ΣΗΜΑΤΑ

… δεν είχαν ποτέ κρίση ταυτότητας. Ήξεραν πάντοτε ποιοι είναι. Συχνά μάλιστα
το διασάλπιζαν κιόλας (με understatement φυσικά, που είναι και πιο σίγουρο).
Είχαν δε την τάση, χρησιμοποιώντας εναλλάξ τον εθνικό όρο English και τον
γεωγραφικό British, να θολώνουν κάπως τα νερά, περνώντας τάχα αυτοί ως το
κύριο, το πιο περήφανο και αξιόλογο, έθνος του Ηνωμένου Βασιλείου και
αφήνοντας Σκώτους, Ουαλλούς και Ιρλανδούς να βράζουν στη μιζέρια τους.
(Θυμίζει λίγο την περίπτωση των Σέρβων: που περνούσαν ως οι κατ’ εξοχήν
«Γιουγκοσλάβοι», οι primi inter pares, ώσπου η βαλκανική θύελλα τους άφησε
περίπου μονάχους, να χαίρονται και το εθνικό τους αλλά και το γεωγραφικό
όνομα, που τα «ξαδέρφια» τους δεν θέλουν πια ούτε να το ακούσουν).

… τα πράγματα αλλάζουν και με την Αγγλία. Οι «δευτερεύοντες» Βρεταννοί
πέτυχαν ουκ ολίγα ως προς την αναγνώριση της δικής τους ταυτότητας. Εδιμβούργο
και Κάρντιφ είναι έδρες τοπικών διοικήσεων με μεγάλο βαθμό αυτονομίας. Βουλές
με ευρείες αρμοδιότητες λειτουργούν ή ξεκινούν παντού ­ και στο Μπελφάστ ­ ενώ
και οι τρεις περιφερειακές οντότητες του κράτους επιβεβαιώνουν τον ιδιαίτερο
«εθνοτικό» τους χαρακτήρα επιδιώκοντας ­ και εξασφαλίζοντας ­ χωριστές,
αυτόνομες και συχνά ευνοϊκότατες σχέσεις με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Όλα αυτά,
παρακάμπτοντας το Λονδίνο.

… όπως σημειώνει σε ανάλυσή του ο Ρέτζιναλντ Ντέηλ της Ουάσινγκτον Ποστ,
συνέβη τούτο το παράξενο: Οι μεν Σκωτσέζοι, Ουαλλοί κλπ. να αισθάνονται πιο
Σκωτσέζοι, Ουαλλοί κλπ. δια της στενής συνεργασίας τους με την Κοινότητα, οι
δε Άγγλοι να βλέπουν την ΕΕ ως απειλή για τον εθνικό τους χαρακτήρα.
Ταυτόχρονα, ελέω ΕΕ, οι Άγγλοι βλέπουν το Ώλστερ, τη Σκωτία και την Ουαλλία να
αποξενώνονται φυγόκεντρα απ’ αυτούς και… αρχίζουν να παθαίνουν, οι ίδιοι
πλέον, κρίση ταυτότητας. Αυτό δηλαδή απ’ το οποίο ουδέποτε υπέφεραν. Εξ ου και
η ανάγκη, λέει ο Ντέηλ, ν’ αποφασίσει επιτέλους το Λονδίνο ποιες ακριβώς θέλει
να είναι οι σχέσεις του όχι μόνο με τις άλλες εθνικές οικογένειες της
Βρεταννίας αλλά και με τις Βρυξέλλες. Διότι ο Μπλαιρ παραμένει ευρώφιλος μόνο
στα λόγια. Στην πράξη, είναι μάλλον ευρωσκεπτικιστής. Στο θέμα του ευρώ,
παίζει: Αν το ενιαίο νόμισμα ατυχήσει, έχει αφήσει στον εαυτό του τα περιθώρια
ώστε να μην προσχωρήσει ποτέ. Θα μετάσχει μόνο αν τον πιέσει το κεφάλαιο και
το Σίτυ. Εφ’ όσον δηλαδή το ευρώ αποδειχτεί επιτυχία. Αλλά αυτή η αβεβαιότητα
δεν του ταιριάζει.

… χριστιανοδημοκράτες περνούν μαύρες μέρες. Δεν φτάνει η ήττα του Χέλμουτ
Κολ από τον Γκέρχαρτ Σραίντερ, τώρα ορισμένοι πελεκούν τον ατυχή Βόλφγκανγκ
Σόυμπλε. Ο νέος ηγέτης κατηγορείται ότι άφησε τον Κολ να σηκώσει αυτός το
βάρος του εκλογικού αγώνα με αποτέλεσμα να χάσει η CDU. Ο Σόυμπλε παραμένει
ένας από τους δημοφιλέστερους πολιτικούς της Γερμανίας, και σε πολλά από τα
γκάλλοπ πριν από τις εκλογές ξεπερνούσε σε δημοτικότητα όχι μόνο τον αρχηγό
του, τον Κολ, αλλά και τον Σραίντερ. Κατά τους εσωκομματικούς επικριτές του, ο
Σόυμπλε ­ που ευρύτερα παραμένει δημοφιλής ­ παραήταν ευγενικός απέναντι στον
Κολ, τον οποίο έπρεπε να είχε απολακτίσει εγκαίρως, αφού έβλεπε ότι δεν
«τραβούσε». Οι νεαροί λύκοι του κόμματος καλούν τώρα τον Σόυμπλε να
παρουσιάσει επειγόντως πλήρες πρόγραμμα για την καταπολέμηση της ανεργίας
καθώς και τη στρατηγική του κατά της κυβέρνησης. Δύσκολα πράγματα δηλαδή.