακας άρχισε το δούλεμα: «Κούρδος
υπό διωγμό; Δεν πας να τα πεις αλλού αυτά τα παραμύθια;». Καταγωγή; «Από τη
Βασόρα». Γυναίκα; «Μία». Όνομα; «Φάτιμα».

Για να βγει η απόφαση χρειάστηκαν μερικά λεπτά: η αίτηση ασύλου απορρίπτεται.
Μπορεί φυσικά να κάνει έφεση, αλλά πρέπει να συνταχθεί στη γλώσσα της χώρας
από την οποία προέρχεται και στη συνέχεια να μεταφραστεί και να υποβληθεί
επισήμως στις αρχές. Δεν γνωρίζει κανένα μεταφραστή; Α, τότε δεν γίνεται. Τον
οδηγούν στο Ρουασύ, το αεροπλάνο για Άγκυρα φορτώνει ήδη τους πρώτους
επιβάτες. Αποβιβάζεται στην Τουρκία, απ’ όπου τον στέλνουν στη Βαγδάτη. «Ώστε
ήθελες να φύγεις, ε; Άνανδρε! Βρωμοκούρδε! Κάτι προδότες σαν και σένα πρέπει
να τους σκοτώνουν». Και τον χώνουν στην απομόνωση.

Είναι μόλις μεσημέρι, αλλά έχει ήδη κουραστεί πολύ, θέλει να ξαπλώσει. Αφήνει
το υπόλοιπο ταξίδι και κατευθύνεται στην έξοδο για να πάρει την τσάντα και το
καπέλο του. Από την άλλη πλευρά, οι επισκέπτες κάνουν ουρά για να ξεκινήσουν
τη δική τους περιπέτεια. Σηκώνει τα μάτια και διαβάζει σε έναν πίνακα ότι η
ιστορία που «έζησε» είναι αληθινή. Ο ήρωας που υποδύθηκε λέγεται Ταρίκ
Μπαρζανί, το λέει και το διαβατήριο που του έδωσαν. Γεννήθηκε στη
Σουλεϊμανίγιε και είναι 27 ετών. Σήμερα σαπίζει στις φυλακές του Σαντάμ.

Ο ανταποκριτής της «Στάμπα» στο Παρίσι μπορούσε να διαλέξει κι άλλους ρόλους:
τον Λουίς, ομοφυλόφιλο από την Κολομβία, τη Βέσνα, ένα δωδεκάχρονο κορίτσι από
τη Βοσνία, τον ρωσοεβραίο Πάβελ, τη Λεϊλά από την Αλγερία, τον Αλί από τη
Σομαλία. Δώδεκα συνολικά διαφορετικές ταυτότητες προσφέρονται στον επισκέπτη,
ο οποίος καλείται να διαλέξει σε ποιου πρόσφυγα το πετσί θέλει να μπει και να
ακολουθήσει το δρομολόγιό του. Το «χάπενινγκ» (ή μήπως πρέπει να το ονομάσουμε
σόου;) έχει στηθεί στη Βιλέτ, έξω από το Παρίσι, και λέγεται «Ένα ταξίδι
αλλιώτικο από τ’ άλλα». Η ιδέα ανήκει σε οργανώσεις αρωγής λαθρομεταναστών. Το
ντεκόρ αποτελείται από σκηνές του ΟΗΕ, φυλακές και λίγη Αδριατική. Και τους
χωροφύλακες, τους δεσμοφύλακες και τους λοιπούς δημίους, τους υποδύονται
πραγματικοί εξόριστοι.

Μία ένσταση από τον ιταλό δημοσιογράφο: γίνεται να παίζουμε στην ηλικία μας
τους πρόσφυγες με την ίδια αθωότητα που παίζαμε μικροί κλέφτες κι αστυνόμους;