ΣΗΜΑΤΑ

… είναι, ολόκληρη σχεδόν, σοσιαλιστική ­ ή έστω «κεντροαριστερή» ­ θα
περίμενε κανείς να πραγματοποιηθεί επιτέλους αυτό που χρόνια ονειρεύονταν οι
Ευρωπαϊστές: Η διαμόρφωση κοινής εξωτερικής πολιτικής. Και μάλιστα με κριτήρια
ας πούμε ηθικά. Και όμως, όπως παρατηρούν πολλοί αναλυτές με αφορμή το θέμα
Οτζαλάν, τίποτα τέτοιο δεν συνέβη. Οι εταίροι άφησαν περίπου μόνο τον ηρωικό
Ντ’ Αλέμα να σηκώσει το βάρος. Άκρα σιγή από πλευράς των άλλων Μεγάλων. Η
Γαλλία είναι ευτυχής που ο Οτζαλάν δεν διάλεξε αυτήν για καταφύγιο. Η Ισπανία
δεν αντελήφθη τίποτε. Η Αγγλία ξέχασε ότι η ίδια, το 1920, είχε υποσχεθεί
στους Κούρδους ανεξάρτητο κράτος, που χαράχθηκε μάλιστα κατ’ αρχήν από τη
Συνθήκη των Σεβρών. Όσο για τη νεωστί σοσιαλίζουσα Γερμανία του Σραίντερ, με
υπουργό Εξωτερικών μάλιστα τον Πράσινο Γιόσκα Φίσερ, αντί να πιέσει
αποφασιστικά την Άγκυρα, πιέζει μάλλον τη Ρώμη.

… λόγου χάρη ­ η Γερμανία ­ να υπενθυμίσει ότι υπήρχε αίτηση έκδοσης του
Οτζαλάν (αυτή που ο Κολ, τόσα χρόνια, είχε αποφύγει να ενεργοποιήσει). Και
όταν τελικά την απέσυρε, έσπευσε να εκδώσει νέο ένταλμα σύλληψης του Κούρδου
ηγέτη, ανοίγοντας την πόρτα για νέο αίτημα έκδοσης. Μόνη η μικρή Αυστρία, που
έχει και την προεδρία στην Ένωση, έκανε κάτι ­ με το να ζητήσει από το
Στρασβούργο και τις Βρυξέλλες να ευαισθητοποιηθούν απέναντι στον διωγμό των
Κούρδων και να προκαλέσει τις φιλοϊταλικές δηλώσεις Ευρωβουλής και Κομισιόν.
Από πλευράς όμως κυβερνήσεων ­ αυτών που παίρνουν τις αποφάσεις ­ υπήρξε, όπως
γράφει η Μπάρμπαρα Σπινέλλι στη Στάμπα, «μοναδική ανευθυνότητα και εντυπωσιακή
υποκρισία». Πέρα από τη σχετική ωραιολογία, περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων κλπ.,
καμμιά συγκεκριμένη πίεση προς τον Γιλμάζ ­ ή τον Ντεμιρέλ. Ο οποίος
ανενδοίαστα έφτασε να διακηρύξει (17/11): «Στην Τουρκία, Κουρδικό πρόβλημα δεν υφίσταται!».

… από μια άποψη, έχει πράγματι «μπλέξει». Σίγουρα, θα χρειαζόταν κάπως
μεγαλύτερη στήριξη από τους εταίρους της. Στην Τουρκία, τα 170 καταστήματα της
Μπενεττόν έκλεισαν ήδη. Τα ιταλικά τρόφιμα δεν τα αγοράζει πια κανείς. Ο
εφοδιασμός του τουρκικού στρατού με ιταλικά ελικόπτερα και άλλο υλικό
αναστέλλεται. Τα ιταλικά οχήματα είναι υπό διωγμό. Οι Τούρκοι, απ’ τον πολύ
πατριωτισμό, έφτασαν να δηλώνουν ο ένας την περιουσία του άλλου: Αλλοίμονο σ’
όποιον κινείται με Φίατ-Μουράτ ή Βέσπα κ.λπ. Ο όχλος ορμά να τα καταστρέψει.
Στην Ιταλία, οι εργάτες της Φίατ ή της Πιάτζιο μπορεί να συμπαθούν τον
Οτζαλάν. Αλλά σκέφτονται και το ψωμί τους.

… ο «Θείος» («Άπο») δεν ανήκει στους εύκολους επαναστάτες. Τον κατηγορούν
ότι δεν πολυσυμπαθεί τις δημοκρατικές διαδικασίες. Δεν ανέχεται τις
αντιρρήσεις. Ενθαρρύνει την προσωπολατρία. Η επαναστατική μυθολογία του ΡΚΚ
εικονογραφείται στερεότυπα με τις μορφές του Λένιν, του Στάλιν και του Μάο. Η
οργάνωση έχει κατά καιρούς κατηγορηθεί για φόνους αιρετικών μελών (ή πρώην
μελών) στη Γερμανία, για εμπόριο ναρκωτικών, για επιχειρήσεις τυφλής βίας στην
Τουρκία, ακόμη και για τη δολοφονία του Πάλμε (ο οποίος δεν ήθελε τον Οτζαλάν
στη Σουηδία). Τίποτε απ’ αυτά, πάντως, δεν έχει αποδειχθεί. Ο Άπο όμως τραβά
σαν μαγνήτης τα βέλη. Και η επανάσταση έχει ήδη και άλλους οπλαρχηγούς: Τον
φιλοϊρανό αδελφό του Άπο, Φερχάτ Οτζαλάν. Τον φιλοϊρακινό Τζαμέλ Μπάικ. Τον
φιλοσύρο (;) Μουράτ Φριλάν…. Ο ιταλικός χειμώνας του Άπο μοιάζει λιγάκι αντιπερισπασμός.