ΜΑΤΙΕΣ Οι Κούρδοι

ΤΟΥΣ Κούρδους συλλογίζομαι. Όλους τους Κούρδους. Πρωτίστως, όμως, τους
Κούρδους που βρίσκονται μες στα πόδια μου. Στην πλατεία Κουμουνδούρου. Και
τους συλλογίζομαι, γιατί μπήκε πια ο χειμώνας. Με βροχές και κρύο. (Ευτυχώς,
χθες κάπως άλλαξαν τα πράγματα. Και μία μόνο μέρα με «καλοσύνη», με ήλιο,
είναι κέρδος). Το καλοκαίρι, τη νύχτα, ξαπλώνανε στο γρασίδι, ρίχνανε κι ένα
σεντόνι από πάνω τους και κοιμόντουσαν. Τώρα όμως; Γίνεται δουλειά με τα
χαρτοκιβώτια, μέσα στις στοές και κάτω από τα υπόστεγα;

Δεν θα ‘πρεπε να βρεθεί ένας χώρος γι’ αυτούς τους ανθρώπους, που έχουν και
μικρά παιδιά μαζί τους; Δεν υπάρχουν σπίτια εγκαταλειμμένα, κτίρια δημόσια ή
δημοτικά, όπου θα μπορούσαν να εγκατασταθούν προσωρινά, ώσπου να περάσει η
μπόρα; Κι από φαγητό, πώς τη βγάζουν; Κι από ρουχισμό; Πήγε προχθές η φίλη μου
η Μαρία, μ’ ένα τσουβάλι ρούχα του μακαρίτη τού πατέρα της και κάναν σαν
τρελοί, οι δύστυχοι, για ένα μεταχειρισμένο πουκάμισο, για ένα πανταλόνι, για
ένα σακάκι. Μήπως πρέπει να μιμηθούμε, όσοι έχουμε αποφόρια, το παράδειγμα της Μαρίας;

Είναι σπουδαίος ο κουρδικός λαός. Έχει περηφάνια. Και είναι γενναίος. Ποιοι
άλλοι στις μέρες μας, εκτός από τους Κούρδους, ποτίζουν με βενζίνη το κορμί
τους και αυτοπυρπολούνται, για να φωνάξουν σε όλο τον κόσμο πως δεν πρέπει να
παραδοθεί στους Τούρκους ο ηγέτης τους; Ποιοι άλλοι, για την ίδια αιτία,
ντύνονται με χειροβομβίδες και πέφτουν πάνω σε τουρκικούς στόχους; «Μάνα,
φωτιά με βύζαξες κι είν’ η καρδιά μου αστέρι;», έλεγε ο Σικελιανός. Φωτιά
βύζαξαν, φαίνεται, ο Οτζαλάν και οι σύντροφοί του ­ άντρες και γυναίκες ­ και
είναι τέτοια θεριά.

Και οι Τούρκοι; Τους βλέπει κανείς στην τηλεόραση να καίνε, αφηνιασμένοι,
ιταλικές και ελληνικές σημαίες και να ξυλοκοπούν μέχρι θανάτου Τούρκους
πολίτες κουρδικής καταγωγής και παγώνει. Και ύστερα, με τις σκηνές αυτές να
κάνουν τον γύρο του κόσμου, θέλουν οι Ντεμιρέλ, Γιλμάζ και Τσιλέρ, να… μπει
η Τουρκία στην Ευρώπη! Καλά τους τα είπε ο Ντ’ Αλέμα: «Η υστερική αντίδραση
της Άγκυρας στην άρνηση της Ιταλίας να εκδώσει τον Οτζαλάν στην Τουρκία, θέτει
σε κίνδυνο τις προσπάθειές της να ενταχθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση».

Όλοι, σιγά – σιγά, έχουν αρχίσει να παίρνουν χαμπάρι τι συμβαίνει στην
Τουρκία. Ακόμη και οι Αμερικάνοι, που είχαν ζητήσει από τους Ιταλούς να μη
δώσουν άσυλο στον Οτζαλάν, «τα μάζεψαν» και ανακοίνωσαν πως «διερευνούν άλλους
τρόπους διεξόδου από την υφιστάμενη κρίση». Το Κουρδικό γίνεται, επιτέλους,
πολιτικό πρόβλημα, που απασχολεί την Ευρώπη και την Ουάσιγκτον.