ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Σουμάχερ και… Μουτόν

ΣΤΟΝ ΤΡΕΛΟ κόσμο των οδηγών Ι.Χ., δεν είμαι ούτε η καλύτερη ούτε η χειρότερη.
Όμως τόσα χρόνια στο τιμόνι, ανέβα-κατέβα, πήγαινε-έλα, προσπέρασε αυτόν που
κοντεύει να κοιμηθεί, δώσε τόπο στην οργή για τον άλλο που κάνει σφήνες άνευ
λόγου και αιτίας, έχω σταθεί τυχερή ­ να χτυπήσω ξύλο ­ ατύχημα δεν προκάλεσα.
Ανήκω ­ και το λέω με όλη τη… μετριοφροσύνη που με διακρίνει ­ στη μεγάλη
πλειοψηφία των γυναικών οδηγών που οδηγούν με επίγνωση των ορίων τους και που
μπορούν στο δρόμο να μετρούν πότε, πώς και πόσο τις παίρνει. Και ουδόλως με
ξένισαν τα στοιχεία της Ένωσης Ασφαλιστικών Εταιρειών Ελλάδας, που
αποκαλύπτουν πως το 1997 στο 87,6% των τροχαίων ατυχημάτων οδηγός ήταν άντρας.

Μη βιαστεί κανείς να πει πως μ’ έπιασαν ­ πάλι… ­ τα φεμινιστικά μου. Ξέρω
άντρες που οδηγούν υπέροχα, χαίρεσαι να ταξιδεύεις μαζί τους, ξέρω και
γυναίκες που κάθε φορά είναι σαν να πιάνουν για πρώτη φορά το τιμόνι. Και θέλω
ακριβώς αυτές να υπερασπιστώ, που τρέμει το φυλλοκάρδι τους όταν οι ανυπόμονοι
τους κορνάρουν, που κομπλάρουν όταν ο οργισμένος «μάγκας» οδηγός τους φωνάζει
«κουνήσου, κλώσσα» ή και που ξέρουν πως το παραμικρό από τα συνηθέστατα λάθη
που κάνουν άντρες οδηγοί σε αυτές θα στοιχίσει το γνωστό «άντε, κυρά μου, να
πλύνεις τα πιάτα σου», συνοδευόμενο από το «φιλοδώρημα» της ανοιχτής παλάμης.

Πάρτε, λοιπόν, τη στατιστική των Ασφαλιστικών Εταιρειών και χορτάστε. Είναι
μάλλον σοφότερο που οι γυναίκες δεν πιστεύουν πως στο τιμόνι έχουν τις
δεξιότητες της Μισλίν Μουτόν, από την πεποίθηση κάποιων πως δεν έχουν τίποτε
να ζηλέψουν από τον Σουμάχερ.