ΜΑΤΙΕΣ Τα ίδια πάντα…

«Η φύση εκδικείται». Ήταν ο τίτλος των ειδήσεων όλων των τηλεοπτικών δελτίων,
την Παρασκευή και το Σάββατο. Τίτλος ακριβής. Γιατί οι πυρκαγιές, τα
αυθαίρετα, τα μπαζωμένα ρέματα, τα βουλωμένα φρεάτια, είναι γραμμάτια.
Εκκρεμείς λογαριασμοί. Που, κάποια στιγμή, αργά ή γρήγορα, πληρώνονται. Με
πλημμύρες, που πνίγουν τον κοσμάκη. Μόνο. Πάντως, για να λέμε τα πράγματα όπως
είναι, δεν ήταν βροχή, αυτή που έπεσε την Παρασκευή. Ο ουρανός, σα σεντόνι,
που το κρατούν τεντωμένο, από τέσσερις μεριές ­ η παρομοίωση δεν είναι δική
μου, αλλά της Κικής Δημουλά ­ μάζευε νερό, επί μήνες. Στις 20 Νοεμβρίου, το
σεντόνι σκίστηκε από το βάρος. Κι όλο αυτό το νερό, έπεσε πάνω μας. Στην
Αττική. Κάνοντας τους δρόμους λίμνες, ποτάμια, θάλασσες. Παλιά, παμπάλαια,
αυτή η ιστορία των πλημμυρών στην Αττική. Στη δεκαετία του ’50 πνιγόταν, κάθε
τόσο, το Μπουρνάζι. Το 1979, πλημμύρισε ο Κορυδαλλός και μόνο στην οδό Κωστή
Παλαμά πνίγηκαν ένα σωρό άνθρωποι (δεκαεφτά, συνολικά, με αυτούς που έχασαν τη
ζωή τους στο Κερατσίνι και την Κοκκινιά…). Τέσσερα χρόνια πιο πριν, έγραφα
στις «Επαρχίες της Αθήνας», σ’ αυτή την εφημερίδα: «… Να σου μιλήσω για την
αποχέτευση; Είναι ανύπαρκτη! Η πόλη χρειάζεται ένα δίκτυο μήκους 132.000
μέτρων και διαθέτει μόλις το 9%: 12.276 μέτρα! Αποτέλεσμα: Με την πρώτη βροχή,
οι μισοί δρόμοι ­ οι κάθετοι ­ γίνονται ποτάμια και οι άλλοι μισοί λίμνες. Και
οι Κοκκινιώτες, θυμούνται τον Εμφύλιο και στήνουν στα σταυροδρόμια
οδοφράγματα, για να μην περάσει το ποτάμι και χωθεί μέσα στα σπίτια τους…»
(Νίκαια). «… Διασχίζω κάθετα το ρέμα. Περνάω στην οδό Μάρκου Μπότσαρη: τα
νερά της βροχής γίνονται ποτάμι, το ποτάμι πέφτει στο ρέμα, το ρέμα
πλημμυρίζει, οι άνθρωποι κινδυνεύουν να πνιγούν. “Βάζουμε τσίγκους γύρω-γύρω
από την παράγκα, για να μη μας ρίξει το νερό το σπίτι. Ένα μέτρο τσίγκο ­ τόσο
ψηλά φτάνει το νερό”, μου λέει ο άνθρωπος με το φανελάκι» (Δραπετσώνα). «…
Πέρυσι τον Νοέμβρη, λίγο πριν από τις εκλογές, ο φαλακρός λόφος του Αιγάλεω,
απέναντι από τη θάλασσα, άρχισε, ξαφνικά, να γεμίζει σπίτια! Σπίτια με
τσίγκινες στέγες και τοίχους από τσιμεντόλιθους, που τα ‘χτιζαν άγνωστοι στην
περιοχή άνθρωποι, φερμένοι από αλλού. “Πώς ήρθαν αυτοί εδώ;”, ρώτησαν
απορημένοι οι γειτόνοι. “Τους έφεραν κάτι υποψήφιοι του Καραμανλή, για να
πάρουν τις ψήρους τους”, απάντησαν οι ενημερωμένοι…» (Πέραμα).

Τόσα χρόνια, τόσες κυβερνήσεις κι όλο τα ίδια και τα ίδια: αυθαίρετα, ρέματα,
μπάζα. Και υποσχέσεις. Και στραβά μάτια από τον δήμαρχο, για να μη χαθούν οι
ψήφοι του ψηφοφόρου. Και λάδωμα του χωροφύλακα, για να γυρίζει την πλάτη και
να μη βλέπει την παρανομία. Και οι εμπρηστές παντού, με τον δαυλό στο χέρι.
Και οι πολίτες αδιάφοροι ­ ο καθείς και η βολή του.

Μα, είναι χώρα αυτή;